Zending in zicht

HOGE KERKRAMEN
Onlangs sprak ik in een gemeente, die 's zondags samenkomt in een prachtige, gotische kerk. Er werd een gemeenteavond gehouden met als thema: Missionaire gemeente in bijbels perspectief. Er was een prachtige folder gemaakt, door middel waarvan ieder, gemeentelid persoonlijk werd uitgenodigd. Dit had ook effect gehad, want er was een zeer hoge opkomst van jong en oud. Aanbevelenswaardig voor die gemeenten, die erover klagen dat op zulk soort avonden altijd maar heel weinig mensen komen.
De voorkant van de uitnodiging bestond uit een foto van een van de gevels van de kerk met de bekende hoge kerkramen, zoals die in gotische kerken voorkomen. De clou was dat het de gemeente duidelijk zou worden dat er vanuit de kerk geen zicht was op wat er buiten gebeurt en dat ook omgekeerd geen buitenstaander zomaar naar binnen kan kijken.

Historie
Is het ooit de bedoeling geweest van degenen die deze kerken bouwden dat ze als het ware gesloten bolwerken zouden zijn? Nee, in geen geval. In de tijd dat de gotische kerken gebouwd werden (van de twaalfde tot de veertiende eeuw), vielen kerk en maatschappij immers zo ongeveer samen. Iedere bewoner van de stad behoorde bij de een katholieke kerk. De kerk werd dan ook niet alleen gebruikt voor de viering van de liturgie, maar had ook de functie van wat we nu een cultureel centrum of een dorpshuis zouden noemen. Stoelen en banken stonden er niet in.
Heel veel mensen konden er zo met elkaar staan praten, belangrijke afkondigingen werden er gedaan en soms werd er ook het een en ander verhandeld. Behalve in het koor van de kerk. Dat was naar analogie van de tempel het heilige der heiligen, de plaats waar het heilig sacrament werd bewaard en de gelovige de communie vierde. Er was dus een plek voor de gelovigen, die ter communie gingen, maar er was tegelijk een plek voor iedereen in de kerk.

Wel en niet iets nieuws
Letten we op deze historie, dan moeten we zeggen: ook in die tijd was de gemeente voluit missionair. De kerk stond open voor iedereen. De drempel naar de communie was wel hoog. Men moest biechten en boete doen en vasten. Maar de drempel om de ruimte van de kerk binnen te komen was zeer laag. Daar ligt een belangrijk verschil met deze tijd. Hoge kerkramen, waardoor niemand van binnen naar buiten en van buiten naar binnen kon kijken, waren toen geen probleem. De kerk hoorde toch wel bij het hele volk. Dat is nu echter anders. Kerk en samenleving zijn gescheiden werelden geworden. Daarom is missionair gemeente zijn nu ook ingewikkelder. We hebben het gevoel dat er een kloof overbrugd moet worden. Missionair gemeente zijn is dus niet nieuw, maar wel is de manier waarop dit gestalte moet krijgen nieuw. Niet alleen het evangelie, maar ook de kerk als ruimte van de ontmoeting met God staat heel ver van mensen af.

Hoe wordt het anders?
Laten we daarom beginnen onze oude kerkgebouwen zoveel mogelijk open te zetten. Een kerk met de deur op slot is een tegenspraak in zichzelf. Dat geldt zowel op de zondag als in de week. Is het nu zo moeilijk een rooster te maken met vrijwilligers, zodat de mooie, oude kerk altijd open kan zijn? Of in ieder geval in de zomermaanden? Dit zou al een hele stap zijn op weg naar missionair gemeente zijn. Maar er zijn natuurlijk meer stappen nodig. Vooral onze harten moeten open gaan. Op zondag en in de week. Gelovigen zijn geen gelukkige bezitters achter dikke muren met hoge ramen. Dat kan wel, maar dan zijn ze binnenkort toch geen gelovigen meer in de zin van discipelen van Jezus. Maar Jezus weende en bad, alleen, omdat de mensen als schapen dwalen waar geen herder 't oog op richt.

Verlos ons in zijn naam van onze ijdle wensen.
Voor een gesloten hart blijft ook de hemel dicht.
(Wilfred Monod, in vert. gez. 324).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen