Schaduwkanten aan het Lichtfeest

Waartoe is Christus in de wereld gekomen? Naar een woord van Psalm 85: de Waarheid sproot toen blij omhoog uit de aarde. Echter, die Waarheid was aanleiding tot verdeeldheid. Hij kwam tot de Zijnen en de Zijnen hebben Hem niet aangenomen. De Waarheid wordt in ongerechtigheid ten onder gehouden. Er zitten aan het Lichtfeest, bijbels gezien, ook schaduwkanten.

Val én opstanding
Zijn komst is niet alleen tot heil, maar heeft ook een schaduwzijde. Simeon heeft het in zijn Nunc Dimittis al voorzegd: 'Tot een val en een opstanding van velen'. Tot een val door ongeloof en tot een opstanding in geloof. Later zal Jezus over Zijn eigen komst zeggen: 'Meent niet dat Ik gekomen ben om vrede te brengen op de aarde, Ik ben niet gekomen om vrede te brengen, maar het zwaard. Want Ik ben gekomen om de mens tweedrachtig te maken tegen zijn vader, en de dochter tegen haar moeder en de schoondochter tegen haar schoonmoeder en zij zullen des mensen vijanden worden die zijn huisgenoten zijn', Matth. 10). De Zaligmaker als Scheurmaker? De Rots der eeuwen, is niet alleen de Rotssteen van ons heil, maar ook een Rots der ergernis.

Blijdschap én ontsteltenis
Tweeërlei reactie zien we meteen bij Zijn geboorte. Daar is grote blijdschap, maar daar is ook grote ontsteltenis bij de wrede koning Herodes en heel Jeruzalem met hem. Waar wijzen Hem aanbidden, daar wil Herodes Gods Gezalfde aantasten. Toen de grote Zoon van David kwam, ging de boosaardige 'Saul' in het Nieuwe Testament zijn pijlen op Hem richten. Kennelijk is Christus een Persoon van Wie je óf gaat houden óf je hebt een hekel aan Hem. Niemand kan neutraal tegenover Hem blijven.
Johannes 1:11 spreekt over 'de Zijnen hebben Hem niet aangenomen' of: 'zovelen Hem aangenomen hebben'. Hij is tot een val degenen die Hem verwerpen of tot een opstanding degenen die Hem omhelzen, zoals Simeon dat letterlijk deed door het Kind in zijn begerende armen te nemen en aan zijn hart te drukken. Niet alleen straks (spoedig) bij Zijn wederkomst, maar ook al bij Zijn eerste Komst zien we dat de wegen uiteen gaan en mensen verschillend tegenover Christus staan.

Grote liefde én grote haat
Het grootste keerpunt van Israëls geschiedenis en van de geschiedenis der wereld is de geboorte van de Heere der heerlijkheid. Met Hem zou alles staan of vallen al naar men voor of tegen Hem was. Grote liefde en grote haat, innige verbintenissen en verre scheidingen zouden er om Zijnentwil plaats hebben. Velen zouden er in Hem geloven en opstaan ten eeuwigen leven en velen Hem verwerpen en vallen in het eeuwig verderf. Dat is de strekking van de woorden van Simeon, de tsaddik, in Lukas 2. Luisteren we nu naar zijn woorden.
Simeon, door de Heilige Geest geïnspireerd, profeteert over het Kind. Het heil dat God bereid heeft voor al de volken: 'Een Licht tot verlichting der heidenen en tot heerlijkheid van Gods volk Israël.' Deze profetie wordt dagelijks vervuld aan de volken en zal eenmaal ten volle nog vervuld worden aan Israël. Dan komen de woorden gesproken tot Maria: 'Zie, Deze wordt gezet tot een val en opstanding veler in Israël en tot een teken dat wedersproken zal worden ... opdat de gedachten uit vele harten geopenbaard worden.' (Luk. 2:34 en 35)

Tot een val (Latijn: ruinam) van velen in Israël
De woorden van Jesaja 8:14, in vroeger tijd gesproken, klinken hierin door: 'Maar tot een steen des aanstoots en tot een rotssteen der struikeling den twee huizen van Israël en velen onder hen zullen struikelen en vallen en verbroken worden.' Ook Paulus in later tijd grijpt op deze woorden terug (1 Kor.): 'Doch wij prediken Christus de Gekruisigde, den Joden wel een ergernis en den Grieken een dwaasheid.'
Dat evangelie van kribbe en kruis blijkt voor velen die menen te staan (de hoogmoedigen, machtigen, rijken in de lofzang van Maria!), een aanleiding tot vallen. Voor het Joodse volk is dat onverteerbaar: de Messias, de Gezalfde als een Gehangene! Alsof dat de vervulling van het Oude Testament kan zijn, vastgeklonken aan het hout betekende immers de vloek! Een gekruisigde Messias was voor de Joden een aanleiding tot vallen. Het is een schandaal, de Messias aan de schandpaal?!
Voor de Grieken is Hij een dwaasheid: de kruisdood was bestemd voor de grootste crimineel die de meest minderwaardige en vreselijke terechtstelling verdiend had. Het is dwaas, je bent een ezel, als je Iemand, Die gekruisigd is, vereert.
De Baby van Bethlehem, Die de Man van smarten werd, is voor de natuurlijke mens (Griek) een dwaasheid en voor de godsdienstige mens (Jood) een rots der ergernis, maar voor een verloren mens (ik? ) betekent het zaligheid, redding en geen 'ruïnering'!

Tot een opstanding van velen
Simeon profeteerde dat Christus niet alleen de oorzaak zou zijn van de val van velen, maar ook het middel tot de opstanding van velen. Hij zal zijn de Heiland van velen die eens Hem verachtten en lasterden, maar later berouw kregen en zich bekeerden. Dat bleek, toen duizenden die Hem naar het kruis verwensten, berouw toonden op de Pinksterdag. Ook Saulus was een man die eerst over Jezus viel en daarna voor Jezus ging vallen en het juist toen te horen kreeg heel letterlijk: 'En de Heere zeide tot hem: sta op!' Zijn bekering Is niets anders dan een opstanding uit de dood.
Gevallen zondaars worden door Hem opgericht uit hun laaggezonken toestand, zelfs uit het slijk. Velen die dood zijn in zonden en misdaden, horen de stem van de Zoon van God: 'Ik ben uw opstanding!' Velen die verzonken en verloren zijn in smart en wanhoop, worden door Hem opgericht. De nederigen, die laag aan Zijn voeten zinken met belijdenis van hun zonden en met geloof in Hem, worden door Zijn machtige arm opgericht tot eeuwig leven (lofzang van Maria!).

Tot een teken (signum) dat weersproken zal worden
Het woord teken viel ook al bij de kribbe (Luk. 2:12) Jezus in een armelijke krib is een teken van vernedering dat zijn climax bereikt in de kruisiging. Het teken van het kruis. Waarom werd de Messias niet door heel Israël aangenomen? Omdat Hij niet aan aller verwachting beantwoordde. De vleselijke mens maakt van goddelijke beloften vleselijke verwachtingen. Alleen het geloof verwacht Gods belofte op een geestelijke wijze. Het geloof verwacht geen Messias om allereerst Rome's juk van Israëls hals te nemen, maar een Jezus Die eerst Zijn volk zalig zal maken van hun zonden en het daarna met eer en heerlijkheid zal kronen.
Toen de Zaligmaker in de macht van Zijn vijanden was en er geen wonder gebeurde om Hemzelf te verlossen, toen werd Hij ook Zelf tot een teken dat weersproken werd.

Komt verwondert u hier mensen,
ziet hoe dat u God bemint,
ziet Die 't goed is dat zo zoet is,
wordt verstoten, wordt veracht, (naar Jesaja 53)!

Een Rots der ergernis! Het teken van de kribbe kan ons nog vertederen, maar het teken van het kruis wekt afkeer, tegenspraak. In hoc signo ...
Het woord weersproken (antilogion) wordt in het Oude Testament gebruikt om Israëls opstand tegen God in de woestijn uit te drukken. Hebreeën 12 gebruikt hetzelfde woord: 'Die zodanig een tegenspreken van de zondaren tegen Zich verdragen heeft.'
Voor de heidenen is Hij niet alleen maar Licht tot verlichting, maar ook dwaasheid. Voor de Jood is Hij niet alleen heerlijkheid ook ergernis. Naarmate God gaat spreken in de Zoon, die het Woord is, gaat de mens tegenspreken. Wat een wonder van grondeloze barmhartigheid dat de Heere dan toch zegt: 'De gehele dag heb Ik mijn handen uitgestrekt tot een ongehoorzaam en tegensprekend (antilegonta) volk!' Dat begon al in de kribbe waar de Baby van Bethlehem Zijn beide kleine handjes uitstrekt vanuit de voerbak naar u toe!

Opdat de gedachten uit vele harten geopenbaard worden
De geboren Koning zou als Jozef zijn: de Zafnath Paaneach: de Openbaarder der verborgenheden. Jezus ontmaskert wat in de ziel sluimert, rukt 'het blanketsel af en brengt de geveinsdheid aan de dag' (Calvijn). Hij toont wat mensen echt zijn. Men zou zich voor of tegen Hem moeten verklaren.
De Messiasbelijdende Jood Isaac da Costa zegt: 'Wanneer een wettig koning de onwettige overheerser komt bestrijden, wordt het volk opgeroepen om zich of aan zijn zijde te plaatsen of aan die van de geweldenaar. Eén voor één wordt opgeroepen om de eed van trouw te zweren aan Hem of ... niet. Dan moeten de gedachten van velen openbaar worden. Tegenover het ongeloof met zijn zwarte vlag staat het geloof met zijn witte vlag'. Tegenover Hem moet openbaar komen wat verborgen is in ons hart: opstand tegen de Verlosser of overgave. 'Wie niet voor Mij is, is tegen Mij'.
Wat dunkt u van de Christus? Welke gedachten roept Hij op in onze harten? Met Hem staat of valt alles. Geconfronteerd met de geboren Heiland wordt het vallen ten dode of opstaan ten leven. Je knielt of je knarst met je tanden. Of je huldigt Hem of je haat Hem. Je neemt Hem in de armen of je slaat de hand aan Hem. Wie over Hem valt, is dubbel verloren: reeds de val in Adam en nu nog dieper door Christus te verachten! Vereer ik Hem of negeer ik Hem? Met Jezus is het kerst-feest, zonder Jezus is het kerst-mis. Met Hem godzalig en gelukzalig (kijk nog eens naar Simeon: met het Kind in Zijn armen genomen en aan Zijn hart gedrukt en daarom is er een loflied in zijn mond), maar zonder Hem is het maar armzalig en ... eenmaal rampzalig.
Ik zing in mijn lied:

Leer ons bij Uw kribbe buigen
Leer ons knielen bij Uw kruis
Leer ons in Uw naam geloven
Neem ons eens in 't Vaderhuis.

En ik zeg in mijn gebed:
Geef mij een hart dat met mijn stem,
U bezingt,o Kind van Bethlehem
Geef aan mijn voeten snelheid Heer,
opdat ik dicht bij U verkeer
Geef mij ook oren die 't Woord,
geloven dat ik heb gehoord.
Geef aan mijn ogen helderheid,
wanneer ik in de kribbe kijk.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen