…en dat Uw Geest mij ware wijsheid leer

Er was eens een man die op een belangrijk moment in zijn leven van God mocht vragen wat hij wilde hebben. Waarschijnlijk weet u wíe die man was en wát hij vroeg. Inderdaad bedoel ik Salomo, die bij de aanvaarding van het koningschap om wijsheid verlegen was.
Aan het begin van een nieuw jaar benadrukken we dat wijsheid voor ieder mens een eerste vereiste is. We dragen in het leven allerlei verantwoordelijkheden. In de thuis- en werksituatie, in de maatschappij en ook binnen de gemeente (mogelijk wordt u binnenkort voor het eerst of opnieuw als ambtsdrager bevestigd). Hoe vullen we onze verantwoordelijkheden op een verantwoorde wijze in? En dan zó dat we ons leven tegenover de Heere kunnen verantwoorden? Nu, daartoe hebben we wijsheid nodig. We worden door Jakobus aangespoord om die wijsheid van God te begeren.
Het is duidelijk dat het geen wijsheid betreft die we via studie verwerven. Het is ook geen kwestie van een groot intellect. Hoog ontwikkelde mensen bezitten niet automatisch de wijsheid die Jakobus bedoelt, terwijl het omgekeerd mogelijk is dat mensen met maar weinig opleiding deze wijsheid wél bezitten. Is het dan een soort levenswijsheid? Soms kom je mensen tegen die over een natuurlijke wijsheid beschikken. Ze zijn door het leven gevormd, hebben inzicht in lastige situaties, doorzien dingen en kunnen een goede en vooral wijze raad geven. Aan een dergelijke wijsheid hebben we inderdaad te denken.
Alleen komt er nog een dimensie bij, en dat is de vreze des Heeren. Vandaar dat het volgens hoofdstuk 3:17 ‘wijsheid van boven’ is. Deze wijsheid wordt geleerd op de school van de Heilige Geest. Het is geen boekenwijsheid maar wel Boekwijsheid, te vinden in de Schrift.
Deze bijbelse wijsheid missen we van nature. Jakobus oppert niet voor niets de mogelijkheid dat het iemand aan wijsheid ontbréékt! Voor de eerste lezers van de Jakobusbrief is deze specifieke wijsheid nodig in verband met verzoekingen en beproevingen (vers 2 en 3). Als gevolg van verstrooiing zijn ze in een vreemde omgeving terechtgekomen. Dat vraagt iets van een geestelijke heroriëntatie. Hoe blijven ze staande in het geloof ? Hoe wil de Heere worden gediend in het concrete leven elke dag?
Nog altijd zijn dit herkenbare vragen. Bijvoorbeeld als het om de opvoeding van je kinderen gaat. Welke ouder ontbreekt het niet regelmatig aan wijsheid? Wanneer moet je spreken en wanneer kun je beter zwijgen? En voor wie is het wel eens zoeken hoe je houding op school of op het werk moet zijn? Je bent een van de weinigen die rekent met God. En hoe kun je dan in 2006 vruchtbaar zijn voor de Heere en Zijn Koninkrijk? Ook als ambtsdragers komen we wijsheid tekort. Hoe geven we leiding aan de gemeente? Hoe gaan we om met spanningen, veroorzaakt door verscheidenheid? Hoe kunnen we mensen tot Christus leiden? Hoe vinden we tijdens de huisbezoeken openingen voor een gesprek van hart tot hart?
‘Indien iemand van u wijsheid ontbreekt …!’ Ik hoop dat we ons aangesproken weten door deze woorden van Jakobus. We denken toch niet de wijsheid in pacht te hebben?! Onze eigen wijsheid is maar al te vaak eigenwijsheid, waarmee we de Heilige Geest bedroeven en blokkeren. De wijsheid die wij zelf menen te bezitten, is in Gods oog dwaasheid. Meer dan één gelijkenis laat zien dat dwazen buiten het Koninkrijk van God blijven. Jakobus wijst ons de weg van afhankelijkheid en gebed door de wijsheid van God te begeren. Let op de ruimte die in de tekst gelegen is: ‘Indien iemand van u …’ Dat wil zeggen: wie ook maar. Aan ieder van ons wil de Heere Zijn wijsheid kwijt. Als we maar oprecht om Zijn leiding verlegen zijn, zodat we die regel uit Psalm 119 van harte overnemen: ‘Dat Uw Geest mij ware wijsheid leer’!’ Het is een bede om dagelijks te bidden in dit nieuwe jaar. Dat mag met veel verwachting gebeuren. Want volgens Jakobus is de Heere een gevende God. Geven is een van Zijn meest kenmerkende eigenschappen.
Bemoedigend en vertroostend hoe (!) Hij geeft. Mild. Dat is van harte. Niet met innerlijke tegenzin. Daarnaast verwijt Hij niet. Wij kunnen elkaar scherpe verwijten maken. Terecht, maar ook onterecht. Ondertussen bezeren en verwonden we elkaar. Verwijten kunnen dolkstoten zijn. ‘Jíj ook altijd!’ Maar Heere verwijt niet, hoewel Hij daartoe alle reden heeft. Vanwege ontelbaar veel zonden en tekort aan liefde en ijver in Zijn dienst zou God ons een hele serie verwijten kunnen maken. Toch doet Hij het niet. Daar zit het geheim van de verzoening achter. Omdat God Zijn eigen Zoon tot zonde heeft gemaakt, zijn alle verwijten op Christus terecht gekomen. Als het Lam Gods neemt Hij de zonde der wereld weg. In dat wonder delen allen die met hun gebrek aan wijsheid tot de Heere vluchten. Het is alleen om Jezus’ wil dat wijsheid gegeven wordt aan ieder die wijsheid van God begéért. Aan het einde van vers 5 wordt het ons indringend verzekerd: ‘en zij (= wijsheid) zál hem gegeven worden!’ Dat heeft Salomo ondervonden. God heeft hem met het oog op zijn ambtsvervulling met bijzondere wijsheid gezegend. Volgens vers 6 komt het dan wel aan op een gelovig gebed, dat niet door twijfel wordt verlamd. Laten we veel zien op de vastheid van Gods beloften. Dat stimuleert het gebedsleven, omdat de Heere door en door betrouwbaar is. En als Hij wijsheid belooft, zou Hij die dan niet geven? Waag het in 2006 van dag tot dag met Hem, in alle taken (ambten) en verantwoordelijkheden die God u geeft, en ook in alle mogelijke en onmogelijke omstandigheden. Dan komt u niet beschaamd uit.

J.C. SCHUURMAN, BOVEN-HARDINXVELD

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen