Eerste wonder in Samaria

Jezus’ bezoek aan Samaria brengt de nodige wonderen teweeg. In de eerste plaats het feit dat die vrouw tot geloof komt. Haar naam kennen we niet. Wél weten we dat ze een vrouw met een verleden is. Maar door de ontmoeting met Jezus krijgt ze een nieuwe toekomst. Bovendien wordt ze een vurig evangeliste. En dat leidt tot een tweede wonder in Samaria, zoals we volgende week hopen te zien.
Dat Jezus Zich in Samaria bevindt, moet destijds tegen alle verwachtingen zijn ingegaan. Zoals bekend werd er op Samaria neergekeken, omdat het een half heidens gebied betrof. In vers 9 staat veelzeggend dat de Joden geen gemeenschap houden met de Samaritanen. Maar – Jezus stoort Zich niet aan ónze grenzen en hekjes. En dat heeft Hij niet van een Vreemde, want Zijn hemelse Vader is net zo. Van Hem moest (!) Jezus door Samaria gaan (vers 4). Wat mensen afschrijven, telt bij God mee. Dat geeft te denken. Wij werken zo vaak met grenzen. Tussen meelevende kerkmensen en anderen die nergens aan doen, tussen autochtonen en allochtonen. Binnen de gemeente delen we elkaar al gauw in als mensen die behoudend zijn en die wat moderner zijn ingesteld. Maar het denken in groepen schaadt de gemeenschap en strijdt met Gods bedoeling. Christus stoort Zich niet aan onze grenzen. Als Hij vandaag nog op aarde was, dan kon het ons wel eens verbazen welke mensen Híj zou opzoeken.
Uitgerekend díegenen die wij links of rechts laten liggen. Neem nu die vrouw uit Sichar. Er ligt van alles scheef in haar leven. Het is niet voor niets dat ze in haar eentje op het heetst van de dag water komt putten.
Vermoedelijk wil niemand contact met haar. Hoe anders is Jezus. Hij légt juist contact. En weet u wat deze geschiedenis ons laat zien? Dat de Heere oog heeft voor de enkeling, en ieders omstandigheden kent. Is dat niet vertroostend? Misschien voelen we ons onbegrepen en miskend door anderen. Mogelijk hebben we het er zelf naar gemaakt. Maar Jezus heeft oprechte belangstelling voor u en jou. In Zijn Woord spreekt Hij ons aan om Zichzelf aan ons bekend te maken.
Het wordt een heel gesprek, daar bij de oude Jakobsbron. Over het levende water. Aanvankelijk begrijpt die vrouw er weinig van. Totdat Jezus haar confronteert met haar leven door over haar man te beginnen. Dit slaat in als een bom, omdat precies het pijnpunt wordt geraakt. Er wordt niet veel van gezegd, maar genoeg om te begrijpen dat ze al heel wat relaties achter de rug heeft, en dat ze inmiddels samenwoont met de zesde man in haar leven. Jezus gaat nooit om de zonde heen, maar legt juist het boze in ons leven bloot. Heel concreet! Soms kan een enkel woord de hele nood van ons leven ontmaskeren. Jezus noemt alleen dat ene punt van die wisselende relaties. Maar in de tekst horen we die vrouw tegen haar plaatsgenoten uitroepen dat Hij haar alles (!) heeft gezegd, wat ze gedaan heeft. Alles!
Blijkbaar heeft Christus precies datgene aangewezen waar het op vast zit. Dat kan inderdaad met een enkel woord. Waar zit het bij óns op vast? Wat staat ons in de weg om tot de geloofsovergave aan Christus te komen? Welk pijnpunt moet ontmaskerd worden? Bij de een zal dat hoogmoed zijn.
Alles draait om jezelf, om je eigen eer, om waardering van mensen. Bij een ander is het hebzucht, omdat je bezeten bent van geld. Weer een ander is bezig om zijn vrouw of haar man te bedriegen. De ene leugen volgt op de andere. En nog weer een ander maakt zich schuldig aan fraude, of is verslaafd aan pornosites. Het kan in een mensenleven vooral op één ding vastzitten. En door dat ene aan te wijzen legt Jezus tegelijk je hele bestaan bloot als zonde voor God. We zien het bij de Samaritaanse vrouw.
En als eenmaal de zonde is benoemd, komt er ook ruimte voor Jezus en Zijn genade. Hij maakt Zichzelf bekend als de beloofde Messias. Hij pint mensen niet vast óp hun verleden, maar bevrijdt juist ván dat verleden. Opdat er een eeuwige toekomst opengaat. Deze vrouw is een levende illustratie van het feit dat de Zoon des mensen juist gekomen is om het verlorene te zoeken. Niet een enkeling, maar velen.
Want de geschiedenis krijgt een vervolg. Jezus’ werk is nog niet klaar in Samaria. Het vuur van de liefde is in het leven van de vrouw ontvlamd. Hoe kan het ook anders als je Christus mag vinden zoals Hij is. Ze weet zich door Hem aanvaard. Ondanks alles …! Ze heeft gedronken van het levende water, en nu gaat ze uitdelen van dat water. Jezus heeft in vers 14 Zelf gezegd dat het water dat Hij geeft, een fontein wordt in degene die drinkt. Als je iets geproefd hebt van Zijn liefde, dan kun je dat niet altijd voor je houden. Ik hoop dat we dat herkennen. En dat ook anderen dat aan ons merken. Niet alleen vreemden, maar ook mensen in onze directe omgeving.
Immers – de Samaritaanse vrouw keert terug naar haar plaatsgenoten (!) in Sichar. Hoewel daar de nodige blokkades lagen. Soms spreken we met vreemden eerder over de geloofsdingen dan met eigen. Maar deze vrouw kan de innerlijke drang van de Heilige Geest niet weerstaan. Ze laat alle gereserveerdheid tegenover haar familie, buren en bekenden vallen. Als een gedreven getuige nodigt ze anderen mee naar Jezus. ‘Komt, ziet een Mens, Die mij gezegd heeft alles, wat ik gedaan heb; is Deze niet de Christus?’ Haar getuigenis wordt op een bijzondere manier gezegend, zodat op het wonder van haar redding nog een ander wonder in Samaria volgt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen