Tweede wonder in Samaria

De wonderen rijgen zich aaneen in Samaria. Juist dít gebied blijkt een vruchtbare akker voor het evangelie te zijn. De landen zijn wit om te oogsten (vers 35). Op het getuigenis van de vrouw laten de inwoners van Sichar zich in groten getale meetronen naar Christus. Het zijn bij wijze van spreken wandelende schoven. De oogst wordt binnengehaald. In vers 40 horen we hoe welkom Jezus is. De Samaritanen vragen Hem immers dringend om bij hen te blijven. Er is honger naar het evangelie. En zó’n honger is een zegen! Want de Heere heeft nog nooit iemand laten omkomen die naar Hem hongert en dorst. Vandaar dat Christus het verzoek heeft ingewilligd door twee dagen in Samaria te blijven. Reken maar dat het bijzondere dagen geworden zijn.
Nu laat de tekst ons weten dat er iets van twee fasen in het geloof van de Samaritanen te onderscheiden valt. Aanvankelijk geloofden ze om het woord van de vrouw. Maar dat was nog een beginnend, aarzelend geloof. Werkelijk houvast vonden de Samaritanen pas toen ze zelf Jezus hoorden spreken. Die twee fasen kennen we vandaag nog. Hoe komen mensen doorgaans tot geloof ? Hoe werkt de Heilige Geest bij voorkeur? Doordat we in eerste instantie van ánderen horen over de Heere en Zijn dienst.
Vaak begint dat thuis, in de gezinnen. Ouders maken hun kinderen vertrouwd met de Bijbel. Die eerste fase is van groot belang. Hoe zullen onze kinderen weten dat ze Christus nodig hebben voor de vergeving van hun zonden en voor de vernieuwing van hun hart, als wij het hun niet vertellen? Ook op de scholen en binnen de gemeente wordt het doorgegeven Wie God is, en wat het inhoudt om Hem te kennen. Om te beginnen horen we het evangelie van anderen, zoals de Samaritanen het hoorden van die bewuste vrouw. We kunnen in dit verband ook denken aan het evangelisatiewerk, aan spontane contacten met collega’s, vrienden of buren, als er met anderen gesproken wordt over het geloof in Christus. Dat is een soort eerste fase, waardoor de Geest een beginnend geloof kan werken.
Maar dan is het wel belangrijk dat er een tweede fase volgt, doordat we zélf de Heere vinden als onze Redder. Pas dan komen we een beslissende stap verder. We kennen Hem niet langer van ‘horen zeggen’, maar vanuit een persoonlijke ontmoeting. We leren ons aan Christus gewonnen geven. Dan breekt ook de zekerheid door dat we in Zijn genade geborgen zijn. ‘Want wij zelf hebben Hem gehoord’, en nu is er het vaste weten van het levende geloof.
Ondertussen is het geen automatisme dat fase één wordt gevolgd door fase twee. Helaas komt het voor dat mensen die bij het evangelie zijn opgegroeid, het naderhand loslaten. Het is ook mogelijk dat de overgang van de eerste naar de tweede fase via een crisis verloopt. Wellicht herkent u het. Als kind geloofde je onvoorwaardelijk wat je thuis en op school uit de Bijbel hoorde. Soms kun je met heimwee aan je kindertijd terugdenken. Wat was het toen nog eenvoudig, ongecompliceerd om te geloven. Maar later is het anders geworden. Gods leiding kan ons voor grote vragen stellen. Gebeurtenissen kunnen een diepe geloofscrisis veroorzaken. En dan komen we er achter dat geloofsovergave aan Christus beslist niet vanzelf spreekt.
Zo kunnen we er ook mee zitten of we misschien in fase één zijn blijven steken. We gaan naar de kerk, we leven mee, we proberen christelijk te leven, maar … is er wel een levende band met Christus? Hebben we werkelijk zelf Zijn stem gehoord? Of is het slechts een kwestie van opvoeding en traditie? Kan ik het die Samaritanen in de tekst nazeggen: ik heb zelf Jezus gehoord, en nu weet ik dat Hij ook mijn Heiland is? Op dat laatste komt het aan. Zolang we in die eerste fase blijven steken, kan er best iets van geloof zijn. Maar dan is het wel geloof dat in de kinderschoenen staat. Vanuit de tekst leert de Heilige Geest ons dat het om een ontmoeting met de Heere Jezus Zelf gaat. Wanneer gebeurt dat? Als Hij Zelf aan ons verschijnt in Zijn Woord. Dáárin laat Hij Zich vinden. En het is een machtig wonder als je Jezus’ stem hoort in het evangelie. Dat hebben we zelf niet in de hand. Daar zorgt de Geest voor Die Christus verheerlijkt en hart en oren voor Hem opent. Dan hoor je in de kerk meer dan een preek. Door de stem van de dienaar heen klinkt Jezus’ eigen stem, die je roept en nodigt, die je vermaant en vertroost, die je zonden óntdekt en bédekt. Wat kunnen we daarnaar verlangen, dat we Jezus Zelf horen. Dan wordt het mogelijk dat een jongere tegen zijn ouders zegt: ‘Nu geloof ik niet meer omdat u mij van de Heere vertelde. Nu mag ik geloven, omdat ik zelf Zijn stem heb gehoord.’
Dat geeft vastheid. De Samaritanen belijden: ‘Wij weten (!), dat Deze waarlijk (!) is de Christus, de Zaligmaker der wereld.’ Proeven we de zekerheid in hun woorden? Dat is de vrucht van die twee dagen onderwijs. Ze hebben de kern van het evangelie verstaan. Jezus is Gods Gezalfde, gekomen om het werk van de Vader te volbrengen. Hij is het Lam dat de zonde der wereld wegneemt. Heerlijk om Hem te kennen en te belijden als Zaligmaker. Dan kun je niet anders dan instemmen met de 56e psalm: ‘Ik roem in God, ik prijs ’t onfeilbaar Woord; ik heb het zelf uit Zijne mond gehoord.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen