Doden die horen en leven

In het evangelie van Johannes treffen we (evenals in zijn brieven) veel tegenstellingen aan. Licht staat tegenover duisternis, waarheid tegenover leugen, en leven tegenover dood. Om de laatste tegenstelling gaat het in deze meditatie. In een (heftig) gesprek met de joodse leiders spreekt Jezus de tekstwoorden die plechtig worden ingeleid met: ‘Voorwaar, voorwaar zeg Ik u!’ Eigenlijk gaat het om twee uitroeptekens aan het begin van de zin. Wij zijn gewend om één of meer uitroeptekens aan het einde van een zin te zetten. Maar Jezus plaatst ze aan het begin. Als Hij de woorden ‘Voorwaar, voorwaar’ gebruikt, is het zaak dat we scherp luisteren. Er volgt iets wat we beslist niet mogen missen.
‘De ure komt, (…) wanneer de doden zullen horen!’ Wie bedoelt de Heere met ‘doden’? Op het eerste gehoor denken we al gauw aan mensen die gestorven zijn. Maar dat is niet juist. Het gaat hier om mensen die geestelijk dood zijn. Jezus zegt immers dat de ure komt en nú (!) is dat de doden zullen horen. Nu, terwijl Christus spreekt. In de tekst stuiten we op de werkelijkheid dat wij van nature dood zijn. Mogelijk irriteert deze manier van zeggen ons. Het klinkt zo hard. Kan het niet wat minder? Geestelijk doof of blind klinkt nog weer anders dan geestelijk dood.
Toch heeft Jezus gelijk. We missen vanuit onszelf de antenne om Zijn Woord op te vangen. Vanuit Efeze 2 laat de Heilige Geest ons weten dat het bepaald geen onschuldig dood-zijn is, dat weinig kwaad kan. Geestelijk doden doen juist veel kwaad, doordat ze God negeren. Vandaar dat Paulus spreekt over dood ‘door de misdaden en de zonden’. Het is een actief dood-zijn, een vorm van rebellie. In dit verband is het tekenend dat Jezus van de jongste zoon uit de gelijkenis niet alleen zegt dat hij verloren was, maar ook dat hij dood (!) was! Leven zonder de Heere is geen leven! Ook al heb je alles wat je hart begeert. In Gods taxatie ben je dood, zolang je Christus niet kent.
Maar het kan gelukkig veranderen! ‘… de doden zullen horen de stem van de Zoon van God, en die ze gehoord hebben, zullen leven.’ Dat is een enorme overgang. In vers 24 zegt Jezus dat je dan bent overgegaan uit de dood in het leven. Eigenlijk staat er dat je verhuisd bent. Eerst woonde je in de dood, maar wie de stem van Christus gaat horen, komt in het Leven (met een hoofdletter) te wonen. Wat een overgang! Dat ís het inderdaad als we Christus leren kennen. Je ontvangt voor eeuwig onderdak bij de Heere en je behoort niet langer tot het domein van de boze.
Hoe voltrekt zich dit wonder? Misschien zit u daar wel eens mee. We weten dat er iets moet veranderen. We kunnen niet sterven, zoals we geboren worden. Nicodémus kreeg van Jezus te horen dat niemand zonder wedergeboorte het Koninkrijk van God kan zien. Maar – hoe gaat dat? In de tekst geeft Jezus het antwoord: doordat doden Zijn stem horen. Daar zit de kracht van het Woord achter, en ook het verborgen werk van de Heilige Geest, Die levend maakt. Daartoe heeft de Geest het vermogen, omdat Hij het neemt uit de opstandingskracht van Christus. Ten diepste schuilt in de tekst het geheimenis van Pasen.
Doden zúllen horen. Dit wonder wordt door Christus beloofd. En zou Hij iets beloven en niet doen? En dan niet in een verre toekomst. Nee, ‘de ure komt, en is nú!’ Nú, eind januari 2006. Nú, terwijl u deze meditatie leest. Nú, terwijl u ‘s zondags de levende verkondiging van het Woord hoort. Daar mogen we grote dingen van verwachten. Doen we dat? Dan gaan we met verwachting naar de kerk. We bidden vurig om diensten waarin iets gebeurt. Want de prediking is maar niet een verhaaltje of een betoog waar je het wel of niet mee eens kunt zijn. We bevinden ons in de behandelkamer van de Geest waar dode zondaren onder handen worden genomen. En dan zó dat ze horen en leven!
Het is volstrekt aan de levende God te danken als ik Jezus’ stem hoor. Te midden van alle andere stemmen in wereld en in de kerk. Stemmen die maar wat roepen, of stemmen die heel zinnige dingen zeggen. Ondertussen dreigt Jezus’ stem overstemd te worden. Toch zijn er de eeuwen door mensen geweest die de stem van de Zoon van God horen. Christus weet Zich verstaanbaar te maken in het leven van ‘doden’. Heerlijk om de stem van Christus te horen. Hij ontmaskert onze nood, zodat we verootmoedigd worden. Maar Hij spreekt ook van genade en verzoening, zodat we vertroost worden. Hoe meer we Zijn stem horen, hoe meer we ontdekken van Gods ontferming. Het horen dat Jezus in de tekst bedoelt, vernieuwt ook ons leven. Horen is tevens gehoorzamen. ‘Mijn schapen horen Mijn stem, (…) en zij vólgen Mij’ (Joh. 10:27).
Mogelijk lopen we keer op keer tegen onze doodsheid aan. Het evangelie raakt ons niet. Er is geen drang om te bidden. Hoe leeg kunnen we innerlijk zijn! En we krijgen zelf ons hart niet anders. Dat is om moedeloos van te worden. Maar – voor de Heere zijn we nooit té doods om er doorheen te breken. Laat het ons moed geven! Er is in Hem méér leven dan dat er dood in ons is. Daarom alleen is het dat doden horen en leven!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen