Vrijzinnige dwarsligger

Met belangstelling las ik de bespreking van ds. J.P. Nap van de dissertatie van dr. C.M. van Driel over de theoloog-politicus B.D.Eerdmans. In een boekje van dr. K.M. Witteveen, Modern Geloven, een korte geschiedenis van de VVH (2e druk 2004 Uitg.de Ploeg), vond ik een aardige illustratie van het dwars-zijn van Eerdmans.
Witteveen schrijft dat men binnen het Modernisme in de jaren na 1900 sprak van een groep ‘mystieke jongeren’, ook wel ‘Malcontenten’ genoemd. In 1909 verscheen er een artikel in het Theologisch Tijdschrift, de wetenschappelijke periodiek van de Modernen, getiteld: Reactie of vooruitgang van de hand van een zekere Agnotos (= onbekende). Deze legde nadruk op de verlossingsbehoefte in de religie. Daarom moest er ook gesproken worden over ‘zonde’ en ‘Christus’. Hij wees op Christus als de Verlosser.
En hij noemde het optimistische mensbeeld van de Modernen achterhaald en naïef. De preken van de Modernen zijn zedepreken. Zij lijden aan ‘Christfobie’ (angst om Christus te noemen). En de roemruchte historische bijbelkritiek, waar de Modernen zo trots op zijn, is net zo iets als de confessie voor de orthodoxie: vereerd, maar niet gekend! Om kort te gaan, de Modernen schieten zowel wetenschappelijk theologisch als kerkelijk pastoraal hopeloos tekort. Vandaar de lege kerken.
Op dit artikel volgde groot tumult. Tijdens de jaarlijkse Vergadering van Moderne theologen in 1909 maakte de schrijver zich bekend: het was de gezaghebbende Leidse oudtestamenticus prof. B.D. Eerdmans.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen