Globaal bekeken

Dr. Frank Visscher is neuroloog in het Oosterschelde ziekenhuis in Goes en ouderling in de Chr. Geref. Kerk te Goes. Geknipt uit IDEA (Ev. Alliantie): ‘Bidden tegen beter weten in’:
• De twee levensterreinen staan niet spanningsloos naast elkaar, bijvoorbeeld als de medicus ouderling van dienst is in een bidstond voor de genezing van een jong gemeentelid. Die zondag in 2002 zal hij niet snel vergeten. Visscher:
Die ochtend kreeg ik een oproep om met de grootst mogelijke spoed naar het ziekenhuis in Vlissingen te gaan omdat er een slachtoffer van een ernstig ongeval was binnengebracht. Onderweg zag ik langs de snelweg Goes-Vlissingen een auto in de kreukels en kreeg ik al een voorgevoel dat het wrak te maken zou hebben met de oproep. Op de afdeling ‘spoedeisende hulp’ zag ik een jongeman met ernstig hoofdletsel, veel bloed. Ik deed meteen mijn werk.
Na verloop van tijd stapte ik uit de ‘traumaroom’ en liep even de gang op. Daar zaten twee mensen te wachten, bekenden van me uit de kerk. Toen begreep ik pas wie ik zojuist geholpen had; hun zoon, iemand die ik ook kende uit onze gemeente. Hij was marechaussee-in-opleiding. Op weg naar een kerkdienst was hij van achteren aangereden door twee Rotterdammers die na een bezoek aan een houseparty en een nacht doorfeesten, vermoedelijk onder invloed, huiswaarts keerden. Met een grote klap was de jongen uit de auto geslingerd en hij had een zware hersenbeschadiging opgelopen.'
Toen het nieuws ‘s zondagsmorgens doordrong in de kerkelijke gemeente, besloten de predikant en de kerkenraad om die middag in plaats van de gebruikelijke leerdienst over de Heidelberger Catechismus, een bidstond te houden.

Ora et labora
‘s Ochtends de medicus, ‘s middags de ouderling.
Ik was inderdaad ook toen ouderling en voelde dat spanningsveld wel, ja. ‘s Ochtends handen uit de mouwen, ‘s middags handen gevouwen. Op een andere manier was ik met dezelfde jongen bezig, door hem samen met de gemeente op te dragen aan God. Ora et labora, bid en werk, zeggen we. ‘s Ochtends labora, ‘s avonds ora. De spanning voel je als de verzoeking door je hoofd flitst: ‘Weet je wel hoe ernstig het eigenlijk is?’ Als medicus zag ik eerlijk gezegd weinig lichtpuntjes meer. Maar we baden ook echt voor een wonder, opdat daardoor de naam van God verheerlijkt zou mogen worden. Van een wonderbaarlijke genezing kan een krachtig getuigenis uitgaan. Als arts bid ik op zo’n moment tegennatuurlijk.
De jongen is in coma gehouden, overgebracht naar een neuro-intensive-care in een ziekenhuis in Rotterdam. ‘Wonder boven wonder is hij er doorheen gekomen. Ook tot verbazing van mijn agnostische of atheïstische collega’s. Puur medisch gezien was zijn herstel boven alle verwachting. Weken later is hij teruggekeerd naar Vlissingen en na een half jaar was hij zelfs in staat om zijn opleiding te vervolgen.

• De gebeurtenis leidde in de gemeente tot grote saamhorigheid, vertelt Visscher.
Door in gebed eendrachtig om hem en zijn familie heen te staan, heeft diepe indruk gemaakt. Ook bij mij. In diezelfde periode kreeg ik een meisje te behandelen, die eveneens een heel ernstige hersenkneuzing had opgelopen. Ze was ten val gekomen met haar paard. Ze verkeerde in een comateuze toestand die later vergelijkbaar was met de bekende Amerikaanse vrouw, Terry Schiavo, die enige tijd geleden in het nieuws was. Twee jaar later sprak ik de patiënte weer in de polikliniek, vergezeld door haar moeder. Ze was er tot mijn grote verbazing bovenop gekomen na behandeling in een revalidatiekliniek.
Ik weet dat ík nog dacht: Het kan dus ook zónder gebed. Tot ik haar moeder spreek, die me vertelde dat ze lid waren van een vrij-evangelische gemeente. Daar hadden ze ook bidstonden gehouden. De gebeurtenissen hebben zo’n indruk op haar gemaakt, vertelde de moeder, dat ze nu met haar vriend aanstaande zondag belijdenis doet. Dat waren dus twee gevallen achtereen. Ik vond het verhaal uit onze gemeente al indrukwekkend, maar ik zag hierin een extra bevestiging: De kracht van de voorbede van de gemeente kun je alleen maar onderschatten.

Hans Werkman bracht in een boekje Waar ga je heen nu het duister is gekomen? (uitgave Promotheus, Amsterdam) honderd gedichten bijeen van dichters die schreven over de mens in de grenssituatie van de dood. Hij nam twee gedichten op van Ida Gerhardt:

• Over de eerbied
Ik heb mijn eigen ouders heen zien gaan,
heb anderen de laatste dienst gedaan.
Maar vraag mij niet hoe het is toegegaan:
sterven is iets waarover men niet spreekt.

Al weet ik dat ik stilaan raak onthecht,
dat zich de schaduw om mijn liefste legt
en ons nog korte tijd is toegezegd:
sterven is iets waarover men niet spreekt.

God, die mij langs ravijnen hebt geleid,
ik draag, nu mij de aardse staat ontglijdt,
een eerst vermoeden van uw majesteit.
Sterven is iets waarover men niet spreekt.

• Genesis
Oud worden is het eindelijk vermogen
veraf te zijn van plannen en getallen:
een eindelijke verheldering van ogen
voordat het donker van de nacht gaat vallen.

Het is een opengaan van vergezichten,
een bijna van gehavendheid genezen;
een aan de rand der tijdloosheid wezen.
Of in de avond gij de zee ziet lichten.

Het is, allengs, een onomstotelijk weten
dat gij vernieuwd zult wezen en herschapen
wanneer men van u schrijven zal: ‘ontslapen’.
Wanneer uw naam op aarde is vergeten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen