Seks voor een snicker

Het is een rapport van de Amsterdamse GGD, de instelling die in opdracht van de gemeente taken uit de openbare gezondheidszorg uitvoert. Tussen de berichten over spraakstoornissen en tabaksontmoediging was daar ineens dat rapport van de Gemeentelijke Gezondheidsdienst over tieners in Amsterdam, die in ruil voor een kleine beloning aan volwassenen seksuele diensten aanbieden. En (dat is het bizarre aan dit bericht) die dit nog normaal vinden ook!
Het onderzoek leert dat dit verschijnsel – niet minder dan teken van ontbinding van een cultuur – voorkomt in verschillende stadsdelen van Amsterdam. In de beslotenheid speelt het zich af, maar op openbare plaatsen bieden jonge mensen zich aan.
Het is in het gemeentebestuur van Amsterdam te waarderen dat de opdracht tot een vervolgonderzoek aan de GGD is gegeven, nadat afgelopen zomer bleek dat veel meisjes uit de Bijlmer in de prostitutie actief zijn. Nu wordt echter niet van prostitutie gesproken, omdat er geen gebruikelijke beloning volgt op de seksuele contacten, maar jonge meisjes ‘beloond’ worden met een pakje sigaretten, een lift naar huis, een bezoekje aan McDonald’s. De vraag aan het gemeentebestuur is wel vanuit welk normatief kader gepaste maatregelen genomen gaan worden, ter bescherming van de twaalf- tot zeventienjarige slachtoffers, tot terechtwijzing van de verantwoordelijken.

Kamervragen
Of deze verantwoordelijken ook daders genoemd mogen worden – en er dus sprake is van een strafbaar feit – moet nog blijken. SGP-kamerlid Van der Staaij heeft terecht aan minister Donner gevraagd of we hier van doen hebben met misdrijven tegen de zeden en of onze mogelijkheden tot strafrechtelijke vervolging voldoende toegesneden zijn op deze nieuwe problematiek.
Het moet de rechterlijke macht in Nederland overigens toch te denken geven dat de partij die hier opkomt voor de bescherming van jonge meisjes en de waardigheid van hun leven, zelf veroordeeld is vanwege haar visie op de plaats van de vrouw. Want dat de vrouw op grond van de scheppingsorde een andere plaats dan de man heeft, dat mag je in Nederland níet praktiseren, op straffe van honderdduizenden euro’s verlies van overheidssubsidie. Niet te geloven!

Tien klanten
Wie in de prostitutie belandt, verkoopt zijn eigen lichaam. Vrouwen kunnen zo de gevangene van hun levensloop en levensomstandigheden geworden zijn, dat ze achter de ramen terechtkomen – en wie het schrijnende ervan tot zich door laat dringen, kan niet meer versluierend spreken over het oudste beroep van de wereld. Recent zag ik een voorlichtings-dvd die Trans World Radio maakte, om jongeren in Afrika te overtuigen van het belang van trouw in de relatie met je partner, in het bewaren van de seksuele gemeenschap voor het huwelijk. Het dóet je wat als een negentienjarige meisje voor de camera zegt dat prostitutie de enige weg is die ze voor zich ziet: tien (!) klanten per dag, omdat haar moeder aan aids overleed, haar vader alcohol als levenspartner heeft en er geld moet komen voor zes broertjes, zusjes en een zieke tante.
Dat is Afrika, vaak vanuit menselijke gevoelens van onmacht en onvermogen geduid als het verloren continent – waarin een christen overigens niet mag berusten. Honger en armoede, droogte en corruptie – het brengt jonge meisjes tot het tien keer per dag verkopen van hun lichaam. En dan Nederland, het overwegend welvarende westerse land, waar vrijheid, egoïsme, een zwaar verseksualiseerde samenleving jonge meisjes niet eens brengt tot het verkópen van hun lichaam, maar tot het aanbieden ervan voor een stuk chocola, een flesje cola. Het zijn niet alleen probleemjongeren die zich op deze schadelijke weg begeven, maar ook ‘gewone thuiswonende en schoolgaande pubers’.

Voorlichting
Hoe komen we hier als Nederlandse samenleving klaar mee, met het feit dat de ontsporing zo ver ging dat jonge levens geruïneerd worden. Want dat dergelijke ingrijpende ervaringen in een later stadium van het leven een normaal liefdesleven mogelijk maken, hoeven we niet waarschijnlijk te achten. De Amerikaanse hoogleraar Susan Rosenthal maakte dezer dagen op grond van onderzoek bekend dat het medisch gezien voor meisjes niet verantwoord is om op jonge leeftijd op seksueel gebied actief te zijn, omdat het een negatief effect kan hebben op hun geestelijke gezondheid.
Piëtisten in Duitsland richtten al in 1890 het Witte Kruis op, een protestantse organisatie voor seksuele ethiek en zielszorg. Recent maakte de vereniging bekend dat 25 procent van de jongeren als gevolg van een verkeerde houding ten opzichte van seksualiteit te maken heeft met lichamelijke of psychische klachten, dat een depressie veel voorkomend is en dat zelfmoord de belangrijkste doodsoorzaak van vijftien- tot vijfentwintig-jarigen is. Het laat zich raden dat dit onderzoek gepaard ging met een bewogen oproep om de bijbelse leefregels serieus te nemen.
Een raadslid uit Amsterdam merkte voor de EO-microfoon op dat bij alle voorlichting over veilig vrijen het technische misschien te veel de overhand gehad heeft: Hoe kan ik een ziekte voorkomen? Welke voorbehoedmiddelen heb ik bij me? Hoe houden we abortus in het ziekenfondspakket voor jonge meisjes? Moesten we ook geen aandacht besteden aan de emotionele aspecten, aan het feit dat je toch wel iets voor iemand moet voelen, voor er sprake kan zijn van seksualiteit? Kortom, dat heel de bedding waarin seksualiteit zijn plaats dient te hebben, verwaarloosd is.

                                                         * * *
Geen illusie
Laten we bij de doordenking van vragen over seksualiteit van jonge mensen geen enkele illusie hebben dat het hier over Amsterdam en haar cultuur gaat. Wat in de hoofdstad gebeurt, heeft ook plaats op de Veluwe, in andere delen van Nederland waar het aantal christenen groot is. En het heeft ook plaats onder christenen, in keten waar jongeren samenkomen en waar op seksueel gebied de meest verschrikkelijke dingen gebeuren. Paulus was zo wereldvreemd nog niet, toen hij het rijtje werken van het vlees inzette met de vier (!) woorden overspel, hoererij, onreinheid, ontuchtigheid. (Gal. 5:22). Begint het oordeel ook hier niet bij het huis van God, als de christelijke gemeente zich in haar levensstijl niet radicaal van de wereld onderscheidt?
Onze Schepper heeft in Zijn oneindige wijsheid en goedheid de mens het vermogen tot communicatie gegeven, waartoe het vermogen tot liefhebben behoort. De seksualiteit tussen man en vrouw binnen de veilige bedding van het huwelijk is een van de bijzonderste uitdrukkingen hiervan. Nu zijn uitwassen op dit terrein welhaast zo oud als de zondeval, dat neemt niet weg dat in onze Nederlandse samenleving seksualiteit meer en meer losgemaakt wordt van het kader waarin het bijbels gezien dient te functioneren. Toen Adam zondigde, zag hij vol schaamte zijn naaktheid. Naaktheid en schaamte horen bijeen, behalve waar liefde tussen twee mensen die overwint. ‘Wie zich in het huwelijk blijft schamen voor de ander, heeft de liefde van de ander niet echt geproefd,’ schreef prof. Velema ooit. In Nederland zijn we de schaamte echter al lang voorbij, zodat de reactie van de zondigende Adam toen hij Eva zag, niet begrepen zal worden.
Wie de relatie tussen kleding en zonde, tussen naaktheid en schaamte niet meer ziet, kan zonder bezwaar deelnemen aan de versekste tv- en bladencultuur, die een nieuwe generatie vormt, haar aan de zonde laat wennen, haar in de zonde doet leven.

Catechese en prediking
Is er een tegenoffensief mogelijk? Moeten we toezien dat voor een reep en een blikje drinken jonge mensen te gronde gaan? Het is toch volstrekt duidelijk dat het bijbelse perspectief over liefde, vriendschap, seksualiteit niet betekent dat alleen christenen zich hier wel bij zouden voelen, maar dat de leefregels van God het welzijn van ieder mens beogen en bewerken. Daarom ligt hier een enorm aandachtsveld, een speerpunt voor beleid in de christelijke gemeente. Laat in catechesegroepen en jeugdverenigingen de christelijke levensstijl – die in onze cultuur niet anders dan tegendraads kan zijn – benoemd en gekoesterd worden. Is elke catecheet zich van zijn kansen bewust? Elk seizoen zal deze thematiek bij de twaalfjarigen en ouder aan de orde moeten komen. De pedagoog dr. W. ter Horst schrijft in zijn laatste boek Liefde is een kunst: ‘Het is gevaarlijk om met de Liefde te spelen. Deze oeroude wijsheid hadden ze uit het Hooglied kunnen halen. Maar wie leest dat nog?’ Met christenjongeren kan het Hooglied gelezen worden, of andere bijbelpassages waarin de liefde wordt geleerd.
En wie in de prediking het volle leven aan de orde laat komen, zal hier, zeker in de leerdiensten, niet omheen kunnen. De toepassing van het zevende gebod aan de hand van de catechismus zal over meer moeten gaan dan over het leven als man en vrouw. Pijlen vol liefde op het hart van jongeren en ouderen, dat is de prediking in dezen ook. En voorlichten hoort bij voorleven – door ouders en jeugdleiders, door allen die met jongeren werken en die in de navolging van Christus’ geboden in een heilige wandel willen leven, niet apart maar midden in de samenleving waar we onze plaats hebben.
Tot slot, wat zal God, de Heilige, vinden van de manier waarop wij mensen met Zijn geschenk omgaan?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen