Heengaan om vrucht te dragen

Uitverkoren tot vriend
Familie krijg je mee, maar vrienden kies je uit. En de Heere maakt daar dus geen geheim van in Johannes 15. Benoemd worden tot vriend van de Allerhoogste (vers 14) en door Hem uitverkoren zijn (vers 16), dat zijn twee manieren om hetzelfde te zeggen. En wat een geluk dat het initiatief daarvan bij Hem ligt: niet jullie hebben Mij, maar Ik heb jullie uitgekozen en aangewezen. Dat maakt het nog tien keer mooier. Vooral als het werk in de wijngaard wel eens tegen zit. En dat zit het wel eens. Dan mag jij zeggen: ‘Heere, het was niet mijn initiatief om clubleider te worden of zondagsschoolleiding. U hebt mij uitverkoren en aangewezen. U zei: jij daar, hier komen! Dus Heere, wilt U dan ook garant staan voor Uw eigen werk, en dat door mij heen voortzetten. U hebt mij immers geroepen om discipel te zijn. En het is ook Uw wijngaard waar U mij gesteld hebt en niet de mijne!’
Over dat fundament als basis voor al het andere las je in het vorige artikel. Voor ik nu iets ga schrijven over de opdracht die de Heere Jezus ons vervolgens geeft, wil ik eerst graag de vreugde van dat vorige nog een keer onderstrepen. Anders werkt vruchtdragen niet. Dan wordt het een hinderlijke last, die je maar het liefst kwijt zou zijn. Voor het (weer) beleven van de wonderlijke vreugde over Gods verkiezing hebben we niet een soort knopje dat je even omzetten kunt. Maar we mogen er wel greppels voor graven. Dat past ongetwijfeld bij de bedoeling van dit bijbelgedeelte. Want de discipelen krijgen straks een moeilijke opdracht om heen te gaan, de vijandige wereld in.
Dat zouden ze nooit durven als de Heere niet eerst iets anders deed. En dat andere is hen te vervullen met de vreugde over Zijn vriendschap. Daarom vertelt Hij hen eerst over de genadige verkiezing en benoeming tot vriend van de Koning. Duidelijk met de bedoeling dat zij daar iets aan beleven. Nou ja, iets – veel aan beleven! En vervolgens wij ook. Anders wordt ons uitgezonden zijn in deze wereld een niet te dragen last. Daarom wil ik proberen een greppel te graven, zodat die vreugdevolle verwondering jouw hart weer helemaal vult.

Greppel graven
Misschien kan de verwondering weer doorbreken, als we beseffen wie wij zijn die zojuist benoemd werden. Ik doe een poging.
Hoe zullen wij er in Gods ogen uitzien als de Heere rechtstreeks naar ons kijkt? Dat blijft natuurlijk speculeren. Maar als ik besef dat God het meest volmaakte, heilige, boeiende, onkwetsbare, creatieve en verheerlijkte wezen is, dan ben ik saai, onbeduidend, stof aan een weegschaal, druppel in een emmer, klei in handen van een pottenbakker, zondaar, vuil, onrein, eigenwijs, hulpeloos, dom, nietig, schuldig, dwaas – en dan toch Zijn vriend? Ja en toch!
Ik weet nog hoe ik in de wolken was, toen mijn vrouw ongeveer veertig jaar geleden ‘ja’ zei en mij als haar speciale vriend wilde hebben. Dat vond ik verbazend – een soort genade. Want zij was de mooiste, knapste, aantrekkelijkste, liefste die er bestond.
Vermenigvuldig dat besef nu eens met honderdduizend en verwonder je over Zijn genade dat jij toch Zijn speciale vriend genoemd wordt, helemaal uitverkoren voor tijd en eeuwigheid. En als je dan zo in de stilte van je kamer wat zit te genieten van dat wonder, dan pas gaat de Heere verder en zegt: ‘Jou wijs Ik aan om heen te gaan en vrucht te dragen als discipel van Mij.’

Bijna overbodig
Maar heb je in de gaten dat dit nu bijna overbodig is om te zeggen? Het staat er ook in één adem: Ik heb je als vriend gekozen en aangewezen om heen te gaan. Hoe? Als vriend van Hem natuurlijk! Zo is een tuinder tuinder. Zo is een vwo’er vwo’er. Zo is een bouwvakker bouwvakker: als vriend van Hem!
Toen Maartje ‘ja’ gezegd had, ging zij weer naar huis. Allicht. En ik ging verder. Hoe? Als speciale vriend van haar natuurlijk. Dat kleurde alles tot het asfalt op de hoge brug over het Amsterdam-Rijnkanaal en de kleur van ons tuinhekje toe. Groen was dat, maar nu met een gouden randje.
Na Zijn benoeming in Johannes 15 gaat onze Heere naar HUIS. Dat had Hij in Johannes 14 al gezegd. En wij gaan verder als speciale vrienden van Hem. En dat kleurt alles. Je huwelijk. Je alleen zijn. Je studie. Je schoolgaan. Je gezin. Je werk in de wereld. En ook ons dienen in de gemeente. Zo gaat dat. En dat is nu wat de Heere met vruchtdragen bedoelt. Eenvoudig eigenlijk. Vind je niet? Het gaat haast vanzelf.
Als een perenboom kon praten en je zou aan hem vragen: ‘Zeg, mooie perenboom is het ook moeilijk om vrucht te dragen?’ Dan zou die perenboom zeggen: ‘Welnee, dat gaat vanzelf.’
‘Echt vanzelf?’ ‘Nee, ook weer niet helemaal vanzelf. Ik heb regen nodig, maar daar zorgt een ander voor. En ik heb groeizame grond nodig, maar ook daarvoor heeft een ander gezorgd. Eigenlijk hoef ik dus alleen maar met mijn wortels te blijven staan waar ik neergezet ben.’ Als bomen konden glimlachen, dan zou deze perenboom het doen.
Precies zo is het met een zwakke, eenvoudige, gewone christen die vrucht wil dragen, omdat zijn Heere het vraagt. Je hoeft alleen maar te blijven waar je in dit bijbelgedeelte neergezet bent: als één van Zijn speciale vrienden midden tussen Gods uitverkorenen! Daar hoeft een dominee, een dokter, een machinist, een basisschoolleerling en schoolverlater alleen maar te blijven en zich er in te verheugen. Dan zullen er vruchten zijn! Of, zoals de Heere het zelf zei: 'wie in Mij blijft, gelijk Ik in hem, die draagt veel vrucht.' Vrucht die blijft. Zelfs tot in eeuwigheid blijft die vrucht.

Tot in eeuwigheid
Dat is het laatste voor dit artikel. Maar beslist niet het minste. Vruchten dragen die eeuwigheidswaarde hebben. Dat is nauwelijks te begrijpen. Die vruchten gaan mee het Koninkrijk binnen. Ik moet denken aan wat John Bunyan schreef: ‘Elke goede daad die u voor Hem verricht, mits gedaan volgens het Woord, wordt voor u bewaard als schatten in koffers en kisten, om tevoorschijn gebracht en beloond te worden voor het aanzien van mensen en engelen, tot uw eeuwige troost.’
Hoe kun je als je achttien bent en een volgeling van de Heere Jezus, vruchtdragen die blijft? Bijvoorbeeld door bewust een vriend(in) te zoeken die Hem ook wil volgen en met wie je later samen God kunt dienen. En wanneer je dan een jaar of wat getrouwd bent, kun je het er samen over eens worden om een vast deel van je inkomen te investeren in een zendingsproject. En als je dan later in de hemel komen mag, zal de Heere zeggen: ‘Welkom Arie en Anneloes! Jullie investering heeft blijvende vrucht opgeleverd. Want het is vermenigvuldigd in mensenlevens die behouden zijn!’

Oma Visser
Zou oma Visser die heel laat belijdenis deed, want pas op haar 82e vriend van de Heere Jezus werd, nog vrucht kunnen dragen die blijft? Dat denk ik stellig. Want toen deze oma christen werd, is zij gelijk gaan bidden voor haar buren, voor haar kinderen en voor haar kleinkinderen. Die eenvoudige gebeden zijn allemaal bewaard. De heilige Geest heeft er kracht aan verleend. En toen mevrouw Visser al jaren in de hemel woonde, kwam op een dag Mirjam naar haar toe. En zegt: ‘Oma, weet u dat ik tot bekering ben gekomen, omdat u na uw bekering voor mij bent gaan bidden?’ Die kleindochter hoorde in elk geval bij de blijvende vrucht van oma Visser! Zo zou ik nog wel meer voorbeelden kunnen vinden. Maar dat kunt je zelf ook wel. Ik wil liever nog één keer het wonderlijke van dit vruchtdragen onderstrepen. Ik bedoel dat het bijna vanzelf gaat. ‘Ik hoef alleen maar te blijven waar ik neergezet ben’, zei die perenboom. Wij hoeven alleen maar te blijven in Wie wij door de woorden van Johannes 15 neergezet zijn. 'Die in Mij blijft en Ik in hem, die draagt veel vrucht (vers 5),' zei de Heere. Of nog korter, zoals in vers 9: 'Blijf in Mijn liefde!' Dat is alles. En dan ben je bovendien een gelukkig mens. Nu al. En straks voor altijd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen