De goede belijdenis beleden

In zijn brief aan Timotheüs wijst Paulus op Christus Jezus, ‘Die onder Pontius Pilatus de goede belijdenis betuigd heeft’ (1 Tim. 6:3b). Ik ben geneigd om te zeggen dat deze kwalificatie ook geldt van deze belijdenis, uitgesproken voor de hogepriester Kajafas en het Sanhedrin. Het is opmerkelijk. In deze rechtszitting heeft de Heere Jezus tot nu toe gezwegen. Markus laat er in zijn weergave van de gebeurtenissen geen misverstand over bestaan; ze zochten getuigenis ‘tegen’ Hem (Mark. 14:55). Het doel van de bijeenkomst is om te komen tot een veroordeling. In hun hart hebben de aanwezige leden van het Sanhedrin hun oordeel allang geveld. Alleen, er moet nog een grond zijn voor het oordeel. Van verschillende kanten wordt ‘vals getuigd’ tegen Hem. Zo ver willen mensen gaan om Hem veroordeeld te krijgen. Laten we niet te snel ons hoofd schudden en zeggen ‘hoe konden ze het doen? ’ Hoe zijn wij, als we ons oordeel al geveld hebben? Zoeken we dan ook niet naar rechtvaardiging van dat oordeel, soms tegen beter weten in?
Ondertussen is hun getuigenis niet eenparig. Er zijn geen twee getuigen die hetzelfde zeggen. Dat is van belang, want voor de Joodse rechtspraak geldt dat ‘in de mond van twee of drie getuigen alle woord zal bestaan’ (Deut. 17:6). De hogepriester voelt dat hij een doorbraak moet forceren, wil hij Deze veroordeeld krijgen. Daarom komt hij opeens met zijn vraag: Zijt Gij de Christus, de Zoon des gezegenden Gods? (Mark. 14:61b). Dit is een opvallend moment. Tot nu toe werd in deze zitting de toevlucht genomen tot de leugen. Op die leugens heeft de Heere Jezus niet geantwoord. Telkens zweeg Hij. Nu wordt gevraagd naar de waarheid. Voor het eerst in deze rechtszitting wordt Hem geen leugen voorgehouden, maar de vraag Wie Hij is.
Nu doorbreekt de Heere Jezus het stilzwijgen. Deze vraag naar de waarheid doet Hem spreken. ‘Ik ben het,’ zegt Hij. Je kunt stellen dat in het evangelie naar Markus naar dit moment toe wordt gewerkt. Direct aan het begin zegt Markus dat het gaat om het ‘evangelie van Jezus Christus, de Zoon van God’. Maar daarna volgt een periode waarin de Heere Jezus verbiedt om zo over Hem te spreken (Mark 1:24, 1:44, 5:43, 7:36, 8:30, enz.). Hier wordt ook op dit punt het zwijgen door Hem Zelf doorbroken. Het klinkt onomwonden: ‘Ik ben het.’
Zo horen we in deze rechtszitting Zijn zelfgetuigenis. Met name in de laatste eeuwen zijn er stromingen opgekomen binnen de kerk die menen dat met name Zijn leerlingen de Heere Jezus groter hebben gemaakt dan Hij was, groter hebben gemaakt dan Hij wilde zijn. Zij zouden Hem woorden en daden in de mond hebben gelegd die Hij zelf zo niet gezegd en bedoeld zou hebben. Pretendeerde Hij Zelf eigenlijk wel de Zoon van God te zijn? De Christus? Het zijn geluiden die mensen in verwarring brengen. Misschien u ook wel. Hier mogen we vasthouden aan de Schrift, waaruit blijkt dat Hij Zelf heeft beleden de Christus te zijn, de Zoon van de gezegende God.
Bent U de Christus? ‘Ik ben het.’
Bent U de Gezondene van God de Vader? ‘Ik ben het.’
‘Alzo lief had God de wereld dat Hij Zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven’, lezen we in het evangelie naar Johannes. Bent U dat? ‘Ik ben het’ zegt de Heere Jezus.
Wie dat belijdt, belijdt dat dus samen met Hem! Wie Hem belijdt als de Christus, gaat als het ware aan Zijn zijde staan en zegt: ‘Hij is het’, want Hij heeft gezegd: ‘Ik ben het.’ Zo is ons belijden naspreken van Hem Die van Zichzelf beleden heeft ‘Ik ben het’.
Belangrijk ook is dat de Heere Jezus nu spreekt. Op het moment dat naar de waarheid wordt gevraagd, zegt Hij: ‘Ik ben het.’ Direct na deze belijdenis wordt Hij veroordeeld. Het is dus niet de leugen die Hem aan het kruis brengt, maar de waarheid. Het wonderlijke is dat de Heere Jezus dat weet. Hij weet dat deze belijdenis zal leiden tot Zijn veroordeling. Dat na het uitspreken van deze belijdenis er geen weg terug is. Toch belijdt Hij op dit moment Wie Hij is. Zo wordt duidelijk dat de Heere Jezus hier geen slachtoffer is van de situatie. Hij is geen speelbal in de handen van een raad die uit is op Zijn veroordeling en die bang is dat dit op het laatste moment dreigt te mislukken. Nee, Hij gaat de weg naar het kruis vrijwillig. Hij is gezonden door God de Vader om de vloek op Zich te nemen. Zo mag het naar ons toekomen. ‘Ik ben het’ en Ik ga deze weg voor u. ‘Ik ben het’ en Ik laat me voor u aan het vloekhout spijkeren. ‘Ik ben het’ en draag daarin uw schuld. ‘Ik ben het’ en breng in deze weg verzoening tot stand tussen de Heere in de hemel en verloren zondaren. ‘Ik ben het.’
Het is de Heere Die door Zijn Geest ons ertoe wil brengen dat we deze belijdenis overnemen. In deze weken zullen we getuige zijn van het feit dat jonge en oudere mensen binnen de gemeente dat doen. Ze zullen uitspreken: ‘Hij is het.’ Zo mag deze goede belijdenis opnieuw in geloof beleden worden. Daarin wordt dan ook het wonder beleden: Hij heeft gezegd ‘Ik ben het’, opdat Hij de weg zou gaan waarin Hij ook voor mij Zijn leven gaf. Ik belijd dan ook: ‘Hij is het.’ Hij is de Christus, de Zoon van God Die Zich veroordelen liet, opdat ik, zondaar, vrijuit kon gaan. ‘Hij is het’, mijn Heiland.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen