Beweging en geen stilstand

De discipelen zitten op de avond van de eerste Paasdag bij elkaar. Je proeft op deze dag in het begin niet zozeer vreugde, maar eerder verbazing. Ze zijn ontzet over het lege graf en de berichten die ze daarbij hebben ontvangen. Ze weten niet goed wat ze er mee aanmoeten. Zo komen ze bij elkaar. Ze trekken zich terug in een huis met de deuren gesloten. De ‘wereld’ moet even op afstand blijven.
Dan komt de Heere Jezus in hun midden. Nu, zegt Johannes, breekt echt blijdschap door. Nu komt na de ontzetting vreugde in hun hart. Nu zien ze hun Meester in hun midden. Ze zien de wonden in Zijn handen. Hij is het echt! Ze ontvangen van Hem een opdracht: ‘Gelijkerwijs de Vader Mij gezonden heeft, zend Ik ook ulieden.’ De Heere Jezus is Degene Die door God de Vader gezonden is. Hij deed niets op eigen houtje. Hij deed de wil van de Vader. Zoals Ik door de Vader gezonden ben, zegt de Heere Jezus, zo zend Ik u. De Heere Jezus was gezonden door Zijn Vader, nu worden zij gezonden door hun Meester. Ze worden gezondenen, apostelen in de letterlijke zin van het woord.
Er is beweging door en na de Opstanding. Dat maakte de Heere Jezus al duidelijk tegenover Maria Magdalena. Ze mocht Hem niet vasthouden. Ze mocht niet terug willen keren naar het oude. Nee, de Heere Jezus is opgestaan om naar Zijn Vader te gaan. De opstanding moet haar voltooiing vinden in de Hemelvaart. Er is dus beweging. Van de Opstanding gaat het naar Zijn Hemelvaart.
Ook nu moet er sprake van beweging. Die beweging was er niet bij de discipelen. Ze trekken zich terug, de deuren en ramen gaan dicht. De wereld en vooral de mensen die vijandig tegenover hen staan, worden buiten gehouden. Dat is op zichzelf een begrijpelijke reactie. Zien we dat ook niet in de kerk? Dat we vooral binnenkerkelijk kijken? En binnenkerkelijk denken? Misschien wel omdat we vrees hebben voor wat daar buiten is? Vrees voor onszelf ?
Vrees voor onze kinderen?
Vrees voor deze maatschappij met haar zondige cultuur?
Vrees voor terroristen?
Vrees ook voor oprukkende godsdiensten? Opnieuw, het is begrijpelijk.
Maar het is niet wat de Opstanding beoogt.
De opstanding beoogt voor de Heere Jezus dat Hij naar de hemel gaat.
Het beoogt voor de leerlingen dat ze de wereld in zullen gaan.
Het beoogt dat de leerlingen apostelen zullen worden. Ze moeten in beweging komen. Ze moeten de wereld in. Het evangelie van de Opstanding moet de wereld in.
Beweging dus, geen stilstand, geen terugtrekken in eigen kring, maar er op uitgaan. Als gezondenen zoals Hij gezonden werd door Zijn Vader.
Deze opdracht heeft de gemeente in onze dagen nog. We worden in beweging gezet. We moeten er op uit. Of we dienen hen te steunen die letterlijk ‘heengaan’. De Heere Jezus zal het later nog duidelijker zeggen: ‘Gaat dan heen, onderwijst al de volken, hen dopende …’ (Matth. 28:19).
Er mag geen stilstand zijn maar beweging. Waarom? Wel omdat de wereld die boodschap nodig heeft. Omdat de wereld de vrede van Christus nodig heeft. Omdat de Heere Jezus niet alleen bewogen is met Zijn discipelen, maar met heel de wereld. Die wereld mag vijandig zijn en het gevoel geven: ‘Laten we de deuren en ramen dichthouden en die wereld buiten houden.’ Dat is ondertussen niet de bedoeling van de Heere Jezus. Zoals Hij gezonden werd in een wereld die niets van Hem wilde weten, zo worden Zijn discipelen dat ook. Uit liefde voor die wereld, om het behoud van die wereld.
Ze zijn gezondenen. Dat geeft tegelijk ook gezag aan dit alles. Deze leerlingen komen niet in hun eigen naam, niet met hun eigen gezag, maar met de Naam en met het Woord van hun Heere. Zullen we dat niet vergeten? We hebben een Woord voor de wereld. Maar dat is niet ons Woord, het is Zijn Woord. De kerk is door Hem gezonden en ze is geroepen om Zijn woorden na te spreken. Wie dat doet, mag weten dat Hij daarachter staat. Dat moeten de hoorders ook weten. Als we in de kerk zijn, is het Zijn Woord wat tot ons komt. Dan zijn de dienaren van het Woord Zijn gezondenen die Hij zendt om Zijn evangelie te verkondigen. De woorden klinken met Zijn gezag.
Ten slotte ontvangen de discipelen niet alleen deze opdracht. Ze ontvangen ook de Heilige Geest. Hoe zullen ze ooit de wereld in kunnen gaan in eigen kracht? Dan lopen ze direct vast. Dan zullen al snel hun eigen zwakheid en gebreken aan het licht komen. Nee, Hij ‘blies op hen en zeide: ontvangt de Heilige Geest’ (Joh. 20:22). Het is de Heilige Geest Die bekwaam maakt om uit te gaan. Hij zal de harten van de discipelen leiden en vervullen. Na de opdracht wordt alles gegeven om aan die opdracht inhoud te kunnen geven.
Zo mag ook de kerk nu weten van de krachtige werking van de Heilige Geest. In deze weken waren we getuigen van de belijdenis van (vaak jonge) mensen van het geloof. Is dat niet een getuigenis dat de Heilige Geest nog werkt? Laten we dan deze opdracht ter harte nemen, ook vandaag, ook in onze tijd. De kerk en de gemeente mogen zich niet verschuilen achter gesloten deuren en ramen.
Dat is stilstand. Er moet beweging zijn. Ze moet in de wereld gaan en in de wereld staan. Hij heeft immers gezegd: ‘Gelijk Mij de Vader gezonden heeft, zend Ik ook ulieden’. Wie gehoor geeft aan dit woord, mag zegen verwachten en weten mee te werken aan de verheerlijking van Zijn Naam.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen