A. van Lunteren

Koninklijke onderscheidingen
Dit jaar heeft het Hare Majesteit behaagd een binnen Gereformeerde-Bondskringen zeer bekend lid, de heer A.van Lunteren uit Houten, koninklijk te onderscheiden en te benoemen tot lid in de orde van Oranje Nassau.
Bij de jaarlijkse uitreiking van koninklijke onderscheidingen komen personen in beeld die vaak al vele jaren zich belangeloos inzetten voor anderen. Het meest bijzonder is als dat werk pro Deo – voor God – wordt gedaan. De grote staat van dienst op het kerkelijk vlak van de heer Van Lunteren is velen bekend, maar had nog niet eerder geleid tot deze erkenning. Sinds vele jaren wordt de naam van de heer Van Lunteren in De Waarheidsvriend vermeld als degene die het preekbeurtenbureau bemant. Destijds overgenomen van zijn schoonvader, doet hij dit werk al sinds 1986. Bij het bureau kunnen bevoegde voorgangers melden op welke zondagen zij nog gelegenheid hebben kerkdiensten te leiden en kunnen gemeenten informeren welke voorgangers nog vrij zijn. Niet alleen voor moeilijk te vervullen vakantieperioden, maar ook bij onverwachte ziekte is het preekbeurtenbureau wekelijks een uitkomst. Zes dagen per week is de heer Van Lunteren van 18.30-19.30 bereikbaar. Als hij van huis is, wordt de telefoon doorgeschakeld, zodat men niet voor niets belt. Behalve de concrete hulp biedt hij ook een luisterend oor aan velen. Veel gemeenten heeft hij in de twintig jaar dat hij dit werk doet, van dienst kunnen zijn, waarbij soms op de meest ongelegen momenten een beroep gedaan wordt op het bureau om een oplossing te vinden.

Visitator
Daarnaast is er nog een veelheid van kerkelijke taken die hij in de loop der jaren op zich heeft genomen. Zo was hij betrokken bij de opbouw van het jeugdwerk te Utrecht en was twaalf jaar ouderling en lid van de centrale kerkenraad. Dit werk wist hij te combineren met het directeurschap van de Oranje-Nassau Mavo. Deze school raakte in een fusieproces, wat uiteindelijk resulteerde in de verhuizing van de school naar Houten. De gefuseerde school zou in Houten uitgroeien tot een scholengemeenschap. Na zelf ook verhuisd te zijn naar Houten, was hij daar twaalf jaar ouderling-kerkvoogd in de wijkgemeente Sion met functies als scriba en penningmeester van de kerkvoogdij en lid van de centrale kerkenraad.
Na zijn pensionering werd hij gevraagd toe te treden tot het college van visitatoren-provinciaal, dat tegenwoordig het Regionaal College voor de Visitatie Utrecht heet. In die functie bewees hij zich bij het leggen van contacten met en het bezoeken van een aantal kerkenraden en gemeenten, die te kennen hadden gegeven principiële bezwaren te hebben tegen het fusiebesluit van de Nederlandse Hervormde Kerk met de Gereformeerde Kerken in Nederland en de Evangelisch Lutherse Kerk. Steeds bleek hij daarbij een brede kijk te hebben op het kerkelijk leven, maar bovendien te kunnen omgaan met en te kunnen bemiddelen in conflicten en moeilijke situaties.
Toen er een federatiebestuur moest komen voor een groeiende groep reformatorische basisscholen in de regio Utrecht, stemde Van Lunteren toe om ook daarbij zijn inmiddels brede ervaring in te zetten.
Bij dit alles weet Van Lunteren zich gezegend met een sterk gestel en een groot doorzettingsvermogen. Hij zal zich echter niet voorstaan op eigen verdiensten, maar steeds belijden: Soli Deo Gloria.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen