Iedereen kan preken

In Holland kan iedereen schilderen. Een enkeling in navolging van de groten van het kleurrijke paneel, de meesten echter alleen met een eenvoudig voorbeeldje, aangeschaft bij de dichtstbijzijnde Blokker. Toch kan iedereen schilderen. Zelfs zij die regelmatig buiten de lijntjes kleuren zijn trots op hun resultaat.
In Kenia kan iedereen preken. In de kerk, op de markt, in het park, op de hoek van de straat, overal wordt gepreekt. Het liefst schreeuwend, want hoe meer kracht in je stem, hoe sterker de boodschap overkomt, zo menen de predikers zelf. ‘Wij houden van herrie’, zei laatst een dominee tegen mij, verdrietig dat de stroom was uitgevallen en ik op eigen kracht mijn stemgeluid moest overbrengen aan de veertig kerkgangers.
Hóe er wordt gepreekt, wil wel eens belangrijker zijn dan wát er wordt verkondigd. Als ik geduldig met mijn studenten hun praktische preekoefeningen bespreek, kijken sommigen minachtend naar mij, alsof mijn opmerkingen volstrekt buiten elke noodzaak liggen. Je hoort ze denken: ‘Die witneus denkt zeker alles beter te weten. Wij preken al van de moederschoot af en zijn vanzelfsprekende natuurtalenten. Wat valt er op ons aan te merken?’ Dat er wel eens buiten de lijntjes van de Schrift wordt gepreekt, heeft nog nooit een prediker onrustig doen slapen.
‘Preken is een kunde’, houd ik dapper vol. Het blijkt geen dankbare boodschap, als er eerst moet worden afgeleerd, voordat er kan worden aangeleerd. Was mijn opgang naar de preekstoel van tijd tot tijd een heikele aangelegenheid in grote verlegenheid, mijn studenten kennen geen vrees of schroom. Zij laten gerust het gestoelte voor wat deze is en stappen dicht naar de mensen toe om de schorre woorden direct in de oren te spuiten.
Een stoutmoedig onderzoekje onder hoorders geeft echter een minder enthousiast beeld. ‘Ze schreeuwen wel, maar zeggen zo weinig.’ ‘Soms weet je niet of het echt zo is wat ze zeggen en twijfel je of het zo in de Bijbel staat.’ De reacties waren eerlijk en sporen mij temeer aan om de studenten lastig te blijven vallen met mijn opmerkingen. ‘Maar de Heilige Geest zorgt toch voor vrucht’, is hun laatste sputter. Denkend aan de kromme stok met rechte slag bevestig ik hen, al nodig ik hen tegelijk uit zich als leerling op de leerschool van de Heilige Geest aan te melden. Of ben ik nu te streng?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen