Preken in de vakantie

Opnieuw stond er een oproep aan predikanten en andere voorgangers in De Waarheidsvriend om je op te geven voor het leiden van een dienst in de vakantieperiode. Daarnaast stond een lijstje van plaatsen, waarvoor een voorganger wordt gezocht. Vorig jaar moest de oproep worden herhaald, omdat te weinig predikanten zich opgaven.
De bedoeling van vakantiekerkdiensten is om in gebieden waar veel Nederlanders op vakantie gaan, een kerkdienst in de eigen taal te beleggen. Dat deze diensten in een behoefte voorzien, bewijst de bereidheid van velen om kilometers te rijden, om een dergelijke kerkdienst te kunnen bijwonen. Jaarlijks spreek ik in Italië mensen die op een uur rijden van de preekplaats hun vakantie doorbrengen en toch naar de kerk komen.
De herhaalde oproep was voor de redactie van het RD aanleiding om er een artikel aan te wijden en om aan een vijftal predikanten te vragen naar hun ervaringen. Deze predikanten waren allemaal positief over de kerkdiensten waarin zij mochten voorgaan. Graag wil ik de oproep om zich op te geven ondersteunen.

Waarom collega’s het niet doen
Je hebt anders geen vakantie, zo wordt gezegd. Je wordt door mensen overal waar je komt aangesproken, waardoor je weinig privacy hebt. Maar heb je dan privacy, wanneer je als predikant naar een druk vakantieland gaat? In een winkel, op de markt, ja wandelend in de bergen word je soms toch herkend. Zelf kom ik al meer dan dertig jaar op dezelfde camping waar veel mensen mij kennen als de dominee. Ik ervaar dat als positief, want ik heb zo vaak goede geestelijke gesprekken en dat niet alleen met Nederlanders, maar ook met Duitsers en Italianen. Ik wil de spanning die er in de pastorie is tijdens de voorbereiding op de kerkdienst, niet meenemen naar mijn vakantie-adres, is een ander argument. Nu is spanning voor de dienst niet verkeerd.
Iedereen heeft, zelfs na 25 jaar preekervaring, nog een zekere spanning. Maar het is in de pastorie en tijdens de vakantie toch ongezond, wanneer het hele gezin onder die spanning lijdt. Waar je ook de vakantie doorbrengt, er is altijd wel een plekje te vinden waar je je rustig kunt voorbereiden. Wanneer het echter niet lukt om de spanning te verminderen dan moet je beslist niet gaan preken in de vakantie want de huisgenoten hebben ook vakantie. Tevoren heb ik liturgieën gemaakt en laten stencilen en wanneer je bijtijds opstaat kun je je in alle rust voorbereiden op de dienst.

Ik vind preken een vermoeiende bezigheid en dus preek ik in de vakantie niet, want ik heb vakantie om uit te rusten. Wanneer de gezondheid het niet toelaat om in de vakantie een keer te preken, is dat begrijpelijk. Ik wil deze collega’s niet onder druk zetten en ik wens hun toe dat ze door de rust van de vakantie en de stille omgang met de Heere weer zoveel kracht ontvangen dat zij zich na de vakantie met toewijding aan de Heere en Zijn dienst in kunnen zetten. Maar wanneer je drie weken vakantie hebt, is het dan niet mogelijk om één keer te preken?

De mensen moeten maar naar de plaatselijke kerk gaan, zo wordt ook wel gezegd. Zelf heb ik dat, ondanks dat ik de taal niet verstond, in verschillende landen gedaan. Zo was ik in Duitsland, Oostenrijk, Tsjechië, Hongarije, Roemenië bij collega ‘s in de kerk. Van tevoren wist ik waarover werd gepreekt en waren de psalmen die gezongen werden, herkenbaar voor mij. Toch versterkt een preek in de eigen taal het geloof beter. Ook hoorde ik het argument dat het tellen van de collecte een belasting zou zijn. Maar dat behoeven we toch niet zelf te doen. Er is altijd wel hulp te vinden onder de kerkgangers.

Hoe ik betrokken raakte
Toen ik in 1977 tijdens het colloquium twee preken moest verdedigen ten overstaan van zes gepromoveerde theologen, was dat niet voldoende en moest ik het colloquium een half jaar later over doen. Veel preekervaring had ik niet, omdat wij, die hulpprediker wilden worden, geen preekconsent kregen en dus niet mochten preken. Om toch preekervaring op te doen, schreef ik een brief aan ds. Janse de Jonge in Italië en vroeg hem of ik op de zondagen waarop hij niet aan het Gardameer was, mocht preken. Zo heb ik in 1977 op drie zondagen twee keer een preek gehouden. Mogelijk heeft deze ervaring mij geholpen, want ik kreeg na het examen preekbevoegdheid en was benoembaar als hulpprediker.
Begin 1978 vroeg ds. Janse de Jonge mij of ik de diensten aan het Gardameer van hem wilde overnemen. Zo is dat gebleven. Wanneer de Heere mij spaart, hoop ik in juli voor de dertigste keer daar de kerkdiensten te leiden.

Waarom ik het graag doe
Ten eerste vind ik het geweldig om het Woord van God te mogen verkondigen in de gemeente die ik mocht dienen, maar ook tijdens de vakantieweken. Zeker, het kost enige moeite en inspanning, maar je krijgt er veel voor terug.
Wanneer ik hoor en zie wat de kerkgangers er soms voor over hebben, dan valt alle spanning van mij af.
Ten tweede wanneer ik zie welke ontmoetingen er na de kerkdiensten zijn en hoe kerkgangers blijven staan napraten, dan voel ik een gemeenschap die kerkmuren overstijgt.
Ten derde gebeurt het dat er mensen in de kerk zitten met wie je eerst op de camping geen contact had, omdat ze op een ander veld staan en met wie je na de kerkdiensten of door de week een goede geestelijke band opbouwt.
Ten vierde vind ik het fijn om in een duidelijke behoefte te voorzien. In Italië zijn niet zo veel protestantse kerken waar we de diensten van zouden kunnen bezoeken.
Ten slotte, wanneer je bij de uitgang van de kerk staat en de bemoedigende woorden hoort van de kerkgangers, dan ervaar je dat als een zegen van de Heere.

Ten slotte
Van harte hoop ik dat dit artikel predikanten en bevoegde voorgangers ertoe brengt om te overwegen om op ten minste één zondag in de vakantie een kerkdienst in het buitenland te willen leiden. De meeste voorgangers nemen dikwijls meer dan één week vakantie dus blijven er, na een misschien wat spanning gevende zondag, nog andere dagen over om tot rust te komen

Op donderdag 15 juni hopen we, het overzicht van de kerkdiensten die deze zomer in de ons omringende landen gehouden worden, te publiceren. Voorgangers uit de gereformeerde gezindte is een en andermaal gevraagd zich hiervoor beschikbaar te stellen. (Aanmelding bij H. de Mots, Putten; 0341-355582) We wijzen u ter stimulans op bijgaand ervaringsverhaal van ds. W. van den Brink. Een week later, op donderdag 22 juni, stellen we ruimte beschikbaar aan kleine gemeenten en evangelisaties in delen van ons land waar velen hun vakantie doorbrengen, om de kerkdiensten in de zomertijd kort aan te kondigen. Het gaat hierbij om de plaats en de tijd van samenkomst, alsmede het adres voor nadere informatie. Vanwege de beperkte ruimte kan de redactie geen namen van voorgangers publiceren. Opgaven ontvangen we – liefst per e-mail – uiterlijk 15 juni op het redactie-adres. Alleen in het nummer van 22 juni bieden we bovengenoemde service.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen