De leven brengende Geest nodig

Broeders en zusters,

namens het moderamen van de generale synode van de Protestantse Kerk in Nederland wil ik u hartelijk groeten en wil ik u voor het werk van de Gereformeerde Bond Gods zegen en de nabijheid van zijn Geest toewensen.

De jaarvergadering van de Gereformeerde Bond staat vandaag – enkele dagen voor Pinksteren – in het teken van het ambt. Dat is eigenlijk een mooie samenloop van omstandigheden. Want als we het over het ambt hebben, hebben we het ook over het werk van de Geest, omdat de Geest mensen roept en hen in staat stelt van Christuswege in de gemeente een ambt te vervullen. Tot eer van God en tot heil van kerk en wereld.

De kerk mag leven vanuit de belofte van Christus: ‘En ik zal de Vader bidden, en Hij zal u een andere Trooster geven, opdat Hij bij u blijve in der eeuwigheid. Ik zal u geen wezen laten; Ik kom weder tot u.’ (Joh. 14, 16 en 18). Met deze woorden belooft Jezus zijn leerlingen de nabijheid en steun van zijn Geest, als Hij zelf naar de Vader gaat.

In deze week tussen Hemelvaart en Pinksteren herinneren deze woorden ons in het bijzonder aan de belofte van de Geest die de leerlingen, die de kerk zal leiden en alles ‘indachtig’ zal maken wat Christus wilde geven. Voor mijn gevoel beseffen we hier in het Westen steeds duidelijker dat wij als kerk en als individuele christenen de leven brengende Geest van God misschien wel meer nodig hebben dan ooit tevoren.

Tegen de voortschrijdende secularisatie lijkt geen kruid gewassen. Enkele weken geleden was op kerknieuws.nl de volgende voorspelling te lezen: ‘In 2020 zal 72 procent van de Nederlandse bevolking niet meer lid zijn van een kerk of andere religieuze gemeenschap. De laatste secularisatieslag zal het hardst aankomen bij de Protestantse Kerk in Nederland: die mag in 2020 nog maar 4 procent van de bevolking tot haar leden rekenen, tegen 12 procent in 2000.’ (12-05-06)

Los van de vraag of deze voorspelling juist zal blijken te zijn en of één en ander niet is te beïnvloeden, is dit een uitermate ontmoedigend bericht en ik heb er een slecht weekend van gehad. Want ik houd van mijn kerk en je vraagt je af hoe een dergelijke afkalving mogelijk kan zijn en of al ons werken nog wel zin heeft.

Volhardend bidden
De visienota van de generale synode Leren leven van de verwondering zegt daarentegen: ‘Pessimisme en apathie worden overwonnen door te vertrouwen op de beloften van God en door volhardend biddend te gaan in het voetspoor van Jezus. Als wij alleen kijken op dat waartoe wíj in staat zijn, ontvalt ons de moed en wordt ons geloof meer twijfelen dan vertrouwen. Wij geloven echter dat de Geest ons bevrijdt van moedeloosheid en ons ongekende dingen laat zien. De kerk heeft alleen toekomst wanneer zij de opgestane Heer volgt en vertrouwt op Gods Geest, vanuit de bede: ‘Kom, Heilige Geest, vernieuw uw kerk.’

Is dat niet roepen in het donker? Overschreeuwt de kerk zich met deze woorden niet? Het zou kunnen, maar ik geloof dat ons kerkenwerk helemaal zinloos wordt als wij het vertrouwen in de werkzaamheid van de Geest die ook vandaag tot ongekende dingen in staat is, opgeven. Juist hierin kan in deze tijd het ambt als tegenover van de gemeente van grote betekenis zijn, als de gemeente de moed dreigt te verliezen.

Het gebed om de vernieuwende kracht van de Geest, dat bij het ontstaan van de Protestantse Kerk zo’n wezenlijke rol gespeeld heeft, zal ons gebed moeten blijven. Naast alle zorg en twijfel om de kerk zullen we steeds opnieuw vanuit het vertrouwen in het werk van de Geest moeten ‘leren leven van de verwondering’.

Goede vruchten
De titel van de visienota komt uit Gezang 252. In dat lied gaat het over het werk van de Geest, over de vruchten van de Geest.

Wat zijn de goede vruchten, die groeien aan de Geest?
De liefde en de vreugde, de vrede allermeest,
geduld om te verdragen en goedertierenheid,
geloof om veel te vragen, te vragen honderduit;
geloof om veel te geven, te geven honderd-in,
wij zullen leren leven van de verwondering:
dit leven, deze aarde, de adem in en uit,
het is van Gods genade en zijn lankmoedigheid. Gezang 252: 1, 2

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen