GLOBAAL BEKEKEN

In het Centraal Weekblad schreef Gerrit Kraa over een gedicht van de bekende Jacobus Revius (1586 – 1658) bij het overlijden van Claude Bernart, in zijn dagen organist in Deventer, die aan de pest is bezweken. In het gedicht past Revius aspecten van het orgel toe op het menselijk leven:

Het orgel is een beeld van ’t leven hier beneden.
Veel pijpen staan d’r in verdeeld in haar geleden,
Een ieder heeft zijn plaats, een ieder zijn geschrei:
Zo is de staat en praat der mensen velerlei.
 Gij hoort de lichtste pijp het allerhoogste blazen,
Ook die het minste weet wil ’t allermeeste razen.
Nu ziet eens het pedaal, men treedt het met de voet,
En geeft nochtans den dreun daar ’t al op steunen moet;
Wat wordt er menig hier met voeten ook getreden,
Die deftig is in kunst en loffelijk van zeden!

Het orgel houdt hem stil als ’t niet wordt opgewekt,
Van die de pijpen stelt en de registers trekt:
Ook zou hem het gemeen voorzeker wel bedaren,
Wanneer er hier en daar geen pijpenstellers waren.
Als ’t orgel accordeert dan is’t zuiver werk,
Nog beter is de vree in ’t land en in de kerk.

Tot psalmen en gebeen wordt ’t orgel recht gebruiket,
O zalig welker keel des Heren roem ontluiket!
Maar ach!, het orgel speelt onwetende zijn lied,
En menig zingt en dankt, en ’t hert en voelt het niet.
’ Hoort vrienden, ’t is maar wind, een wind die weinig blijvet
Die ons bij ’t leven houdt, en die het orgel drijvet.
Douwt eens een pijpken toe, ’t en slaat niet meer geluid:
Stopt ons den adempijp, het leven is er uit.

Dit dacht gij (mogelijk) o Claudi als de peste
Met een venijnde flits u haastig gaf de reste;
Voor ons wel droefelijk, die uwen zoeten zang
Heeft deugdelijk verheugd zo velen jaren lang,
Maar wenselijk voor u, die eeuwiglijk hierboven
Met een veel schoner stem zult uwen Heiland loven.

                                                                     ***
In het boek Wetenschap en Samenleving, uitgegeven bij het 125-jarig bestaan van de VU troffen we het volgende over het bekende VU-busje:
De bekende VU-busjes gesierd met een afbeelding van Abraham Kuyper, die nog te bewonderen zijn in de vitrinekast in het hoofdgebouw, zijn een belangrijk symbool van de Vrije Universiteit. Pas in 1970 werd de VU financieel gelijkgesteld met het openbaar hoger onderwijs. Tot die tijd was men afhankelijk van middelen beschikbaar gesteld door particulieren, in het bijzonder de leden en contribuanten van de Vereeniging voor Hooger Onderwijs op Gereformeerden Grondslag, thans de Vereniging VU-Windesheim.
In 1932 werd op initiatief van een aantal prominente vrouwen uit VU-kringen het ‘VU-plan 1937’ gestart. De VU-vrouwen zouden elke week 'hun dubbeltjes' opzij leggen voor de versterking en uitbreiding van de VU. Daarvoor werden deze busjes met de beeltenis van Abraham Kuyper gebruikt. In de jaren vijftig en zestig stond bij meer dan de helft van de gereformeerden gezinnen het ‘VU-busje’ op de schoorsteenmantel. Aanvankelijk was de opbrengst bestemd voor de versterking van de wis- en natuurkundige faculteit. Na de oorlog werd de opbrengst ook gebruikt om de medische faculteit mede te financieren. Het busje zou officieel tot 20 april 1991 gebruikt worden. VU-plan 1937 en Vrouwen VU-hulp hebben tot 1998 in totaal bijna acht miljoen euro bijeengebracht.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen