Leven uit Gods verbond

Al vele jaren zingt hij voor de troon van God. Helder staat me zijn diepgelovige verworteling in de trouw van God voor de geest. Hij streed in een vrijzinnige omgeving met hart en ziel voor een bijbelse prediking. Vaak werd hij in eigen kring niet serieus genomen. Hij zou een ‘verbondsmannetje’ zijn. Op zijn sterfbed kwam die aanvechting terug. Totdat we samen houvast vonden, hij en ik, in deze woorden: ‘Hij gedenkt in der eeuwigheid aan Zijn verbond.’ Niet hij die zo geijverd had voor en geleefd had uit Gods verbond, maar Hij, Die het verbond had opgericht. Hij, Die de Eerste was en is. Hij bleef dragen en met Zijn werk voortgaan. Hij is de Man, beter, de God van het verbond.
Hij gedenkt waar ik allang vergeten heb. De trouw van Zijn verbond loopt door dwars door de breuklijnen van mijn ontrouw. Deze bedding is diep. Deze stroom is krachtig. Hier komt het hart van het heil aan het licht. Over dat hart van het heil, de rode draad van Gods werk, moeten we samen in gesprek. Om die draad weer in zicht te krijgen. Een houvast in barre tijden. Een rots in de branding van aanvechting. Een pad om te gaan in de kerkelijke situatie en in de omgang met God.

Grondlijn
Ik vraag uw aandacht voor deze grondlijn uit het getuigenis van de Schrift. Een nieuwe, een gelovige en eerbiedige concentratie op deze grondnotie is voor ons geloofsleven en voor ons kerkelijk leven bitter nodig.
Als kind van onze tijd dreigen we de betekenis van Gods verbond, het leven uit Gods verbondsbeloften, steeds meer kwijt te raken. Het betekent een ongelofelijke verarming en verschraling van het geloofsleven en van ons zicht op Gods voortgaande werk door de geslachten in een gebroken kerk. Juist een verantwoord zicht op de beloften, de trouw, het verbond dat onze God opricht, biedt perspectief en geeft hoop.
We kennen in onze beweging jaren van strijd over verbond en verkiezing, over verbond en doop, over verbond en kerk, over verbondstrouw en verbondsbreuk. Die strijd wil ik niet ophalen, geen nieuwe olie op oude vuren gooien. Slechts wil ik uw aandacht vragen voor de rijke en intensieve betekenis van het feit dat onze God, de God van de geslachten, de God van het verbond is. Op de wijze, langs de sporen van Zijn verbond en beloften wordt Zijn heil in ons leven realiteit.

Bedreigd
Het leven uit Gods verbond is bedreigd, het zicht erop is vertroebeld. Er zijn vooral twee oorzaken aan te wijzen. De sfeer, de geest van de tijd, waarin wij ademen. Historisch denken, denken in de lijn van de geslachten, maakte plaats voor korte-termijndenken. Het collectieve denken maakte plaats voor postmodern individualisme. Alles is gericht op het individu en zijn ontwikkeling.
De sterke invloed van het evangelisch denken beïnvloedt de gemeenten en haar voorgangers. Veel, soms zelfs alle, nadruk valt op de beslissing van ons mensen. De consequent theologische inzet van de Reformatie staat hier onder druk. In geloofsaanvechting en in kerkelijke crises worden we niet meer teruggeworpen op de draagkracht van Gods verbond.

Verbond en kerk
Een van de meest kernmerkende argumenten om onze plaats in te nemen in de Protestantse Kerk in Nederland, is juist Gods voortgaande trouw door de geslachten. Kerk, gemeente, christen zijn we alleen bij de gratie van God. De Heere gedenkt aan Zijn verbond. Om misverstanden te voorkomen: dat heeft niets met automatisme te maken! Dat ligt in de Naam van onze God. Zoals Ik ben, zo ben Ik er. Deze genade van Gods verbond en Gods trouw gaat aan alles van ons vooraf. Juist dwars door de breuklijnen van ons leven, ook ons kerkelijk leven, gaat de Heere door. Het is Gods verbond. Zijn éénmaal gegeven woord. Alles staat met de identiteit van Hem, Die Zijn Woord heeft gegeven. Daarom staan wij in de Protestantse Kerk. Vanwege deze doorgaande lijn van Gods trouw, Gods Woord, Gods beloften kunnen en willen we niet weg. Daarom schrijven we haar niet af, al hebben wij ernstige bezwaren en verlangen we naar de genezing en het herstel van de kerk in ware, bijbelse, gereformeerde zin. Een kerk die helder belijdt en haar belijdenis gelooft en eerbiedigt, die weet van een dagelijkse bekering tot God, van een voortdurende gehoorzaamheid en toewijding aan Hem. We hebben hoop. Niet op grond van de omstandigheden. Niet omdat het er zo goed uitziet in de Nederlandse kerken, maar omdat God ons Zijn heil in de belofte toevertrouwd heeft. Zijn beloften vol van heil en genade. En wat God heeft beloofd, dat is beloofd. Daarom gaat het welzijn van de kerk ons ter harte omdat wij de grenzen niet hebben kunnen en durven vaststellen. Daarom! In haar midden wordt Gods verbondstrouw zichtbaar in de tekenen van avondmaal en doop, in de voortgaande dienst van de verzoening, in het voortgaande leven van geloof. We horen Gods beloften. We verwonderen ons er over.
Eigen aan Gods verbond is dat onze God de Eerste is. Eigen is ook dat juist deze hoge inzet ons verplicht tot een nieuwe gehoorzaamheid. We horen Zijn eis van geloof en bekering. We zoeken Hem. We vluchten tot Hem. We staan biddend in de kerk. Biddend om de krachtige doorwerking van de Geest van God. Daarom staan we in dorpen en in steden midden in de kerk met Gods heilrijke boodschap. Wees trouw in een levend geloof, in gebed, in aanwezigheid op de ambtelijke vergaderingen van de kerk. In het aanvaarden van en bekleden van soms moeilijke posten. Schrijf de kerk niet af. Aanvaard biddend uw roeping.

Gehoorzaamheid
Leven uit Gods verbond binnen de kerk kent scherpe en hoekige kanten. Vanuit Zijn verbond vraagt de Heere om geloof en om gehoorzaamheid. Juist het volk van het verbond werd bij tijden in scherpe bewoordingen teruggeroepen naar de gehoorzaamheid aan Gods verbond. Leven uit Gods verbond geeft zicht op de kerk in haar geheel. Het scherpt ook onze blik op kerkelijke ontrouw en op kerkelijke zelfvoldaanheid. Levend uit de kracht van Gods verbond stellen we onszelf en de kerk in haar geheel onder de heilzame kritiek van de woorden van God. Zicht op het verbond en de trouw van God leidt niet tot overdreven enthousiasme of tot overspannen verwachting. Het maakt ons ootmoedig. Het geeft ons grond onder de voeten. Het brengt ons tot vurig gebed voor de kerk, waarin we ons geroepen weten. Het verbindt ons met heel de kerk. Zelfs met Gods wereldwijde kerk. Iedere breuk met de kerk betekent opnieuw verminderd zicht op Gods trouw door de geslachten heen in een gebroken kerk.
We staan samen in de breedte van de kerk. We wekken elkaar op en bidden om de Heilige Geest, Die is uitgestort in de stad waar Christus buiten de poort is geworpen. Die God leeft nog. We zijn ergens voor! Voor de kerk, voor een prediking waarin het hart van het evangelie voluit klinkt, voor de eisen van bekering en geloof voor heel de kerk.

Verbond en geloof
Ieder automatisme is vreemd aan geloof. Geloof en automatisme staan haaks op elkaar. Geloof is en blijft ‘geloof bij de gratie Gods’. Laten we er genoegen mee nemen dat het daarbij blijft. Dan blijft het ons een wonder. We geloven niet in ons geloof, maar geloven Christus op Zijn Woord, we vinden houvast in de beloften van God en van Zijn verbond. We geloven, al zien we niet. Maar één ding staat voor ons vast: Hij heeft het gezegd. Daar leven we van. Van Zijn woorden, Zijn beloften, Zijn genade. In barre tijden waarin de meest heftige discussies over kerk en kerkscheiding keer op keer oplaaien, komen we slechts tot rust in de trouw van Gods verbond. Als een zondaar vinden we rust in Hem, Die Zijn verbond gedenkt in eeuwigheid. Daar leven we bij, daar sterven we bij. Hij gedenkt! En Zijn gedenken is bewaren. En bewaren is behoeden. En behoeden is behouden.
We staan voor de concrete uitdaging om deze gedachten opnieuw te doordenken en vruchtbaar te maken in ons staan binnen de Protestantse Kerk in Nederland. De gemeente als verbondsgemeente die hoog wordt gewaardeerd in de Schrift, in Gods oog. De gemeente die geroepen wordt haar Heere en Heiland te dienen en lief te hebben. Blijft geloof en bekering achterwege binnen de kerk waarin Gods verbond zichtbaar en tastbaar is, dan zullen we het heil missen. Tot geestelijke leiding zijn we geroepen. We jagen de kudde van de gemeente niet op van de ene naar de andere verandering. Daar zit het leven niet in. We zoeken ons houvast in de diepe sporen van Gods trouw, van Gods verbond.
Wat zou er veel gewonnen zijn, als we niets meer overhouden dan het naakte geloof in het naakte Woord God. ‘HEERE, Gij zijt ons geweest een Toevlucht van geslacht tot geslacht.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen