Missiebrief

Vlak voor Pinksteren presenteerden de Nederlandse bisschoppen een missiebrief. Volgens het persbericht verscheen de laatste in 1974. Dat is wel heel lang geleden en duidt erop dat er volgens de Rooms-Katholieke Kerk op het gebied van de missie een nieuwe situatie is ontstaan, die om een nieuwe aanpak vraagt. Je kunt je afvragen waarom de brief nu pas verschijnt, want die nieuwe situatie bestaat toch al langer. Het gaat er namelijk om dat Nederland zelf missieland geworden is. Wat van Nederland geldt, geldt in zekere zin ook van heel Europa. De bisschoppen zeggen het zelf zo: ‘Christenen vormen in Nederland een minderheid in een dominante seculiere samenleving.’ Van Europa zeggen ze: ‘Europa krijgt steeds meer het profiel van een seculier eiland in een wereld waarin geloof en godsdienst een vitale en vanzelfsprekende rol spelen.’ Na deze analyse volgt een krachtige oproep tot wat wij noemen: zending in Nederland.

Nieuwe start?
Ik heb de missiebrief gelegd naast de nota Leren leven van de verwondering, die de Protestantse Kerk in Nederland onlangs het licht deed zien en die ook gaat over een nieuw missionair elan.Het is opmerkelijk dat beide grote kerken in Nederland ongeveer in dezelfde tijd dit onderwerp aansnijden en dit appèl doen. Intussen wordt in de missiebrief meer onomwonden gesproken over de noodzaak van zending in Nederland als in een van de meest ongelovige landen ter wereld. In de protestantse nota wordt wel gezegd dat we een nieuw missionair elan nodig hebben, maar je merkt dat we als protestanten al heel veel geprobeerd hebben en tevens nog heel veel onderhanden hebben. Dat is ook logisch, omdat de hele kerkorde van de Nederlandse Hervormde Kerk van 1951 al uitging van de gedachte, dat het volk terug gebracht moest worden tot het evangelie. Kerstening en apostolaat waren toen de grondwoorden. Achteraf bezien moeten we zeggen dat we in onze activiteiten naar buiten eerder zelf de weg zijn kwijtgeraakt dan dat we anderen hebben teruggewonnen. Zouden we dat dan nu ook maar niet eerlijk zeggen? En echt een nieuwe start maken? Een nieuwe start vanuit het gegeven dat Nederland zendingsland is?

Sprakeloosheid overwinnen
Bij de presentatie zei bisschop Muskens: ‘Veel Nederlandse katholieken zijn sprakeloos waar het hun geloof betreft. Zij kunnen slechts met moeite uitleggen wat het voor hen betekent om christen te zijn en wie God voor hen is. Wil de kerk missionair zijn, dan moeten we onze eigen sprakeloosheid overwinnen.’ Dat lijkt me de spijker op de kop, ook voor protestanten. Daarom zullen we in onze gemeenten de komende jaren heel veel moeten investeren in vragen als: wat geloven wij werkelijk? En geloven wij het werkelijk? Vinden we het ook zo belangrijk, dat we het door willen geven aan anderen? Op welke moeilijkheden stuiten we, als we het door willen geven aan anderen? Verstaan we de taal van onze cultuur? Kunnen we loskomen uit onze binnenkerkelijke verwoordingen? Welke vreugden en weerstanden ervaren we zelf in het doorgeven van het evangelie?

Christen, of niet?
De IZB geeft cursussen, die over deze thema’s gaan. Daar is veel belangstelling voor, maar het lijkt dan wel iets voor liefhebbers. Ik denk dat deze vragen vooral in elke prediking en catechese aan de orde moeten komen. De tijd van vanzelfsprekend geloven is voorbij en ook de tijd om ons druk te maken over binnenkerkelijke verschillen is voorbij. In de toekomst zal het in Nederland nog om één vraag gaan: ben je christen of niet? En als je het bent: wat houdt dat dan in? Wellicht zal dan zelfs de tegenstelling protestant en rooms-katholiek minder belangrijk worden dan deze de afgelopen eeuwen was.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen