Warme zondag op Flakkee

Ouddorp
Tegen kwart voor tien wandelen de kerkgangers van de hervormde gemeente binnen de Protestantse Kerk te Ouddorp het dorpshuis ‘De Dorpstienden’ binnen. Bij de deur staan twee gemeenteleden die de anderen welkom heten. In de verte verrijst de toren van de oude Hervormde kerk, waar nu de hersteld hervormden kerken. Ik word opgevangen door een hartelijke koster, die mijn vrouw en mij koffie aanbiedt. In een klein kamertje, dat als consistorie fungeert, zitten twee broeders uit Nieuwe Tonge, die vandaag dienst doen in Ouddorp.
De ‘kerkzaal’ vult zich langzaam, tot er een vijftig mensen zijn. Van alle leeftijden, jongeren en ouderen.
De ouderling van dienst gaat voor in gebed en brengt me naar de tafel met lessenaar. Dan begint de dienst, die ik nooit meer zal vergeten. Zelden heb ik zo'n betrokkenheid meegemaakt als in deze dienst. Ik preek over Romeinen 8:26 onder het thema: bemoediging. De mensen drinken het woord in als water op deze warme zondag. Er gebeurt iets van Pinksteren, de Heilige Geest is in ons midden. De woorden vloeien als vanzelf uit mijn hart en mond en vinden afname in de harten van kinderen, jongeren en ouderen. Aan het eind van de dienst zingen we uit Psalm 89 eerst vers 19: over onze zwakheden en dan vers 8 over Gods kracht. De gemeente, dagelijks geconfronteerd, soms geteisterd door de gevolgen van de scheuring, genegeerd door hen die eerst hun broeders en zusters waren, gaan moedig huiswaarts. Ik krijg een kerkblaadje mee, getiteld: Kleine kracht.

Stellendam
Om half vijf zijn we in Stellendam. Mooie oude kerk. Het is nog stil. De warmte hangt zwaar om de kerk. In de kerk is het betrekkelijk koel. Op tijd komen de broeders de consistoriekamer binnen. Bij een kop koffie volgt meteen een gesprek van hart tot hart. Over de kerkelijke situatie. De hersteld hervormden hebben een nieuwe kerk gebouwd. Verreweg het grootste deel van de gemeente ging weg. De dienst begint. De ouderling doet het gebed en brengt me even later, na de voorzang, naar de preekstoel. Er zijn ongeveer zeventig mensen. En zie ..., opnieuw het zelfde wonder. Ik voel me niets meer en niets minder dan een instrument in Gods hand. De woorden over dezelfde tekst als ’s morgens stromen als vanzelf vanuit het Woord naar de gemeente. Intense aandacht. De kracht van het Woord bindt samen. Het is voorbereiding voor het Heilig Avondmaal. We lezen het eerste deel van het formulier in de hertaling. Kletsnat van zweet strompel ik de preekstoel af, ik had het niet gemerkt. Wat een gemeente, zó klein in zichzelf, zó groot in Christus, zó kwetsbaar in zichzelf, zó sterk in God.
We nemen afscheid in de consistorie. Nog een gesprekje met een paar kinderen die in de kerk waren en we rijden naar huis. Deze zondag op het eiland Goeree-Overflakkee: in één woord: onvergetelijk. Soli Deo Gloria.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen