Daadkracht in Indonesië

Dinsdag 30 mei hing er op de garderobedeur van het operatiekamercomplex in de Isala-klinieken te Zwolle, waar ik als orthopedisch chirurg werkzaam ben, een noodoproep vanuit Indonesië om een operatieteam te sturen voor acute hulpverlening. Ik belde mijn vrouw dat ik graag wilde. Niet alleen het ‘avontuur’ trok, maar je naaste helpen is voor mij de reden dat ik chirurg wilde worden. Nog geen twaalf uur later zaten we in het vliegtuig (een anesthesist, 2 OK-assistenten, een anesthesie-assistent, een verkoeververpleegkundige en ikzelf ) met een kist vol vermoedelijke benodigdheden (platen, schroeven, prothesen, etc.). De vlucht duurde zestien uur en was verdeeld over drie toestellen.
Mijn christen-zijn is voor mij geen extra argument geweest om naar het buitenland te vertrekken. Ook in Nederland is het zeker zo hard nodig dat christen(-dokters en andere gezondheidswerkers) niet alleen met woorden, maar juist vanuit hun daden kunnen laten zien wie Christus voor ons is! Zeker zo kort na Pasen en Pinksteren. Wel speelde mee dat de hulp die in Indonesië gevraagd werd, dringend nodig was. Als je dan de gelegenheid hebt, moet je niet alleen de beelden op televisie volgen, maar de handen uit de mouwen steken.

Tropisch warm
Aangekomen in Yogyakarta, werden we met een busje naar het Bethesda Ziekenhuis vervoerd, een voormalig Diaconessen Ziekenhuis, door onze voorvaderen gebouwd. Daar troffen we de enige, zwaar vermoeide, orthopedisch chirurg, die al vanaf de aardbeving de zaterdag ervoor continu aan het opereren was. We losten hem af: wat was hij blij! Direct stapten wij in onze pakken en begonnen aan de gigantisch opgelopen lijst patiënten. Naast de capaciteit van 400 bedden waren de dagen ervoor er 2450 opnames geweest. Patiënten lagen overal verspreid door het ziekenhuis en in de tuinen. Het was er tropisch warm. We behandelden eerst de open fracturen, om de dreigende infectiekans zo klein mogelijk te houden. De dagen erna hebben we alle kinderen geopereerd en de lastige bekkenfracturen. De operatiedagen begonnen we om 7.30 uur en we stopten ’s avonds om 22.00 uur. ’s Nachts nam een team uit Maleisië het over.
’s Avonds laat liepen we visite over de diverse afdelingen en bekeken de röntgenfoto’s van ná de operatie. Omdat velen geen huis meer hadden, sliepen hele gezinnen met geopereerde patiënten, soms wel 6 tot 8 personen in een ‘hok’ van 2 bij 3 meter. Wij hadden wat kamers verderop in het ziekenhuis om te slapen.

Ellende én rust
De gevolgen van de aardbeving waren ook hier goed te zien. De barsten liepen dwars door de muren en plafonddelen waren naar beneden gekomen. Wel ervaar je een geweldige kracht, die je bij dit vele werk overeind houdt. Hoeveel verdriet er is bij kinderen, die wel geopereerd zijn, maar ook hun ouders hebben verloren in de aardbeving, huizen ingestort, en nog veel meer ellende. Toch is onze God door al dit aards geweld ook aanwezig in Indonesië, bij de bevolking, maar ook bij alle hulpverleners. Dat was voor mij in de beide pinksterdagen een hele rust, je geleid te weten door de hemelse Vader, die zover weg lijkt, maar op die momenten juist zo dichtbij is! Ook in dit deel van Indonesië is de zondag een rustdag, hoewel wij de eerste pinksterdag toch hebben willen gebruiken, om de acute gevallen zoveel mogelijk te helpen, met hulp van het operatiepersoneel. Veel, heel veel werk is er door de diverse teams verricht, ieder met zijn eigen capaciteiten.

Koreaanse teams
Aardig is nog te vermelden dat uit Korea ook drie teams aankwamen, in bodywarmers met op hun rug de Ichthus en een korenaar. Ik stelde mij aan hen voor en we hadden ineens 23 medechristenen, nieuwe vrienden, die zich ook wilden inzetten. Vele kisten met antibiotica, andere medicijnen en materialen hadden ze bij zich. Wat is de wereld dan ineens klein en Gods daadkracht groot! Een laatste mooie ervaring: tussendoor moest er snel een keizersnede worden verricht door een Indonesische gynaecoloog. Voordat het mes werd gebruikt, vouwde het gehele team de handen en werd er kort gebeden voor de goede afloop van de operatie. Na vijf dagen intensief werken was het moment van vertrek al weer aanstaande. Een team uit het Academisch Medisch Centrum uit Amsterdam loste ons af. Zij zouden de dagen erna ook de wonden controleren. Het ziekenhuis had voor ons op de terugweg met het busje naar het vliegveld nog wel een tour door het rampgebied georganiseerd. Schrikbarend, wat je dan ziet. Wat een natuurgeweld is hier in nog geen minuut de oorzaak van. Ontelbare huizen, van hout en/of steen hebben het moeten ontgelden. Een Frans team met speurhonden was nog bezig om stoffelijke overschotten onder het puin te vinden en te bergen. In de ingestorte kinderkamers lagen de knuffels nog tussen het puin en op een tweepersoons ledikant lag een omgevallen muur. Het ‘ingeslapen’ echtpaar was reeds weggehaald … Nog geen 25 kilometer verderop rookte dreigend de Merapi. Zou de bevolking nog meer te wachten staan?

Doorgeefluik
Laten we als christenen niet wereldvreemd zijn, maar ons inzetten op die plekken, waar God ons kan gebruiken. Je hoeft echt niet met woorden alleen te vertellen, welk voorbeeld de Heere Jezus voor ons is geweest. Je hele leven mag een doorgeefluik zijn van de gaven, die een ieder in zijn of haar leven heeft meegekregen. Maar gebruik ze wel, waar dan ook op deze aarde.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen