GLOBAAL BEKEKEN

In De Wachter Sions (Geref. Gemeenten in Nederland) schreef dr. H. Florijn over De les van Wagenborgen:

Het Groningse Wagenborgen is eigenlijk maar een betrekkelijk onbelangrijk plaatsje. Waarschijnlijk hebben de meeste lezers er nog nooit van gehoord; ik althans wist van het bestaan ervan niets af.
Ook kerkhistorisch heeft het stadje weinig te bieden: ik vond in de naamlijst geen predikanten van betekenis, maar daarin kun je je natuurlijk altijd vergissen, want er zijn genoeg predikanten geweest die, zonder geschriften of dergelijke na te laten, toch van groot belang geweest zijn voor de gemeenten waarover ze gesteld waren.
En misschien heeft ds. Wilhelmus Schortinghuis ooit wel eens in de Wagenborgense kerk gepreekt. Dat is trouwens niet onwaarschijnlijk, want Wagenborgen ligt niet ver van Midwolda, de gemeente waarvan Schortinghuis predikant was. Wel zal Schortinghuis voorgegaan zijn in een ander kerkgebouw dan er nu staat, want de huidige kerk is van 1883.
Hoewel dus niet zo rijk aan kerkhistorische gegevens, valt er in Wagenborgen toch wel iets te Ieren. En dat dankzij twee grafstenen die vlakbij de ingang van de huidige kerk te vinden zijn. Het zijn de zerken van een zekere Abel A. Aeilkema en zijn echtgenote Pieterke Post. Op de steen van Abel, die in 1854 overleed, is te lezen:

'De dood ontziet geen mensch
Al is het ook een koning.
Hij klopt zowel aan 't hof
Als aan een boerenwoning.'

Abels vrouw Pieterke stierf in 1867. Op haar zerk staat:

'O mensch! bedenk uw eind'
Terwijl gij zijt gezond,
En bouw uw fundament
Op eenen vasten grond.'

Twee grafschriften van twee echtgenoten. Ze vullen elkaar aan. Misschien hebben man en vrouw dat in hun leven wel op dezelfde wijze gedaan, wie zal het zeggen? Hoe dan ook, het is de moeite waard om kennis te nemen van hun mededelingen. En vooral om hun woorden ter harte te nemen.

Recent namen we een fragment van K.H. Miskotte over uit het boekje van Willem van der Meiden De kracht van het weerwoord (uitgave Narratio, Gorinchem). Hier volgt nog een fragment over de Doleantie, met toelichting van Van der Meiden:

Voor de dolerenden, die onder leiding van Abraham Kuyper moedwillig uit waren op kerkscheuring en zich als de 'ware kerk' wilden beschouwen, heeft Miskotte dan ook weinig bewondering, hoewel hij in zijn jonge jaren nog wel van zijn vader bewondering voor Kuyper heeft geërfd. Hij neemt het de dolerenden later echter kwalijk dat zij de volkskerk hebben verlaten, naar eigen zeggen met medeneming van God zelf.
"Niet de moderne gemeenten werden losgemaakt, bevrijd tot gehoorzaamheid, maar juist de gemeenten, die in deze zin reeds gehoorzaam waren, braken zichzelf los uit het kerkverband om zichzelf te zijn, ze konden het alleen doen in het vertrouwen, dat zij de Koning meenamen; ze konden het alleen doen in het heilig 'egoïsme-à-deux van wij-en-Christus.'

'Karikaturen' over de Remonstranten. E.H. Cossee schrijft in Zwingli ('principieel-vnjzinnig'):

Over de remonstranten zijn heel wat karikaturen in omloop, al naargelang hun locale verschijningsvormen. In Schoonhoven heten zij het parasollenkerkje, in Oude Wetering het koffiekerkje, in Dordt de sherrykerk, in Sommelsdijk wordt van hen gezegd 'daar dóapen ze alles', in Amsterdam sprak men van de 'bontjassentent op de Diepenbrockstraat' en een Rotterdamse uitdrukking luidt: 'het is hier zo druk als op een redershuwelijk in de Remonstrantse Kerk'.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen