Israël in opspraak

Na het uitbreken van de oorlog tussen Hezbollah en Israël was het interessant de commentaren in de media te volgen. Mij viel in linkse weekbladen als De Groene Amsterdammer en Vrij Nederland op dat er vrij veel begrip voor Israël was, ook al werd dat weer iets minder naarmate de oorlog voortging.
Het standpunt dat onze eigen Protestantse Kerk meende in te moeten nemen, had weer voorspelbaar veel van het befaamde ‘mossel noch vis’. In het dagblad Trouw van 18 augustus liet dr. At Polhuis daar zijn diepe teleurstelling over blijken. Zijn voornaamste kritiek is dat de kerk ‘nalaat ondubbelzinnig solidair te zijn met Israël’. Het blijkt dat de kerk vindt dat de bijbels gemotiveerde solidariteit met de verdrukten en de vervolgden (waarmee de Palestijnen zijn bedoeld) haar belet om onverkort achter Israël te staan. Polhuis (predikant Rotterdam-Zuid) reageert daar als volgt op.

Ik zal de laatste zijn om het lijden van de Palestijnen te ontkennen. Wie ook maar een uur door de Palestijnse gebieden gelopen heeft, weet genoeg. Het is vreselijk. Wat mij in de brief van het Moderamen buitengewoon stoort, is de suggestie dat dit lot van de Palestijnen de schuld is van Israël. Israël als koloniale mogendheid en de Palestijnen als de verdrukten en vervolgden. Zolang deze redenering gevolgd wordt, blijft de dubieuze spagaat van de kerk bestaan.
De vestiging van de Joodse staat is tot op de dag van vandaag omstreden in de Arabische wereld. Dat wist de kerk ook al toen zij het genoemde kerkorde-artikel opnam. Daarmee koos zij partij. De consequentie daarvan is ook dat de kerk weet, of behoort te weten, dat met deze staat telkens strijd verbonden is die ten koste gaat van mensen. Een strijd waarin ook door Israël vreselijke dingen gedaan worden. Die strijd houdt pas op, op het moment dat de Arabische wereld deze staat erkent en net als Israël uitgesproken heeft in vrede als buren te willen leven. Dat is de kern van de zaak.
De stelling dat de kerk met Israël op dit moment niet voluit solidair kan zijn vanwege de koloniale en imperialistische politiek van Israël, die leidt tot verdrukte en vervolgde Palestijnen, is onhoudbaar en voor Israël kwetsend. Juist nu komt het erop aan onomwonden uit te spreken onopgeefbaar verbonden te zijn met Israël. Dat gaat voorop. Er mag geen enkele twijfel over bestaan of de kerk de staat Israël wil. ‘Ja’ tegen Israël en ‘nee’ tegen Hezbollah en Hamas en de zaak waar zij voor staan. Als dat duidelijk is, mag, ja moet de kerk ook uitspreken dat het haar diaconale roeping is om royaal de Palestijnen te helpen bij de opbouw van hun eigen staat. Zij mogen niet het slachtoffer worden van wat historisch wellicht als ongerijmd wordt ervaren, maar tegelijk onvermijdelijk was: de vestiging van de staat Israël. Kerk, kom ter zake!
Intussen gaan ook diverse prominenten in onze samenleving eenzijdig over tot een kille afwijzing van Israël en zijn politiek en militair handelen. Een van hen is de bekende oud-premier en vooraanstaand CDA-politicus Dries van Agt. In een column in het weekblad Vrij Nederland (12 augustus) noemde journalist Max van Weezel hem De nieuwe Gretta.
Sinds de Libanon-oorlog erger ik me groen en geel aan de artikelen die hij over Israël schrijft. Begin juli betoogde hij in de Volkskrant dat Europa geen dialoog meer moest voeren met een land dat een muur op de westelijke Jordaanoever bouwde en geweld gebruikte in Gaza. Tegen zo’n schurkenstaat moesten sancties worden uitgevaardigd. Van Agt pleitte ervoor het Associatieverdrag tussen de EU en Israël op te schorten. Vorige week volgde een aanval op partijgenoot Bot, die in de Kamer Hamas en Hezbollah de schuld had gegeven van het uitbreken van de vijandelijkheden in het Midden-Oosten. Ongepast voor een minister van een land ‘dat zich de juridische hoofdstad van de wereld waant’, vond Van Agt. Israël maakte zich schuldig aan ‘barbaarse oorlogsvoering’. Geen woord over de ontvoering van de Israëlische soldaten die aan die expeditie voorafging. Geen woord over de beschietingen van steden als Haifa, Tiberias en Sderot met Qassam- en Katjoesjaraketten.
Wat me steekt, is de eenzijdigheid van zo’n betoog. Nederland heeft meer christen-democraten die op hun oude dag tot de conclusie zijn gekomen dat ze Israël moeten kastijden: Hans van den Broek en sinds kort ook René van der Linden. Maar niemand gaat daarin zo ver als Van Agt. De oud-premier is radicaler dan de United Civilians for Peace, Pax Christi, Farah Karimi, Harry van Bommel en Anja Meulenbelt bij elkaar. Na zijn pensionering sloot hij zich aan bij Duisenbergs actiegroep ‘Stop de bezetting’. Ook werd hij adviseur van The International Forum for Justice and Peace, een genootschap dat de joodse staat graag vergelijkt met het voormalige apartheidsbewind in Zuid-Afrika. Augustus 2005 bracht hij namens dat Forum een bezoek aan de westelijke Jordaanoever. Natuurlijk werden er ook door de Palestijnen gruweldaden gepleegd, maar hoofdschuldige aan het drama in het Midden-Oosten was de staat Israël, luidde zijn voornaamste bevinding. Pro-Palestina-activisten haalden hem als de ‘nieuwe Gretta’ binnen: nu de bankiersvrouw haar hand had overspeeld, kon de oud-premier het boegbeeld worden.
Het GroenLinks-congres bracht de man die ooit model stond voor alles wat reactionair was in Nederland, een staande ovatie.
Ik zal Van Agt – en Duisenberg – nooit kwalijk nemen dat ze zich voor de rechten van de Palestijnen inzetten. Daar is alle reden toe. Maar, waarom hoor je uit hun mond nooit dat Hamas en Hezbollah het vuurtje opstoken met uitspraken als: ‘De zionisten zaten achter de Franse Revolutie, het communisme, de Eerste Wereldoorlog en de Tweede Wereldoorlog’, en: ‘Er is geen oplossing voor het Palestijnse probleem dan door Jihad’?
Voor een christen-democraat laat Dries van Agt het Oude Volk wel heel erg in de kou staan.
De al geciteerde dr. At Polhuis laat zijn ongenoegen ook blijken over nog een andere CDA-veteraan die eenzijdig partij kiest tegen Israël: de oud-minister van Buitenlandse Zaken Hans van den Broek. Hij doet dat in de rubriek Commentaar in het blad in de Waagschaal van 12 augustus.
Voor Hans van den Broek is het conflict in het Midden-Oosten simpel. Het is allemaal de schuld van Israël. Zij houden sinds de zesdaagse-oorlog Palestijns land bezet. Zo vreemd is het toch niet dat Palestijnen in woede ontsteken? Het excessieve geweld van Israël in Zuid- Libanon laat opnieuw het ware gezicht van de bezetter zien. Het enige dat helpt is het opheffen van de handelsvoordelen voor Israël in de Europese Unie. 'Een boycot dus,' vraagt de interviewster? 'Als u het zo wilt noemen,' antwoordt Van den Broek minzaam.
Van den Broek is gast in Nova. Hij is geïntroduceerd als voormalig minister van Buitenlandse Zaken, een deskundige dus.’s Middags heeft hij nog met de huidige minister van BZ gesproken, wordt er bij verteld. Hij legt zijn statement af nadat ook de ambassadeur van Israël en de leider van Hezbollah aan het woord geweest zijn over de inval in Zuid Libanon. De deskundige verklaart hun woorden. Aan de woorden van de ambassadeur hoeven we niet zo veel waarde te hechten. Die zijn zo eenzijdig. Naar aanleiding van de verklaring van Nasrallah geeft Van den Broek de bovenstaande analyse. Een boycot zal niet direct in het huidige geweld helpen, maar op den duur zeker wel.
Ik ben verbijsterd. Nasrallah spreekt over Israël als de zionistische entiteit. In het spraakgebruik betekent dat opheffen van de staat Israël. Van den Broek laat het passeren. Geen woord over het vreemde gegeven dat een groepering een land zo maar kan gijzelen. Hoe kan het gebeuren dat de regering van Libanon deze groep zijn gang laat gaan? Is dat onmacht? Van den Broek gaat er niet op in. De interviewster doet nog een bescheiden poging. Het Libanese leger zou toch, volgens de internationale afspraken, de zuidelijke streek van Libanon onder controle houden? Van den Broek geeft toe dat dat moest, maar ja, wat moet je als je zo door Israël beledigd wordt. Moet er niet bij de EU op aangedrongen worden om dan zelf met troepen deze grens te bewaken? Is dat niet veel effectiever dan een boycot van Israël? Het komt bij de deskundige Van den Broek niet op. Hij zat er maar met één doel: de geesten rijp maken voor een boycot van Israël.
Van den Broek mag zijn mening hebben. Hij staat daarin niet alleen. Duisenberg en Van Agt staan naast hem. Zij hebben partij gekozen in het conflict. Dat zij een loopje nemen met de historische feiten is hun verantwoordelijkheid. Dat is, gelet op hun staat van dienst, geen naïviteit, maar een bewuste keuze. Alsof het om de bezette gebieden gaat!?
Waar ik grote moeite mee heb is dat hij telkens als deskundige opgevoerd wordt. Net als Duisenberg en Van Agt is hij propagandist van de Palestijnse zaak. Niets meer en niets minder. Kerkinactie kan er rekening mee houden als het weer een keer een reis naar het Midden Oosten organiseert.
Het is intrigerend te zien hoe juist zij die vanuit hun christelijke levensovertuiging toch blijk zouden moeten geven van begrip voor het Oude Volk, om met Van Weezel te spreken, nu juist zo eenzijdig tegen dat volk hun keuze bepalen. Waar ligt dat aan? Wat is daar de achtergrond van?
Misschien dat Andries Knevel dat de heer Van Agt nog eens kan vragen in een van zijn programma’s. Hij heeft hem de laatste jaren nogal eens uitgenodigd om hem naar zijn mening te vragen. En deze niet weinig ijdele man zal zeker op die uitnodiging ingaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen