Een zondag voor studenten?

Waarom zouden we alleen op de eerste dag van december aan aidspatiënten denken, hebben we de eerste zondag van februari nodig om de nood van de naaste op zoveel plaatsen op aarde te gedenken of staat Israël juist op de eerste oktoberzondag op de kerkelijke kalender? Een groot deel van Christus’ wereldwijde lichaam lijdt aan aids, de armen hebben we elke dag bij ons en het Joodse volk is permanent onze oudste broeder – kortom, een speciale (zon)dag komt niet voort uit het feit dat ons christenhart op de goede plaats zit. Meeleven is altíjd nodig, en een bijzondere dag mag nooit een goedmakertje voor 364 dagen laksheid zijn. Tegelijk is waar dat bijvoorbeeld een gebedskalender een goed instrument is om met een vaste regelmaat diverse personen of thema’s aandacht te geven. In die zin kunnen de bijzondere dagen een functie vervullen.

Studenten en docenten
Het initiatief voor een ‘zondag met extra aandacht voor studenten’ is ontstaan vanuit het jaarlijkse overleg tussen de studentenorganisatie IFES-Nederland en verschillende kerken (vrijgemaakt-gereformeerd, christelijk gereformeerd, Nederlands gereformeerd). Ook moderamenlid H. Hoogenhout van de Protestantse Kerk en een vertegenwoordiger van de Gereformeerde Bond dachten hierin mee. Omdat te veel ‘speciale zondagen’ een tekort aan ‘gewone zondagen’ zou betekenen, deelden we de mening dat een vaste studentenzondag niet of minder gewenst is, maar dat aandacht voor de studenten in de eredienst van belang kan zijn.
Daarbij zou mijns inziens de kring direct iets breder getrokken kunnen worden. Ook docenten in het wetenschappelijk onderwijs staan in de samenleving op verantwoordelijke posten, in de vervulling van hun roeping om als christen met hun vak bezig te zijn. Een scheiding tussen zondag en werkdagen is vanuit de Bijbel niet houdbaar, zodat christendocenten, afhankelijk van hun vakgebied, hun eigen vragen hebben als bioloog, historicus, econoom enzovoort.

Speciale aandacht?
We kunnen in de zorg vanuit de gemeenten de kring nog breder trekken, door aandacht te vragen voor allen die bij het bijzonder onderwijs betrokken zijn, een terrein waarop momenteel enorm veel gaande is. Het risico is dan wel dat het nergens concreet meer over gaat, zodat in deze bijdrage de focus toch op de studenten gericht blijft. Hiermee volgen we het spoor van IFES, de afkorting van de Engelstalige naam Internationale gemeenschap van bijbelgetrouwe studenten (voor de doelstelling, zie bijgaand kader). IFES is een vereniging die studenten ondersteunt bij de vormgeving van hun leven als christen in een seculier wetenschappelijk klimaat. De vraag is of studenten die speciale aandacht wel nodig hebben. We praten immers niet over verslaafde of eenzame mensen, die hun eigen leven nauwelijks op orde kunnen houden. Studenten worden geacht zichzelf te kunnen redden. Toch is dit in levensbeschouwelijk opzicht een misvatting. Studenten verlaten – juist in de fase van groei naar volwassenheid – het ouderlijk huis en worden geconfronteerd met diverse overtuigingen, moeten leren de betekenis van het christelijk geloof naar buitenstaanders te verwoorden, terwijl er ondertussen twijfel kan groeien of de Bijbel werkelijk de openbaring van de levende God is.

Kerkverlating
De reformatorische studentenvereniging CSFR – een van de leden van IFES – vroeg de afgelopen jaren terecht aandacht voor de relatief hoge kerkverlating onder haar oud-leden, studenten die na het innemen van hun plaats in de samenleving kerkelijk niet meer meeleefden. Dat was een veelzeggend signaal, die de huidige roep om aandacht voor studenten vanuit de gemeente slechts onderstreept. De jaren van pendelen tussen ouderlijk huis en de kamer in de studentenstad kunnen ervaren worden als een tijd zonder vast kerkelijk onderdak. Laat de gemeente in die periode uitstralen dat ze zorg heeft voor de studenten, interesse in zijn of haar leefwereld, aandacht voor hun vragen.
Een goede administratie ligt hierbij aan de basis voor een pastorale relatie. De Rotterdamse predikant ds. H.G. de Graaff pleitte er vorig jaar voor dat zijn collega’s aan de gemeenten in de steden bericht zenden welke studenten er gekomen zijn. ‘De eerstejaars blijven na een poosje ook weekenden in de stad. Als er dan geen relatie met hen is opgebouwd, vallen ze tussen wal en schip.’ Frustrerend voor de student – al is deze zelf ook verantwoordelijk voor het meeleven met een gemeente – is als deze slechts bericht van de kerk ontvangt bij een financiële actie als Kerkbalans.

Beleid
Nodig is een zeker beleid ten aanzien van studenten, afhankelijk van het aantal van hen in een gemeente. Betrokkenheid op hen kan de verantwoordelijke ambtsdrager creatief maken, zodat het om meer gaat dan die enkele keer in september dat er voorbede gedaan wordt. Voorbeeld: na afloop van het winterwerk belegde een predikant die tot de Gereformeerde Bond behoort, vorig jaar in zijn (dorps)gemeente voor studenten een avond over het boek van dr. G. van den Brink over de relatie tussen geloof en wetenschap. Zo’n actie suggereert overigens niet dat al te veel activiteiten voor studenten apart belegd moeten worden.
Studenten zijn een investering waard. Allereerst omdat het van levensbelang is dat ook zij zich door genade scharen onder de heerschappij van Koning Jezus. Daarnaast kunnen ze hun inbreng in de gemeente op een goede manier hebben, uiteraard niet als intellectuele critici, maar als mensen die vanwege hun studie aanvoelen in welk klimaat we leven, welke indringende vragen inzake het bestaan en de leiding van God op jonge mensen afkomen – vragen die jongeren die minder boeken lezen overigens niet voorbij hoeven te gaan. Spreken met studenten is zo ook kijken in een spiegel en afstemmen op hun antenne. Met een open contact met studenten kan elke predikant zijn winst doen, terwijl een goede relatie met een studentenvereniging voor een kerkelijke gemeenschap van waarde is.

Voor de toekomst
Die investering strekt zich ook uit naar de toekomst. Waar de CSFR naast de wekelijkse bijbelstudie zich vooral richt op toerusting met het oog op de plaats in de samenleving, kunnen studenten later inderdaad een inhoudelijke bijdrage aan de maatschappij geven, waarbij hun vorming zich laat uitbetalen. Denk aan de christelijke politiek, het christelijk onderwijs, de geestelijke gezondheidszorg, het bedrijfsleven enz. Dat geldt evenzeer de kerk, waarin ze met hoofd en hart mogen gaan dienen. Denkers voor de toekomst – in de gemeente zullen beleidsmatige vragen aan de orde blijven, zodat het lichaam van Christus ook deze gaven nodig heeft.
Investeren betekent altijd een offer, in dit geval heel letterlijk, want een student heeft meestal weinig financiën. Daarbij komt dat hij of zij in de studentenstad veelal na vier of vijf jaar weer vertrokken is. Juist daarom kunnen de gemeenten in het land de gemeenten in de steden tijdig dienen met goede informatie, opdat ze zo lang mogelijk meedoen, in die jaren zich inzetten voor het kinderwerk, de alpha-cursus, andere activiteiten, soms zelfs het kerkenraadswerk.

Uit het oog?
Een studentenzondag is mogelijk, maar veel belangrijker is beleid ten aanzien van de studenten. IFES heeft onlangs ook de predikanten uit de kring van de Gereformeerde Bond een preekschets toegestuurd, door ds. H.C. Marchand samen met zijn christelijke gereformeerde en vrijgemaakt-gereformeerde collega geschreven. Laat aandacht voor onze studerende jongeren geen incident blijven, maar de zorg voor hen jaarlijks terugkeren op de agenda van de kerkenraadsvergadering. Opdat tijdelijk uit het oog, niet langdurig uit het hart zal betekenen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen