Diaconaat in Veenendaal

In 1981 kwamen ouderling Van de Brink, IZB-werker Corrie van de Berg en ondergetekende als huisarts bij elkaar. We waren onder de indruk van de ernst van de verslavingsziekten binnen de christelijke gemeente. Ouders van aan heroïneverslaafden drukten ons met de neus op de feiten: hoe gaan we om met onze verslaafde zonen en hoe kan de christelijke gemeente ons daarbij ondersteunen? Niet alleen de drugverslaving baarde ons zorgen. Wat te denken van de ruim 650.000 zware drinkers in ons land? Ook binnen de christelijke gemeenten zijn er mensen die ‘acht glazen per dag’ drinken. We vonden het al te gemakkelijk om te zeggen: gewoon beginnen. En toch was dat de werkelijkheid in 1981.

Start
In de zomer 1981 werd een cursus georganiseerd in nauwe samenwerking met de IZB. Sprekers werden uitgenodigd om het begrip verslaving te behandelen. Sprekers met ervaring, die ingingen op: Wat is verslaving? Welke verslavende middelen zijn er? Hoe herken je een verslaafde? Hoe kom je in contact met verslaafden?
Elementair uitgangspunt om tot communicatie te komen is ‘luisteren’. Een andere belangrijke vraag in de cursus was: Wat kunnen vrijwilligers betekenen? Natuurlijk kwam de vraag op of vrijwilligers in de christelijke gemeente de bereidheid zouden moeten hebben om ons druk te maken over de verslaafde medemens. Het antwoord: ja. De dienende Christus geeft zelf het voorbeeld. In Mattheüs 9 lezen we: ‘En Jezus ging al de steden en dorpen rond, leerde in hun synagogen, en predikende het Evangelie van het Koninkrijk, en genezende alle ziekte en alle kwaal onder het volk. En Hij, de schare ziende, werd innerlijk met ontferming bewogen over hen.’ Dat veel gemeenteleden, tussen de twintig en dertig, deelnamen aan de cursus, geeft aan dat de zorg om de medemens breed gedragen werd.

Aan de slag
Onder de paraplu van de diaconie van de hervormde gemeente te Veenendaal ging de werkgroep aan de gang. Er kwam een telefoonnummer met doorschakelapparatuur, want we wilden 24 uur per dag en 7 dagen per week bereikbaar zijn. Iedere medewerker had bij toerbeurt ‘dienst voor ’t Keerpunt’. Binnen een jaar hadden we een eigen pand in het centrum van de plaats, geschonken door een meelevend gemeentelid! Het uitgangspunt was: verslaafde medemensen ondersteunen, motiveren om een intensieve behandeling te ondergaan, zonodig gesprekken met mensen in het pand op een rustig tijdstip. We wilden ook verdieping, verbreding van kennis en uitwisseling van ervaring. Zo ontstond de traditie dat op maandagavond voor iedere medewerker de deur openstond en dat na uitwisseling van ervaringen uit de afgelopen week de week werd afgesloten met bijbellezing en gebed.

De werkelijkheid
Al snel werd duidelijk dat de echte hard/softdrugs verslaafden niet kwamen opdagen. Zij gingen immers naar de steden waar de handelaren stonden te wachten. Of ze namen contact op met de GGD die hen van methadon voorzag. Wat zagen we wel? Dat waren de gevolgen van de verslaving. De stukgelopen of stuklopende relaties. Familieleden die niet wisten om te gaan met hun vrienden of verwanten. We zagen de kinderen die niet meer verzorgd werden. Of moeders met kinderen die de thuissituatie niet meer aankonden. De vragen aan het ’t Keerpunt werden zodoende vooral vragen over relatieproblemen en hoe daarmee om te gaan. Vragen over alcoholmisbruik en de verwoesting binnen de gezinnen en de families. Vragen over verstoorde ouder-kindrelaties.

De werkgroep door de jaren heen
Als gevolg van de diversiteit aan hulpvragen ontstond er binnen de werkgroep behoefte aan subgroepjes. Zo ontstond er een zelfhulpgroep medicijnverslaving, geleid door twee medewerksters. De groep preventie richtte de aandacht op de kerkenraden om de broeders de ogen te openen voor psychosociale problemen en alcoholmisbruik in de gezinnen. Gemeente-avonden kregen te maken met informatie over de activiteiten van ’t Keerpunt in een poging binnen de christelijke gemeente een bewustwordingsproces op gang te brengen over de gevaren van het zogenaamde sociale drinken. Een zeer belangrijke subgroep werd de groep ‘gastgezinnen’. (Volgende week daarover meer).

De balans
Mensen in de gezondheidszorg zijn altijd geïnteresseerd in resultaten. In de geestelijke gezondheidszorg is het lastig resultaten in getal en maat uit te drukken. Mensen met ernstige relatieproblemen zullen ondanks de behandeling zelf moeten blijven werken aan hun relatie. Wanneer alcoholisten vrij zijn van alcohol, zullen ze levenslang moeten blijven beseffen dat iedere borrel het begin kan zijn van een nieuwe

Volgende week deel 2: Opvang in gastgezinnen.

episode van ellende. Op deze wijze willen we spreken over de ‘resultaten’ van ’t Keerpunt. We weten door middel van onze registratie dat per jaar ongeveer honderd mensen contact opnemen met ’t Keerpunt. Bellen betekent: praten met een medewerkerster, een vrijwilligerster die op een gegeven moment tot de conclusie komt dat de hulpzoekende beter naar een professionele instantie kan gaan.
Het gebeurt ook dat de medewerkster aanbiedt bij de hulpzoekende op bezoek te komen. Het is ook voorgekomen dat de nood dermate groot was dat de hulpzoekende vervoerd werd naar een tijdelijke opvang van het Leger des Heils.

Succes?
Kunnen we spreken over ‘succespercentages’ bij ’t Keerpunt? Wanneer we ons werk willen uitdrukken in getallen, dan is het antwoord kort: nee! Als professionele hulpverlener ben ik wel gerechtigd over de werkgroep en onze vrijwilligers een oordeel te geven. Ik ben zeer onder de indruk van de inzet van onze medewerkers. Een groep mensen is jaren achtereen bereid zich in te zetten voor de medemens. Jaren achtereen één week per zes weken – dat wil zeggen 7 maal 24 uur – bereid zijn met een mobieltje rond te lopen en stand-by te zijn is een forse opgave. Medewerkers komen en gaan na jaren. Er is na 25 jaar nog steeds een stabiele groep van ongeveer twintig medewerksters, naast de gastgezinnen. Regelmatig horen we dat mensen veel steun hebben ondervonden van ’t Keerpunt. We kennen ook voldoende mensen die dank zij de steungroep of door opvang in een gastgezin of door gesprekken met een medewerkster weer meer perspectief in het leven hebben gekregen. De leden van de diaconale werkgroep ‘t Keerpunt ervaren de afgelopen 25 jaar als een zegen van God. Het was en is een weldaad in deze verzakelijkte maatschappij mensen te ontmoeten die deze bijzondere pastorale zorg hebben geboden en willen blijven bieden binnen en buiten de christelijke gemeente. Navolging aanbevolen!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen