De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Het ervaren van drempels

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Het ervaren van drempels

OP WEG MET DE ANDER 25 JAAR [ 3 ]

4 minuten leestijd

In de reeks ter gelegenheid van het 25-jarig bestaan van 'Op weg met de ander' schrijft Petra Vennink uit Gouda tot slot over Gods hand in haar leven en de betekenis van de gemeente.

Ruim veertig jaar geleden, toen ik anderhalf jaar oud was, werd bij mij een spierziekte geconstateerd. Dit betekende dat ik niet zou kunnen lopen en afhankelijk van een rolstoel en hulp zou zijn.
Van kindsaf aan ben ik met m’n ouders mee gegaan naar de hervormde gemeente. Ik ging naar de meisjesclub en zat op het kinderkoor. Met dagjes-uit en kinderkoorkamp ging ik mee. Dit gaf geen problemen, ’t ging als vanzelfsprekend. Toen ik zeventien jaar was, ging ik de koffiebar bezoeken. Al vrij snel kwam ik in het team terecht. Hierdoor heb ik echt een plek gekregen binnen de kerk. Met name voor mijn persoonlijk geloof heeft dit veel betekend. Ik leerde veel uit de Bijbel en vooral wie de Heere Jezus voor mij wilde zijn!
Binnen de kerk speelde mijn handicap nauwelijks een rol. Iedereen kende mij en alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, deed ik overal aan mee en hoorde ik er helemaal bij!

Drempels
Toen ik ruim veertien jaar geleden verhuisde naar Gouda, heb ik m’n plek binnen de kerk opnieuw moeten verwerven. Men kende mij niet en ik moest mijzelf introduceren. Toen pas voelde ik dat mijn handicap wel degelijk een rol speelde. Welk beeld hadden mensen van mij, iemand in een rolstoel? Niet alleen letterlijke drempels moesten door mij genomen worden, maar ook figuurlijke. Wanneer ik in een situatie kom waar men mij niet kent, moet ik telkens weer dit proces doormaken en kan ik in eerste instantie niet mezelf zijn. Men is snel geneigd te gaan betuttelen, terwijl ik een zelfstandig leven leid.
Het lijkt haast tegenstrijdig, maar als een ander vraagt: ‘Zal ik even helpen?’, is dat soms moeilijk om er op een goede manier mee om te gaan. Soms merk ik dat die ander het raar vindt als ik ‘nee’ zeg, terwijl ik ervan uitga dat als ik iets zelf kan, ik dit ook zelf wil doen.

Gastvrouw
Het lastigste vind ik het vervoer naar en van de kerk. Met de rolstoelbus naar de kerk gaan is telkens weer een drempel die ik moet overwinnen. Het geeft me het gevoel van afhankelijk te zijn, terwijl dat haaks op mijn persoonlijkheid staat. Ook vind ik dat ‘meerijden’ met een bus beeldvorming negatief beïnvloedt. Wanneer het goed weer is (voor mij betekent dat geen regen en niet te koud), ga ik in principe zelf naar de kerk. Als het weer omslaat (zo rond oktober), vind ik het elk jaar weer moeilijk en ga ik het proces van ‘inleveren’ weer door.
Bij het bezoeken van vergaderingen en kringen ervaar ik ook drempels. Allereerst komt dan het vervoer ernaartoe weer om de hoek kijken. Gelukkig heb ik een ruim huis, zodat ikzelf aan kan bieden om gastvrouw te zijn.
Ook rond het Heilig Avondmaal loop ik aan tegen praktische drempels. Zo is de ruimte voor mijn rolstoel klein en me te laten helpen met de zware beker vind ik moeilijk. Dit roept telkens weer spanning op. Ik moet ervoor waken dat de betekenis van het Heilig Avondmaal er niet door overschaduwd wordt.

Kracht en moed
In mijn leven staat mijn handicap niet op de voorgrond. Het feit ligt er dat ik niet alles kan wat ik wel graag zou willen doen. Mijn ouders hebben mij voorgehouden uit te gaan van mogelijkheden en deze benutten. Natuurlijk rekening houdend met de beperkingen, maar deze zeker niet voorop stellen. Dit maakt dat ik een volwaardige plaats in de maatschappij gekregen heb door een baan te hebben als maatschappelijk werkster en docent.
Gelukkig heb ik een positief ingesteld karakter gekregen. Dit neemt niet weg dat ik ook dagen van neerslachtige gevoelens ken en dan als het ware ‘even niet mee wil doen’. Dan heb ik tijd nodig om van binnen weer tot rust te komen. Mijn verhaal is een geleidelijk proces van leren omgaan met mijn handicap. Of ik momenten van boosheid, opstand ken? Als ik achterom kijk, zijn deze momenten er wel. Ze zijn echter kort en ik beleef ze het liefste alleen. Ook weet ik dat God daar van af weet en daar bij is! Wat ik zie gedurende mijn hele leven, is dat God me steeds weer de kracht en de moed geeft om te kunnen genieten van het leven wat Hij mij geeft.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 21 september 2006

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's

Het ervaren van drempels

Bekijk de hele uitgave van donderdag 21 september 2006

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's