BRIEFWISSELING

Beste Maria,

U bent een 50-plus moeder van een groot gezin; ik een 50-plus dominee van een grote hervormde gemeente. Ik hoor in uw brief eerlijk gezegd een stuk eenzaamheid. Dat kan! Midden in een groot gezin en midden in een grote gemeente kun je eenzaam zijn. Vanwege de geloofsbeleving; dat is voor u helder, want daar wilt u over schrijven. Weet u dat eenzaamheid heel gewoon is voor een christen? Naarmate ons geestelijk leven zich meer mocht ontwikkelen door de geestelijke opvoeding, die de Heere geeft en de eigen weg die Hij met ons gaat, komen we niet alleen vreemder te staan in ‘de wereld’, maar ook in ons gezin en in onze kerkelijke gemeente. Het vereist een bepaalde wijsheid om daar mee om te gaan.

Gaat de Heere dan zulke verschillende wegen met mensen van onze oudere generatie, vergeleken met mensen van jongere generaties? Dat moet haast wel, omdat wij in zekere zin nog een bevoorrechte generatie zijn! Wij kennen nog iets van het geestelijk leven en het geestelijk klimaat van vroeger. Een wereld die minder modern was, verzoekingen tot zonde die minder fel waren, een Bijbel die nog meer bekend was, onderwijs dat nog meer gericht was op de historie van de christelijke kerk, enz, enz. Jongeren kennen dat zó niet meer. De wereld waar zij in opgroeien, is harder, onchristelijker, in zekere zin zondiger. Hun ontwikkeling verloopt dus behoorlijk anders; ook de geestelijke ontwikkeling. Dat moet u ongetwijfeld al hebben geconstateerd bij uw eigen kinderen.

Een van de verschillen tussen het geestelijk klimaat waarin wij opgroeiden en dat van tegenwoordig, is die ik-gerichtheid, die u terecht signaleert. Terecht zien wij dat als toch wel een groot gevaar voor een gezond geestelijk leven. Maar we moeten natuurlijk wél constateren dat de jongere generaties van die ik-gerichtheid niet alle schuld in de schoenen geschoven mogen krijgen. Zij treffen die toestand zo aan. Zij worden met die ik-gerichtheid gebombardeerd. Door bijvoorbeeld de ‘christelijke’ media. De wereld waarin de jongere generaties terechtkomen, is zo geworden door de oudere! Dat moet ons wel nederig stemmen en tegelijk kritisch houden. En het is best moeilijk om die twee goed met elkaar te verbinden in onze houding naar de jongeren: nederigheid en kritische zin.

Nu nog iets over die ik-gerichtheid bij de jongere generaties in gezin en gemeente. U omschrijft dat kort met: ‘ik doe, ik kies, ik groei en ik voel’ De heftigheid waarmee de wereld op jongeren (en tegenwoordig ook op ons) af komt, vráágt natuurlijk ook om sterke reacties. Ze praten altijd over ‘kiezen’, maar ze móeten ook zo vaak en al zo vroeg kiezen. Is het een wonder dat ze daar dan ook over spreken? En wanneer de wereld om ons heen voortdurend onze emoties heftig prikkelt; is het een wonder dat men emotioneel reageert?

Wij mogen wel met grote nieuwsgierigheid zijn vervuld hóe God de Heere Zijn werk doet in die veranderde omstandigheden. Maar mijn ruimte is nu op. En ik ben uw andere thema’s niet vergeten hoor: ‘schroom’ en ‘zondebesef’.

Een hartelijke groet, uw predikant

In dit nummer van ‘De Waarheidsvriend’ de eerste brief van haar predikant aan Maria Bakker, in antwoord op de vorige week geplaatste brief van mevr. Bakker. Zonder nadere aankondiging hopen we de komende weken deze briefwisseling te vervolgen.

Redactie De Waarheidsvriend

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen