Die niet spreken kon...

Zo zijn er bewoners in ons verpleeghuis. Ik kom ze tegen in hun rolstoel. Even stopt hij zijn rolstoel. Hij kan slechts met zijn ene hand zijn rolstoel bedienen, met een joystick kan hij sturen. Zijn andere hand ligt roerloos naast hem, altijd in dezelfde houding.
Om te groeten moet hij de joystick even loslaten en staat de rolstoel stil. Zijn hand gaat dan omhoog. Zo groet hij. Dan laat hij zijn hand weer zakken. Hij duwt de joystick naar voren en zo rijdt hij verder.
Getroffen door een herseninfarct Het gebeurde plotseling. Van het ene op het andere moment voelde hij zich niet goed. Hij viel en verder wist hij niet meer. In het ziekenhuis ontwaakte hij. Zijn arm wilde niet, zoals hij wilde. In zijn been was geen beweging te krijgen. Het leek wel van hout. Tot zijn grote schrik wilde hij praten, maar het ging niet. Geen woord kon hij over zijn lippen krijgen, terwijl hij alles begreep.

Ontreddering
In het verpleeghuis kwam hij terecht. Hij moest revalideren. De therapeut deed er alles aan om deze man weer mobiel te maken. De ergotherapie zorgde voor de nodige aanpassing. Doodmoe kwam hij van de therapie terug.
Geen wonder dat hij daarna vaak zat te slapen. Woorden leren lukte niet. Lopen ging niet meer. Even staan, terwijl hij zich vasthield aan de beugels, ging net. Het was onmogelijk die ene hand te gebruiken. Na een halfjaar was het maximale in de therapie bereikt. Het resultaat was: alleen maar ja en nee kunnen zeggen. Niet meer kunnen lopen. Niet meer kunnen fietsen. Autorijden was er niet meer bij. Altijd maar met één hand iets kunnen pakken. Moeite met het klaarmaken van je eten. Het viel zwaar om gewoon te eten. Knoeien als een kind.
Altijd geholpen te worden met het wassen, kleden en naar toilet gaan. In een gezelschap je niet meer kunnen uitdrukken! De wereld om je heen is totaal anders geworden. Wat moet je met je vroegere fietsvrienden? Wat doe je op een verjaardag? Samen gezellig uit eten, is er niet meer bij. Lezen is vermoeiend. Schrijven, hoe moet dat?

Taal
Juist taal onderscheidt de mens van alle andere levende wezens. Taal is een bijzondere gave van de Schepper om te communiceren. Hij deed zo zijn best om mij duidelijk te maken wat hij bedoelde. Ik maar raden ... Heb je dorst? Heb je pijn? Wanhopig kijkt hij me aan. Ik voelde me ook wat wanhopig. Komt je vrouw niet op bezoek? Zijn ogen lichten op. Ik had het goed geraden. Is je vrouw ziek? Ja ... ja.
Toen zijn vrouw op bezoek kwam, vertelde ze het verhaal. Ze moest geopereerd worden en daar had hij veel zorg over. Hij moest er niet aan denken dat zijn vrouw niet door de operatie zou komen. Wie moest hem dan bezoeken?

Ellendig
Niet alleen uit de wet van God kennen we onze ellende. Bovengenoemde situatie onderstreept opnieuw de ernst en de gevolgen van de zondeval. Afasie noemen we dit met een deftig woord. Het is een spraakstoornis die ontstaat na een hersenbloeding. Mensen zijn geheel of gedeeltelijk verlamd en kunnen niet of nauwelijks reageren op wat ze horen en waarnemen.
Ik kan me niet voorstellen wat dit betekent.
Is het geen wonder dat zo’n gehandicapt mens vaak boos wordt? Veel emotioneler is geworden en meer moet huilen? Hun gevoelsleven is zo veranderd. Iemand zei over zijn vrouw met afasie: ‘Dit is mijn vrouw van vroeger niet meer, ze is zo veranderd, maar ik houd nog steeds van haar!’ De opdracht vanuit Psalm 41:2 luidt: ‘Welgelukzalig is hij, die zich verstandig gedraagt tegenover een ellendige.’
Dat is de opdracht van Gods kant ook vandaag. Ik vind het een razend moeilijke opdracht.
’k Heb soms de neiging om voor die opdracht weg te lopen. Maar hierdoor isoleer je iemand nog verder. Dit is de bedoeling van de Heere God niet.

Helpen
‘k Had grote bewondering voor zijn vrouw, die elke dag kwam. Ze zei tegen me: ‘Ik heb hem trouw beloofd in goede en kwade dagen, in voorspoed en tegenspoed. Dit heb ik ook aan God beloofd.’ Als buitenstaander kan men zich verdiepen in de levensgeschiedenis van deze mens. Om zo herinneringen op te halen over het leven van de betrokkene. Samen wat te eten of te drinken. Zo maar een hand vast te houden. Soms zijn daar onverwachte momenten, waarop ik kan reageren.
Ik zat bij hem. Zijn vrouw was onverwachts gestorven. Veel tranen kwamen bij hem boven. De radio stond aan, de huisomroep. Op dat moment werd er een lied gezongen:

Ruwe stormen mogen woeden,
alles om mij heen zij nacht.
God, mijn God, zal mij behoeden,
God houdt voor mijn heil de wacht.

Opnieuw kwamen de tranen bij hem.
Ik sprak met hem over dit lied, over God, over Zijn trouw. Zijn ogen lichtten op. Later zat ik aan zijn bed. Mijn hand lag vlak bij zijn hand. Hij pakte mijn hand en greep naar mijn trouwring. Toen begreep ik dat hij over zijn overleden vrouw wilde spreken. Dat heb ik gedaan. De tranen kwamen weer. Samen hebben we gebeden.

Blijvende opdracht
‘Welgelukzalig die zich verstandig gedraagt tegenover een ellendige.’ Die opdracht blijft staan. De Heere Jezus heeft zich over ellendigen ontfermd! Hij zocht gehandicapten op, mensen die niet meer konden spreken. De navolging van Christus heeft een kant die soms meer om daden dan om woorden vraagt. Dat lied werd precies op tijd gezongen:

Ruwe stormen mogen woeden.
Alles om mij heen zij nacht,
God, mijn God zal mij behoeden,
God houdt voor mijn heil de wacht.
Moet ik lang Zijn hulp verbeiden,
Zijne liefde blijft mij leiden:
Door een nacht, hoe zwart, hoe dicht,
Voert Hij mij in ’t eeuwig licht.

Hier zullen Gods kinderen Hem loven en prijzen. De tong wordt losgemaakt tot eer van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen