BRIEFWISSELING

Beste dominee,

Hartelijk dank voor uw reactie. Het is waar wat u schrijft dat eenzaamheid heel gewoon is voor een christen. Spreekt ook Psalm 119 daar niet van? Maar toch doet het meer pijn dit te ervaren van mensen in de kerk dan daarbuiten. Wat een zegen wanneer je er dan met je man en kinderen over kunt spreken. Wat is de partnerkeuze dan ook van het grootste belang!

Terecht stipt u aan dat we de schuld van de vervlakking bij onze eigen generatie moeten zoeken. Gaat er nog wervingskracht van uit of is het allemaal vormendienst? Wat hebben we nagelaten dat de jongeren zo ik-gericht zijn geworden?

U verklaart de ik-gerichtheid vanuit de andere wereld waarin jongeren zich bevinden. Dat heeft mij verrast. Ik denk dat dit voor een deel ook terecht is. Maar is er niet meer aan de hand? Zouden al deze dingen ook niet te maken hebben met de prediking? Ik heb namelijk de indruk dat het ontdekkende werk van de Heilige Geest onderbelicht wordt. Het is de Geest die ons ontdekt aan onze zondigheid. De ontdekking ook dat wij geen aardige, gelovige mensen zijn maar vijanden van de genade. Ook de omgang met de Heere God als een heilig God, die de zonde niet zien noch verdragen kan, lijkt meer en meer te verdwijnen.

Als kind kan ik me nog herinneren dat wanneer iemand in de gemeente overleden was, de preek erop werd afgestemd. Dat legde beslag op je. Je vroeg je dan af of, als jij geroepen werd, je wel sterven kon. Zou dat nu minder van belang zijn? Een predikant staat er toch nog steeds namens zijn Zender. Paulus verwoordt dat ook in zijn brief: ‘Wij dan, wetende de schrik des Heeren, bewegen de mensen tot het geloof …’ (2 Kor. 5:11). Ik hoor al om me heen: dat hoeft toch niet in zo’n systeem? Nee, daar is natuurlijk geen systeem voor. Maar waar de Heere werkt, is er schuldbelijdenis en droefheid over het zondigen tegen Hem. Des te groter wordt het wonder dan dat Hij omziet naar zulke mensen. Luther verwoordt het zo mooi: ‘Mijn rijk is een hospitaal van zieken alwaar Ik de arts ben. Want wie zijn ziekte erkent en de druk der zonde voelt, die is Mij van harte welkom in Mijn hospitaal.’ (‘Stemmen uit Wittenberg’, deel 3, pag. 138 ) Soms krijg ik de indruk dat er alleen zondige mensen buiten de kerk zijn en niet in de kerk. Als de scherpte van de prediking eraf gaat, ontstaat er zo gemakkelijk een gezapigheid en zelfgenoegzaamheid. Wat zou het een zegen zijn, als in de prediking meer uit kwam dat God goed is voor slechte mensen. Dat verbreekt het hart en doet zingen: ‘Mijn God, U zal ik eeuwig loven omdat Gij ‘t hebt gedaan.’ (Ps. 52:7, berijmd)

Met hartelijke groeten, Maria

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen