Bont boeket aan personen

Jongvolwassenen – op het snijpunt van jeugd (die verantwoordelijkheid geleerd wordt) en volwassenheid (waarin de eigen verantwoordelijkheid centraal staat) – zoeken antwoord op dergelijke vragen.
Wanneer zij hier niet in begeleid worden, ‘waait de preek over hun hoofd heen’ en blijven zij zich afvragen wat zij nu met ‘dat kruis van de Heere Jezus’ – de kern van de verkondiging! – moeten (getuige een opmerking van een jongvolwassene).

Kleinschalig
Hoe kan de kerk de jongvolwassenen hier nu in helpen? Er is (zoals misschien wel verwacht) geen alomvattend antwoord op deze vraag voorhanden. Met voortdurend gebed en ook gesprek met allerlei betrokkenen zal een weg gevonden moeten worden om met de jongvolwassenen in contact te treden. Het gebed zegt trouwens wel gelijk iets over de houding, waarmee contact moet worden gezocht met jongvolwassenen.
Als men voor iets bidt, dan is men geconcentreerd gericht op datgene waarvoor men bidt. Zo moet men ook op de jongvolwassenen gericht zijn: met aandacht, met concentratie en met liefde.
Het gaat niet om grote activiteiten, geweldig georganiseerde avonden, maar om een houding waaruit men aan de jongvolwassenen laat blijken: ‘Ik wil contact met jou’, ‘jij bent voor de kerk belangrijk’, ‘ik wil over de moeilijkheden en de mooie dingen van het leven en van het geloof met jou nadenken’.
Het gaat dus om een houding van betrokkenheid. Jongvolwassenen lopen meestal niet warm voor grote activiteiten, zo is mijn ervaring. ‘Men heeft het al druk genoeg.’ (Wat men daar ook onder mag verstaan). Wanneer je iets voor de tweede keer organiseert, is het maar de vraag hoeveel personen er komen. Hieruit concludeer ik niet dat er ‘dus maar niets georganiseerd moet worden’, maar ik persoonlijk houd de activiteiten altijd wel kleinschalig.

Relatiegericht
Een tweede reden voor de kleinschaligheid is dat een grote groep jongvolwassenen een bont boeket aan personen vormt. De ene zoekt gesprek in kringverband en wil discussiëren, de ander ‘is niet zo’n prater’. De een wil graag chatten op MSN, de ander ‘heeft nog steeds geen e-mail’ en vindt het leuker wanneer je hem eens in de keet (een ontmoetingsplek van vrienden) treft. De een doet wel graag met z’n vriendengroep mee aan volleybal, voor de ander hoeft er bijna niets.
Geen grote activiteiten dus. Jongvolwassenenwerk is een zoektocht. Waar zijn de jongvolwassenen te vinden? Vandaar kleinschalig, maar ook: zoveel mogelijk relatiegericht. Wanneer ik bijvoorbeeld een kring organiseer, nodig ik zoveel mogelijk de jongvolwassenen persoonlijk uit. Een flyer komt vaak op de grote hoop van reclamefolders terecht. Wanneer iemand op zichzelf gaat wonen, uit het ziekenhuis is gekomen of een nieuwe keet aan het bouwen is, zijn dat ideale gelegenheden om eens te kijken hoe het met hem of haar gaat. Niet direct een geloofsgesprek, maar wel ‘contact zoeken vanuit de kerk’. Betrokkenheid.
Wanneer men op deze manier een relatie opbouwt, krijgt men steeds meer inzicht in de jongvolwassenen. Vanuit een persoonlijke relatie met de jongvolwassenen kan men vervolgens ook over het geloof spreken. Men accepteert het dan sneller, wanneer ook de diepere en vaak moeilijkere dingen worden besproken (bv. over de kerkgang, een relatie met een niet-christen of samenwonen).

Drempel verlagen
Eigenlijk ben ik met al deze verschillende kleinschalige activiteiten bezig om de drempel tot de kerk te verlagen. In het vorige artikel is besproken dat jongvolwassenen, wanneer zij geen antwoord ontvangen op hun vragen, de kerk gemakkelijker verlaten dan bijvoorbeeld oudere mensen. Jongvolwassenen zoeken duidelijkheid en wanneer zij daar niet in worden geholpen, wordt de drempel tot de kerk groter.
‘Waarom naar de kerk gaan? ’ Ik zoek daarom drempelverlaging. Niet door de inhoud ‘licht verteerbaar’ te maken, ook niet door een gezellig clubje gelovigen op te richten (inhoudsloosheid is echt geen trekker voor jongvolwassenen), maar wel door de leefwereld van deze jongvolwassenen binnen proberen te dringen. ‘De kerk komt naar je toe. Ook al zou jij niet naar de kerk toekomen.’

Contact in groepsverband
Niet alleen de relatie tot de kerkelijk werker, predikant, of ouderling, maar ook de relatie tussen jongvolwassenen onderling is belangrijk. Jongvolwassenen stellen het namelijk dikwijls op prijs, wanneer zij in Rouveen tijdens een ‘GrootHuisBezoek’ (een soort combinatie tussen een gespreksgroep en huisbezoek) kunnen vertellen hoe zij in de kerk staan en wat voor vragen zij erbij hebben. ‘Ik had niet gedacht dat anderen er ook zo over dachten!’, is een regelmatig terugkerende reactie na afloop.
Een kring of Groot HuisBezoek is een mooie gelegenheid om bepaalde onderwerpen te bespreken. Hier komt het erop aan dat wij hun vragen kennen. Jongvolwassenen zijn meestal trouwens helemaal niet apathisch ten opzichte van gesprekken over de kerk en het geloof. Wel is vaak een voorzetje nodig om de jongvolwassenen tot deze onderwerpen uit te lokken – zelf over het geloof spreken is een heel erg grote stap – maar uit onderzoek is gebleken dat jongeren zelfs in de keet met vrienden soms over de kerk of het geloof spreken.

Meerzijdige benadering
In kringverband bemerkt men heel sterk hoe verschillend jongvolwassenen zijn en hoe verschillend zij in het geloof en in het leven staan. Om deze redenen is een meerzijdige werkmethode in het jongvolwassenenwerk heel belangrijk. Op dit moment probeer ik mij daarom op vier terreinen te concentreren:
1. Kringwerk is heel belangrijk voor het onderlinge geloofsgesprek. Vragen komen op tafel. Communiceren over het geloof wordt geleerd. Geloofsgenoten worden ontmoet. Men maakt kennis met elkaar en met het kerkelijk leven.
2. Verder zoek ik activiteiten, waarbij jongvolwassenen de handen uit de mouwen kunnen steken. Geloven zonder de werken is immers dood (Jakobus). Wanneer spreken over het geloof moeilijk is en het bezoeken van gemeentewerk nog een brug te ver is, kunnen jongvolwassenen wel bij de kerk betrokken worden in allerlei gemeente-activiteiten en diaconale taken. Samen een gebouw opknappen. Kerkauto rijden. Een loket voor allerhande administratieve zaken, waarmee men elkaar kan helpen. Waarom altijd diegenen vragen die het toch al zo druk hebben? Handen uit de mouwen steken kan mogelijk een opstap zijn om later met elkaar de handen te vouwen en een bijbelgedeelte op te zoeken.
3. Prediking is de plaats bij uitstek, waar onze vragen en gedachten in contact mogen komen met Gods Woord. Natuurlijk gaat het primair om Gods Woord en niet om onze vragen en gedachten. God is de Sprekende. Maar Gods Woord is wel een Woord dat diep in ons bestaan boort, een Woord dat al onze vragen, gedachten en opmerkingen door zijn glans in een heel ander daglicht wil stellen. De preekstoel is geen helpdesk voor al de vragen van jongvolwassenen.
Wel kan de prediker niet om de vragen van de jongvolwassenen heen. De grond moet omgewroet worden, wil het zaad er in gelegd kunnen worden. Weet men met wat voor grond men van doen heeft? Hoe staan de jongvolwassenen in het geloof en in de kerk (zie: vorige artikel)?
4. Een laatste terrein dat onze aandacht vraagt, zijn de ouder(s)/verzorgende(n) van de jongvolwassenen en ook de totale gemeente. Soms komt het voor dat een jongvolwassene niet weet wat hij aan het geloof heeft, doordat hij niet aan zijn ouders heeft kunnen aflezen wat geloven in concreto betekent.
Soms weten ouders/verzorgenden echter ook geen raad, wanneer zij zoveel moeite hebben gedaan om het geloof op hun kinderen over te dragen. Wat is er misgegaan (zo men van ‘mis-gaan’ kan spreken)? Ouders – en eigenlijk de totale gemeente – hebben het nodig om met elkaar te spreken over de jongeren en jongvolwassenen, over problemen en vragen, over vreugden en verdriet. Met elkaar delen lucht op. Met elkaar delen zorgt ervoor dat men tot de ontdekking komt dat wij met elkaar als gemeente zorg zullen moeten dragen voor ook deze leeftijdsgroep.

Zoektocht
Het bovenstaande is een stukje van de zoektocht die ik zelf in de hervormde gemeente Rouveen mag afleggen. Geen voorbeeldverhaal, maar een zoektocht. Op papier staat het misschien best mooi en professioneel, terwijl het in praktijk soms zo minimaal lijkt en soms zo weinig direct ‘effect’ oplevert. Geduld en in vertrouwen opzien naar het Hoofd van de Gemeente zijn daarom onmisbaar. Het belangrijkste van deze bezinning op het jongvolwassenenwerk is misschien wel dat wij in het jongvolwassenenwerk op onszelf teruggeworpen worden. 'Wat dunkt u van de Christus?' (Matth. 22:42).
Wat betekent voor u geloven? Waarom wilt u dat de jongvolwassenen ook tot een persoonlijke relatie met de Heere God zullen komen? Echtheid, authenticiteit, dat is het kernwoord. Geen vormen zonder inhoud. Geen vrome woorden zonder overtuiging. Geen zekerheden, zonder eerlijkheid over bepaalde twijfels. Dan komen wij tot het echte gesprek met jongvolwassenen. Een gesprek waarin wijzelf kwetsbaar zijn. Waarin wijzelf misschien heel wat drempels moeten overgaan. Maar ook een gesprek dat komt tot de kern. Waar wij zelf ook zo rijk door gezegend kunnen worden! Zoeken wij het contact?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen