BRIEFWISSELING

Beste dominee,

Uw laatste brief nog eens overlezend, kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat u geloof en bevinding uit elkaar trekt. Waarom kunnen zij niet samengaan? Het geloof gaat toch niet buiten ons innerlijk om? U geeft aan dat de prediking van Woord en wet in ons gaat rumoeren. Wat is er mis mee, als de prediking daarop ingaat, wanneer de tekst daarvoor aanleiding geeft? Er wordt dan ook meer onderscheiden gepreekt. Dan wordt het ook duidelijk dat God goddelozen bekeert, want God bekeert zondaars en geen halve engelen, zoals Kohlbrügge ergens zegt.

De Dordtse Leerregels schrijven dat God ‘door de Heilige Geest hun verstand verlicht, opdat zij recht zouden verstaan de dingen die des Geestes Gods zijn’ (hfst. III+IV, art.11). Waarom zouden wij dan niet, als de tekst ernaar is, over de wedergeboorte en het innerlijke werk van de Geest spreken? Ik vind het wel eens verdrietig dat je, als je zoiets zegt, meteen in de afgescheiden hoek wordt gezet. De Dordtse Leerregels schrijven dat het zo’n kracht is, ‘niet minder noch geringer dan de schepping of de opwekking der doden’ (art.12). Zouden wij het niet gewaar worden wat in art.11 staat: ‘Hij opent het hart, dat gesloten is, Hij vermurwt dat hard is, Hij besnijdt dat onbesneden is. In de wil stort Hij nieuwe hoedanigheden en maakt dat die wil, die dood was levend wordt, die boos was goed wordt, die niet wilde nu metterdaad wil, die wederspannig was gehoorzaam wordt? Wat een ontdekkende tekening van ons mensen!
Wij hoeven over die bevindingen niet ‘dierbaar te doen’, zoals u schrijft, maar als het goed is, zijn ze je wel dierbaar. Dat maakt een groot verschil. Is het ook niet altijd het eigene van hervormd-gereformeerde prediking geweest dat die Schriftuurlijk-bevindelijk was? Zou er daarom zo weinig zekerheid des geloofs zijn, omdat er zo weinig onderscheiden gepreekt wordt? Het is waar, Luther schrijft er summier over en je kunt van hem toch niet zeggen dat hij geen strijd gevoerd heeft! Maar moet iedere prediker niet gezien worden in het licht van zijn tijd? Zo legt ieder zijn eigen accenten, ik denk ook vanwege de eigen weg, die de Heere met ons gaat. Dat mag geen verwijdering geven, want dat is geenszins de bedoeling.

En nu even over dat kenniselement. Het is van mij misschien een beetje onnozel om te veronderstellen dat het gewoon is dat ouders proberen de kinderen kennis en liefde voor de Bijbel bij te brengen. Het is misschien wat simpel gedacht dat belofte schuld maakt. Bij het dopen van de kinderen heb je beloofd de kinderen op te voeden in de voorzeide leer. Uit uw reactie begrijp ik dat dit niet zo vanzelfsprekend is en dat is erg. Wat een verantwoordelijkheid neem je op je, wanneer je dit niet de hoogste prioriteit geeft in je opvoeding. Mijn vraag is echter wel: leggen wij als kerk ons daar niet te gemakkelijk bij neer? Overal moet voor geleerd worden, waarom dan niet in de kerk? Mogelijk heeft dat ook met het gezag thuis en in de kerk te maken.

Met hartelijke groet, Maria

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen