Lijden om Christus’ wil

Diakrisis heet het kwartaalblad, dat zij uitgeven. De leiding rust in de vaste hand van prof. Peter Beyerhaus, de zendingshoogleraar uit Tübingen. Aan de faculteit werkte Beyerhaus destijds samen met zijn rooms-katholieke collega Joseph Ratzinger. Beiden stelden zich teweer tegen de enorme vloedgolf van het marxisme, die kwam opzetten.
Het genoemde congres sneed een treffend thema aan: Lijden voor Christus. Dit thema krijgt ook rondom de herdenking van het honderdjarig bestaan van de Gereformeerde Bond in 2006 aandacht. De bedoeling van het congres was drieërlei:
in de eerste plaats het bewustzijn wekken van de betekenis en de zegen van het lijden om Christus’ wil;
in de tweede plaats elkaar versterken om in te staan voor onze lijdende broeders en zusters;
in de derde plaats christenen in Europese landen voorbereiden op grotere moeilijkheden vanwege ons geloof in Christus.
Het congres was voorbereid in samenwerking met verschillende hulporganisaties (waaronder Open Doors Duitsland).

Betrokkenheid is spaarzaam
Speerpunt van dit congres was een oproep met de titel Bereidheid om te lijden voor Christus. We citeren er een aantal zinsneden uit: ‘Dagelijks berichten de media over vreeswekkend lijden, dat over vele mensen uitbreekt. Natuurrampen, crimineel of politiek gekleurd geweld horen hierbij. We vergeten daarbij vaak de vervolging vanwege het geloof, die juist vandaag in veel landen lijden en dood brengt.’ Uit de geschiedenis van de kerk worden verschillende bekende voorbeelden genoemd: de christenvervolging onder verschillende Romeinse keizers. ‘De gelovige martelaars hadden een beslissende betekenis voor de innerlijke reiniging en de uiterlijke uitbreiding van de kerk. Hun standvastig, vreugdevol geloofsgetuigenis onder alle verhoren en kwellingen tot in de dood werd in martelaarsakten beschreven en voorgelezen in erediensten, ter versterking van de komende generaties.’ Over de situatie van vandaag is de toon van de oproep zorgelijk: ‘Helaas moeten we vaststellen dat de levendige deelname van christenen aan het lijden van vervolgde broeders en zusters buiten de eigen horizon zeer spaarzaam is.’

Zeven handreikingen
Wat kunnen we hieraan doen? Dan volgen zeven handreikingen:
Nodig is een verdiepte gemeenschap met Christus. Alleen zo kan Zijn kerk haar wereldwijde opdracht trouw blijven.
Nodig is een diepere bezinning op het Woord van God met het oog op wat Hij zegt over de trouw in het geloof tot aan het einde van de tijden.
Nodig is een concrete informatievoorziening over vervolging van medechristenen en intensieve voorbede voor hen.
Nodig is waakzaamheid tegenover de geestelijke stromingen van de tijd. Merkbaar is een groeiende afkeer van het christelijk geloof en zijn ethische waarden, die Europa meer dan duizend jaar gestempeld hebben.
Nodig is die vorm van tolerantie, die Jezus heeft voorgeleefd. Verdraagzaamheid is geen afstand doen van de in liefde verkondigde waarheid dat Jezus voor alle mensen ‘de Weg, de Waarheid en het Leven’ is.
Nodig is de gevaren te onderkennen, die christenen in de westelijke wereld bedreigen. In wetgeving, wetenschap en onderwijs komen deze al naar voren.
Soms is er sprake van uitsluiting, belemmeringen of bijtende spot. Onder de dekmantel van tolerantie kunnen gelovigen ten offer vallen aan repressieve intolerantie. (Het is subtiel gesteld, maar het klopt m.i. wel.) Het kunnen voorstadia zijn van een meer openlijke vervolging. Ook de toenemende invloed van de islam kan een gevaar betekenen.
Nodig is een christelijke verbondenheid van plaats tot plaats en wereldwijd. Juist in de 21e eeuw hangt de geloofwaardigheid van de christelijke boodschap niet in de laatste plaats af, in hoeverre we ‘allen één zijn’, voor wie God Zijn Zoon gegeven heeft. Moge deze eenheid zichtbaar toenemen, als lijden en martelaarschap zich aandienen.

Betekenis
De beweging van belijdende gemeenten spreekt me aan. Ik herken hetzelfde geloof, dezelfde liefde voor Christus en Zijn gemeente. Dit verbindt over grenzen heen. Geloven in je Heiland en je opsluiten op een figuurlijk eiland – dat rijmt wel, maar het spoort niet. Europese christenen hebben elkaar nodig en het blijkt dat ze ook veel voor elkaar betekenen kunnen. Laten we de oproep uit Bad Blankenburg ter harte nemen. Aandacht geven aan de lijdende kerk is nodig, maar niet eenvoudig. Wij leven in een welvaartscultuur. Wij hebben tal van mogelijkheden om het evangelie uit te dragen. Vervolging is voor ons een andere wereld. Voor tal van broeders en zusters is het een dagelijkse realiteit. Laten we hen waar mogelijk ondersteunen en voor hen bidden.

Fluwelen tactiek
Wat me vooral treft, is de oproep om waakzaam te zijn. Wij leven in een luxe bad, dat langzaam opgewarmd wordt. Wanneer wordt het zo heet dat we alarm slaan? We passen onze binnentemperatuur zo makkelijk aan en we zijn niet waakzaam. De boze gebruikt een fluwelen tactiek: laat de kerk zich net zo lang aanpassen tot ze sterft. Op het congres is ook een Pastorale Denkschrift uitgegeven. Daarin wordt de inhoud van de oproep verdiept. Laat ik hieruit tot besluit citeren (pag. 20): ‘De antichrist bedient zich van een methode van aanpassing aan de volksbeleving en van de imitatie van het goede. Hij propageert zelfs een ‘positief christendom’. Maar het fatale erbij is dat de noodzakelijkheid van het kruis van Christus en van de kruisnavolging worden verzwegen ten gunste van een Wohlfühlchristentum (voel-je-goed-christendom). De Heilige Geest onderscheidt zich van de leugengeest niet door de kerkelijke meerderheid te inspireren, maar doordat Hij eenduidig van Christus getuigt, 'die God om onze zonden heeft overgegeven en heeft opgewekt tot onze rechtvaardigmaking (Rom. 4:25).’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen