Wereld Aids Dag: reden voor intense voorbede door de kerk

De eerste dag van de feestmaand december is het Wereld Aids Dag.

Een dag om even stil te staan bij de vele miljoenen die drager zijn van deze dodelijke ziekte. Om te denken aan de wezen en weduwen die achterbleven. We gedenken hen die heengingen. Aids: bepaald geen feest!
Heel goed natuurlijk om er als kerk ook bij stil te staan. Om voorbede te doen voor onze medemens in nood: vaak ver weg, maar misschien ook veel dichterbij dan je denkt.
Onmogelijk eigenlijk om dat niet te doen. Om het meeleven als kerk aan de wereld over te laten. Ondenkbaar toch?
Máár … Is het wel mogelijk om zoiets groots, zo iets verschrikkelijks, zo’n ramp van ongekende omvang – waarbij alle aardbevingen, tsunami’s en orkanen bij elkaar opgeteld in het niet vallen – op één dag te gedenken? Kan dat wel?
Zijn we er trouwens wel van doordrongen dat aids de kerk echt niet voorbijgaat? In Afrika beneden de Sahara is de ramp nog het grootst. In Zimbabwe en Malawi is ongeveer een kwart van de volwassenen HIV-positief en daarmee op korte termijn ten dode opgeschreven. Dat zijn echt niet alleen maar losbandige ongelovigen. Ook christenen krijgen aids. Ook ouderlingen en predikanten sterven aan aids. Staan we daar wel eens bij stil? Dat de kerk – het lichaam van Christus! – aids heeft?
En als één lid van dat lichaam lijdt – het zijn er echter véél meer! – dan lijden toch alle leden mee? Daarom zijn we geroepen om mee te lijden met de nood in de wereld en vooral met onze broeders en zusters. Laten we dus als gemeente meebidden en meelijden. Met slachtoffers en daders. Met vaders en moeders, met kinderen en hulpverleners. Bidden om kracht en Gods nabijheid. Om vergeving van zonden ook. Het bloed van Christus reinigt immers van alle zonden?
In deze immense problematiek mag de kerk – daar en hier – van grote betekenis zijn. Helpen waar geen helper is. Voorbede doen: daar geloven we toch in? De kerk heeft de sleutel in handen: Gods heilzame Woord dat de weg in het leven wijst. Leven met God en Zijn geboden die de weg wijzen, ook op terrein van seksualiteit en huwelijk en gezin. De Kerk heeft een Woord voor de wereld. Het Woord ten leven.

GZB-zendingswerkers mogen dit Woord uitdragen: in woord en daad
Bid alstublieft ook voor hen; ze worden vaak met onnoemelijk veel lijden geconfronteerd. Bid voor Irene van der Weij in Mozambique die op haar fiets dorpen bezoekt waar verder niemand komt. Daadwerkelijk hulp en voorlichting geeft vanuit de plaatselijke kerk, werkt aan gedragsverandering van binnen uit, met de mensen bidt, uit de Bijbel leest met een zieke en zijn familie. En zo Licht verspreidt in de duisternis.

Bid voor Herman en Huibke ten Hove als zendingsechtpaar in het Morgensterziekenhuis, voor Jaap en Marieke den Butter in Zuidoost-Azië waar aids ook steeds meer opkomt. Voor alle docenten aan de theologische opleidingen waar een nieuwe generatie predikanten wordt opgeleid. Juist zij moeten weten wat aids is en de gemeente voorhouden en voorleven hoe je deze ziekte kunt voorkomen.

Bid vooral voor een krachtige doorwerking van het evangelie in het leven van mensen.

Bid voor de kerk: dat zij – hier en daar – een zoutend zout en een lichtend licht mag zijn! Zo bezien is het eigenlijk iedere dag Wereld Aids Dag.

Bijgaande brief is onlangs door de GZB verstuurd naar alle hervormd-gereformeerde predikanten. Vanwege het belang hiervan plaatsen we deze bijdrage vandaag in ‘De Waarheidsvriend’.

Greyling: ‘Ook ik wil het belang van onthouding voor niet-getrouwde mensen benadrukken, van trouw binnen een huwelijk. Ook zie ik een wettig gebruik van voorbehoedmiddelen om de epidemie tegen te gaan.’ Zelf gaat hij echter voor SAVE: safer practices (een veiliger levensstijl, waarbij Greyling denkt aan monogamie, seksuele onthouding, voorbehoedmiddelen), availibility of medicins (beschikbaarheid van medicijnen), voluntary testing (een vrijwillig je laten testen, opdat mensen hun status weten) en empowerment (het bemoedigen van vrouwen, die het in de Afrikaanse cultuur zwaar hebben, die in een op de drie situaties mishandeld worden).
De predikant erkent dat het moeilijk is theologische noties direct toe te passen in het dagelijkse leven. ‘Dezelfde God die ons verbood de echt te breken, verbood het ons te moorden. Zonder voorbehoedmiddelen leven kan een overtreding van het zesde gebod zijn. Ik onderschrijf de stelling dat mensen verantwoordelijk zijn voor hun eigen seksuele gezondheid, maar dan moet er wel betrouwbare informatie zijn.’

Beste tijd?
Wanneer is het de beste tijd om de aids krachtig te lijf te gaan, vraagt Greyling hardop. ‘Er is wel gezegd dat de beste tijd om een boom te planten tien jaar geleden is. En daarna is de beste tijd nú. Zo is het met aids ook.’ Daarom traint hij predikanten tijdens driedaagse conferenties over hoe ze in hun gemeente moeten omgaan met vrouwen, met kinderen die aan aids lijden. ‘Ik wil het nadenken over HIV/aids zelfs integreren in de eredienst.’ Zijn leidende principes daarbij zijn Romeinen 3:23, 24 ('Want zij hebben allen gezondigd en derven de heerlijkheid Gods, en worden om niet gerechtvaardigd'), Romeinen 15:7 ('Daarom neemt elkander aan, gelijk ook Christus ons aangenomen heeft, tot de heerlijkheid Gods') en 2 Korinthe 5:  ('Want de liefde van Christus dringt ons').
Met dit Woord noemt ds. Greyling de kerk het ideale voertuig om met mensen over aids te spreken. ‘Want de kérk in Afrika heeft aids, de kerk is geïnfecteerd. Wij kennen niet de status van elk gemeentelid, maar wij kennen wel de mensen, die een boodschap van hoop nodig hebben. De kerk heeft de gelegenheid om de stem van de onderdrukte vrouwen te zijn, van wie een groot deel geslagen wordt. Nergens in Afrika worden de vrouwen bemoedigd, behalve in de kerk. In de kerk wordt het nieuwe leven verkondigd vanwege het kruis van Christus. De kerk heeft de middelen, die de ABC-insteek te boven gaan: het Woord, de enige troost, de hoop op God.’ Daarbij houdt de kerk zich aan haar diaconale opdracht. ‘We geven brood aan weesmeisjes, want we kunnen hen toch niet voor zes rand (de Afrikaanse munteenheid, red.) de prostitutie in laten gaan …’

Waar ben ik?
Dat de geloofwaardigheid van de predikanten hierin van groot belang is, benadrukt Greyling. ‘Voor 97 procent van de Afrikaners is de predikant een gezaghebbende figuur. Het schokt me daarom dat uit onderzoek is gebleken dat een zéér groot deel van alle geestelijke leiders in ons land, van alle rassen en kleuren, buiten het huwelijk seksuele contacten heeft. Ook in die zin heeft de kerk van Afrika aids.’

Wat zou Jezus doen? – een veelgestelde vraag. Ds. Christo Greyling heeft geleerd die vraag te wijzigen in waar Jezus zou zijn. ‘Ook tussen de seropositieven van Afrika, ook tussen de stervende aidspatiënten in de arme, landelijke gebieden! Zo iemand Mij dient, de volge Mij; en waar Ik ben, aldaar zal ook Mijn dienaar zijn.’

P.J. Vergunst

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen