Abortus, blijvend een front
Levens in de moederschoot beëindigd
Leggen we ons als christenen neer bij de wekelijkse moorden die in elke Nederlandse abortuskliniek plaatshebben? Wie zich deze vraag niet meer stelt, heeft het antwoord al gegeven. Maar wie aan de zonde went, kan nooit vrede hebben.
De fronten zijn verschoven. Dat concludeerde de conservatieve denker en bijna-politicus B.J. Spruyt, toen hij dit voorjaar in zee ging met de voormalige VVD’er Geert Wilders. Als actuele politieke thema’s noemde hij de Europese Unie, de islam, de bestuurlijke vernieuwing. ‘Wat de punten van abortus, homohuwelijk en zondagopenstelling van winkels betreft verwijs ik naar de verloren strijd onder de paarse kabinetten. Ik zie geen kans die punten nu met politieke middelen te realiseren.’ De visie hierop heeft alles te maken met de geïsoleerde positie die de twee christelijke partijen innamen en de mogelijkheden die zich eventueel voor de ChristenUnie aandienen om deel te nemen in een nieuw kabinet. Daarbij zal elke christenpoliticus beseffen dat de beschermwaardigheid van het leven nooit weg te strepen is tegen onderwerpen als de hypotheekrenteaftrek of het terugdringen van files. Abortus zal nooit als een voor altijd geregeld onderwerp in een politieke bureaula opgeborgen mogen worden.
Fronten verbreed
Op de laatste woensdag van november werd in Gouda de biografie van ds. H.G. Abma, Levend in het werk des Heeren, gepresenteerd. Wie tot de iets oudere generatie behoort, weet nog dat deze SGP-dominee in de politiek samen met zijn GPV-collega dr. A.J. Verbrugh een initiatief-wetsontwerp inzake abortus indiende. Hoewel dit levenbeschermende wetsontwerp tegenover het abortuswetsvoorstel van CDA/VVD kansloos was, was dat voor hen geen reden ervan af te zien. In de politiek gaat het immers niet alleen om getuigen, maar ook om het meedoen in het politieke handwerk.
De fronten zijn daarom niet verschoven, zoals Spruyt zegt, maar de fronten zijn alleen maar enorm verbrééd. Het opkomen voor het ongeboren leven op alle mogelijke manieren zal christenen een zaak van diepe zorg moeten zijn, die niet uitbesteed mag worden aan de Stichting Schreeuw om Leven, hoe goed het ook is dat deze stichting de gewetens in staat van paraatheid houdt.
Half miljoen
Over leven en dood kan niet beslist worden met een meerderheid van een enkele stem. Toch gebeurde dit in april 1981, toen de Eerste Kamer met 38 tegen 37 stemmen de abortuswet aanvaardde. Een kwart eeuw later wordt geschat dat het leven van zo’n half miljoen ongeborenen in de moederschoot is beëindigd. In een democratie waarin het Woord van God geen richtsnoer voor het leven is, gebeurt dit. We kunnen ons daarom nauwelijks voorstellen dat uit cijfers blijkt dat het Nederlandse abortuscijfer in vergelijking met het buitenland laag is. Is onze Europese beschaving dan zo verworden geworden? David verwoordt in Psalm 9 dat God het geroep van de ellendigen niet vergeet. ‘Want Hij zoekt vergelding voor vergoten bloed, Hij denkt daaraan.’ Daar ligt troost in voor verdrukten en geslagenen. Ook als we weten dat het ongeboren leven nog geen stem heeft om te roepen. Maar dat maakt de feiten niet minder aangrijpend.
Allochtone tieners
Enkele weken geleden maakte het kenniscentrum seksualiteit Rutgers Nisso Groep bekend dat het aantal abortussen bij allochtone vrouwen stijgt. Het percentage Turkse meisjes dat bij een ongewenste zwangerschap voor abortus koos, ging van 44 naar 53 procent; bij Marokkaanse tieners ging het zelfs van 59 naar 67 procent. Is dit een gevolg van het loskomen uit de eigen cultuur? In ieder geval toont het aan hoe belangrijk voorlichting onder deze bevolkingsgroepen is, ook onder asielzoekers. Voor 2005 maakte Nisso bekend dat er in Nederland 32.982 abortussen plaatsvonden, wat betekent dat bijna 1 procent van alle vrouwen tussen 15 en 45 jaar er dit jaar voor koos het leven in haar schoot te beëindigen.
Het lijkt echter dat een kwart eeuw na de invoering van de abortuswet er meer gebeurt dan het bekendmaken van de cijfers als gevolg van voor vrouwen verworven rechten.
Staatssecretaris Ross van Volksgezondheid, Welzijn en Sport heeft abortusartsen gevraagd een protocol op te stellen voor een besluitvormingsgesprek rond abortus. Dat is winst, want wanneer die gesprekken volgens een vaste orde verlopen, kan onzekerheid bij vrouwen die een abortus overwegen aan het licht komen. Het is een aanbeveling van het Lindeboom-instituut voor medische ethiek, die hiermee is overgenomen. Het voorbeeld laat zien dat actieve inzet om het grote kwaad van abortus in te dammen of terug te dringen niet bij voorbaat kansloos is in onze samenleving.
Verwerking van abortus
Ook inzake de verwerking van een abortus is er meer openheid op komst. Drie weken geleden kwam op het Nationaal Congres Seksuele Gezondheid 2006 aan het licht dat een deel van de vrouwen die een abortus ondergingen, behoeft heeft aan emotionele steun. Een minderheid is zelfs ontevreden over het besluit tot abortus. Bijna de helft heeft in emotionele zin ‘soms last’.
Die openheid over de blijvende schade die een abortus voor het geweten betekent, is nodig. Het is een signaal vanuit de praktijk dat laat zien dat het overtreden van het gebod van God niet alleen tegen de Schepper zelf ingaat, maar ook het welzijn van het schepsel raakt. Bij Schreeuw om Leven in Hilversum is de brochure Nooit meer hetzelfde. Leven na een abortus verkrijgbaar, een boekje met aangrijpende getuigenissen. Simone vertelt bijvoorbeeld dat haar man twee kinderen voldoende vond en de derde daarom ‘weggehaald’ moest worden. Een citaat over het moment dat ze uit de kliniek kwam: Mijn man zat op zijn gemak een boekje te lezen en zei: ‘Ah, is het klaar?’ ‘Ja’, antwoordde ik nog en we stapten in de auto om naar huis te rijden. De dagen daarna zijn voorbij gekropen. Ik heb alleen maar op bed gelegen en kon niet praten. Ik kon niets zeggen. Ik was stuk. Nog dagelijks denk ik terug aan die ene dag. Die dag die ik eigenlijk niet wilde. Het huwelijk van mij en mijn man is niet meer zoals het vroeger was.
VBOK
In ons parlement zitten twee leden namens de Partij voor de Dieren, gekozen door 179.000 mensen. Gelukkig is er een veelvoud van christenen en niet-christenen die zich inzet voor het menselijk leven, betrokken bij de Vereniging ter Bescherming van het Ongeboren Kind. We mogen dankbaar zijn voor de deskundigheid die binnen deze vereniging in de 35 jaar van haar bestaan is opgebouwd. Die deskundigheid uit zich onder meer in een goede voorlichting, die naast concrete hulpverlening aan (aanstaande) moeders in nood speerpunt van het beleid is geweest. Het is die voorlichting die draagvlak aan het werk van de VBOK kan geven. In de speciale uitgave 35 jaar VBOK zegt oud-minister van justitie Van Agt (CDA), zelf van nabij betrokken bij het politieke debat rond abortus, dat het ‘buitengewoon moeilijk is wetgeving te handhaven indien die niet steunt op het rechtsbewustzijn van de meerderheid. Met andere woorden: het probleem zit niet in de wet, maar in de immoraliteit van de bevolking op het stuk van bescherming van menselijk leven in alle fasen van het bestaan.’
Herleving van normbewustzijn, dát is volgens Van Agt het doel dat de VBOK zich mag stellen en waar wij ons achter mogen stellen. In de verwerkelijking van die doelstelling mogen de kerken, de christelijke scholen en de gezinnen schouder aan schouder staan. Niet alleen met het oog op het geheel van de samenleving, niet alleen vanwege het voorleven van de liefdesgeboden van God, ook omdat niet gezegd is dat abortus niet voorkomt onder degenen die willen leven bij de Tien Geboden. Ook hier geldt dat als het in de maatschappij regent, het in de kerk druppelt.
Scheppend wonder
De vele aandacht die abortus dit jaar, met name de afgelopen weken, opnieuw kreeg en het jubileum van de VBOK mogen ons opscherpen de wacht te betrekken bij beginnend leven. Hoe doet een christen dit anders dan in het zien op Gods scheppende hand? Zijn ogen hebben ook mijn ongevormd begin gezien, belijden we met Psalm 139. Alles was in Zijn boek beschreven, toen er nog niets van bestond. Wonderlijk!
Als dat wonder kapot gedrukt wordt, is de schade groot. Daarom is de strijd tegen abortus blijvend een front. De klop op het geweten van abortusartsen, de uitgestrekte hand naar moeders in nood, de juiste informatie voor onwetenden – het moet alles doorgaan.
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van donderdag 14 december 2006
De Waarheidsvriend | 24 Pagina's
Bekijk de hele uitgave van donderdag 14 december 2006
De Waarheidsvriend | 24 Pagina's