Liefde voor de kerk

Wanneer we de cijfers van het Sociaal Cultureel Planbureau mogen geloven – en er is niet zoveel reden daaraan te twijfelen – zal in 2020 nog slechts 4% van onze bevolking behoren tot de Protestantse Kerk in Nederland. Deze 4% zal niet gelijkmatig over Nederland verdeeld zijn. De Protestanten zullen zich vooral ophouden in bepaalde enclaves, plaatsen in bepaalde streken van het land met een inwonertal tussen de 20.000 en 50.000. Gemeenten in kleinere plaatsen en de grote steden zullen klein zijn, veelal vergrijsd en daarom ook weinig aantrekkingskracht meer hebben op jongeren of eventuele toetreders.
Tegelijk is er een toenemende vraag naar spiritualiteit en zingeving in vrij brede lagen van de bevolking. Nederland is weer zendingsland geworden en de openheid om bezig te zijn met de zaken, waar het ook in het christelijk geloof over gaat: ‘Waar kom ik vandaan, waarom ben ik hier en waar ga ik naar toe?’, is zeker waar te nemen. Maar de kerk is hierbij ver buiten beeld. De kerk lijkt een wereld op zichzelf. Als je daar niet al heel jong iets mee hebt, krijg je er later waarschijnlijk nooit iets mee. De kerk is een stukje van de afgebrokkelde christelijke zuil, die zelf nauwelijks meer bestaat, een restant uit een voorbije tijd.
Ik was heel benieuwd hoe meelevende jongeren van vandaag, voor een goed deel behorend tot de rechtervleugel van de Protestantse Kerk in Nederland, hier tegenaan kijken. Dus legde ik hen vrij persoonlijke vragen voor: Hoe vind je het om te behoren bij een steeds kleiner wordende kerk? Zou je in de toekomst het liefst wonen in een bloeiende enclave of denk je het ook in een steeds krimpende gemeente vol te kunnen houden? Zouden mensen naar de (onze) kerk moeten komen of zouden wij veel meer naar de mensen moeten gaan en hoe dan?
De indruk die ik tijdens deze conferentie heb overgehouden, is dat er bij veel jongeren nog heel wat liefde is voor de kerk, ook in haar krimpende gestalte. Daar was ik blij mee. Misschien omdat mij de laatste tijd in gesprekken met jong volwassen gelovigen juist was opgevallen dat ze weinig solidariteit meer hadden met de kerk. In veel gevallen gemotiveerde gelovige jonge mensen, geïnteresseerd in zending in Nederland, creatief in het uitdenken van experimenten, maar met heel weinig fiducie meer in de bestaande kerk. Nu kwam ik er achter dat er ook nog heel andere jongeren zijn.
Nu heb ik nog maar één zorg: dat die twee soorten jongeren niet van elkaar zullen vervreemden. We hebben namelijk beide soorten jongeren en ouderen nodig. Ze hebben elkaar nodig en God heeft hen beide nodig. Zij die zeggen: de akker is de wereld en die daarbij dan wel eens de kerk als een struikelblok ervaren. Maar ook zij die er nog steeds op vertrouwen dat die oude kerk vandaag door God gebruikt kan worden tot geloofsopbouw voor velen, maar ook als plek van waaruit de zending in de wereld kan vorm krijgen.
Laten we in de gemeenten ook op beide soorten jongeren en ouderen zuinig zijn. Want als er geen mensen meer zijn die tot ver buiten de grenzen van de kerk durven gaan om anderen te bereiken, dan komt er van de grootse taak om zending in Nederland te bedrijven weinig terecht. Daarom hulde aan bijvoorbeeld Youth for Christ en de Evangelische Omroep, die veel creatieve gemeenteleden weten in te schakelen. Maar niet minder hulde aan degene die in een krimpende gemeente het ambt van ouderling op zich neemt, omdat hij erin blijft geloven, dat God ook een kleine kerk wil dragen en gebruiken in Zijn plan met de wereld.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen