Vergeten…

Het is een alledaags werkwoord: Vergeten. U en ik maken dan een verklarende opmerking zo van: ‘Daar heb ik niet aan gedacht, sorry!’
Soms zijn het kleine dingen, die we vergeten zijn: een boodschap in de winkel. De winkel is tot 8 uur ’s avonds open en de boodschap die we vergeten zijn, is snel gehaald. De gevolgen van de vergeetachtigheid worden tot nul gereduceerd.
Het wordt wat lastiger, als de afspraak bij de tandarts wordt vergeten en je de rekening van je vergeetachtigheid krijgt gepresenteerd. Inderdaad, ik ben het vergeten.

Vergeetachtigheid neemt toe
Bij het ouder worden neemt de vergeetachtigheid toe. Namen die u vroeger zo gemakkelijk onthield, verdwijnen uit het geheugen. Hoe heette die man ook al weer? Wat was de naam van die vrouw? Soms ontdek ik dat dit vergeetachtigheid angstig maakt. ‘Zou dit het begin van een proces zijn?’ De naam van het proces wordt zorgvuldig vermeden. Het is het proces waar een van de drie ouder wordende Nederlanders aan gaat lijden. Het is het proces van dementie. Het lijden aan de ziekte van Alzheimer.
Er zijn processen die bij het ouder worden horen. Het lichamelijk functioneren wordt immers moeilijker, zoals lopen, trap en fietsen. Hierbij hoort ook het minder snel op namen kunnen komen.

Vergeten dat je de dingen vergeet
Ook de vergeetachtigheid kan toeslaan, zoals bij dit bij uw moeder of buurvrouw kan gebeuren. Ze had de melk opgezet, maar was rustig in haar kamer gaan zitten. Een penetrante lucht deed haar ontwaken. Ze loopt naar de keuken. Wat een rook. Wat een stank. Ze doet snel het gas uit. Ze doet de ramen open. De buurman loopt net langs, als zij het raam opent. Hij heeft het ook geroken en maakt en praatje bij het open raam.
Het blijft niet bij één keer. Het gas wordt niet op tijd uitgedaan met alle nare gevolgen van dien. De buren voelen zich onveilig bij deze situatie. Zij spreken met de dochter van hun buurvrouw. Deze dochter lucht ook haar hart: zij heeft ook al het een en ander ontdekt dat niet klopt. Er wordt contact opgenomen met de huisarts.

Indicatie
De commissie die haar situatie moet beoordelen, wordt ingeschakeld. Haar dochter mag niet bij dit gesprek zijn. Ook de buren worden niet gehoord.
Moeder heeft op het moment van het gesprek een fijne antenne. Ze heeft een helder uur en de conclusie van de commissie is dat moeder met hulp van de thuiszorg voorlopig nog zelfstandig kan wonen.

Moeilijke tijd
Een heel moeilijk tijd breekt aan. De buren begrijpen het niet, de kinderen van deze moeder evenmin. Gebeden schijnen niet verhoord te worden. Het proces van dementie neemt toe. Moeder gaat op een dag boodschappen doen, maar weet haar eigen huis niet meer te vinden. Ze is verdwaald. Familie, buren en politie wordt ingeschakeld. Wat zal er gebeurd kunnen zijn? Een vriendin had moeder zien lopen en had haar meegenomen.
Ze is weer thuis. Bij nacht en ontij belt ze op. De buren voelen zich soms niet veilig meer. Spanningen nemen toe. Er komt rust, als moeder toch wordt opgenomen in het verpleeghuis.

‘Een mens wordt vergeetachtig.
Ze loopt over de gang in ons verpleeghuis. Haar levendige gang geeft aan dat ze nog energiek is. Zij is een van de weinige bewoners die zo lopen kan. Met opgeheven hoofd en haar wat spitse kin vooruit maakt ze een vitale indruk. Ze kan haar woorden nog goed formuleren.
Haar onrustige ogen kijken naar alle kanten. Ik vraag of ze iets zoekt. Ze zoekt haar blauwe vestje en vraagt of ik het gezien heb. Dan herkent ze me.
Voor haar ben ik nog steeds de dominee uit ‘de Plaet’, waar ik van 1976 tot 1981 predikant was. Samen zoeken we naar haar blauwe vestje.
Een van de medewerksters van de afdeling helpt mee zoeken en opent haar kast. Daar hangt haar blauwe vest. Ze zegt tegen me: ‘Een mens wordt vergeetachtig.’ Inderdaad. Ze beseft niet hoe deze vergeetachtigheid haar leven zo veranderd heeft.

Vergeet Hem niet!
Spontaan ontstaat een gesprek. Ze vraagt of ik haar vader nog gekend heb.
Ze vertelt vervolgens hoe haar vader was. Hij was betrokken op de Heere God. Hij was ouderling, maar had ook zijn kinderen van de liefde van God verteld en voorgeleefd. ‘Dat hebben we nodig, die enige Troost in leven en sterven’, zegt ze dan.
Tranen kwamen in haar ogen. En weet u wat hij op zijn sterfbed zei: ‘Vergeet Hem niet,’ ‘en Ik ben Hem niet vergeten.’ Ik antwoord haar dat ik die woorden van haar vader prachtig vind. Wat bijzonder is het dat u deze woorden niet bent vergeten, zeg ik haar. Ze zegt: ‘Dat is toch het belangrijkste, hé dominee.’ Ze kijkt me dan op een bijzondere manier aan. Ik beaam haar woorden en leg mijn hand op haar schouder.
Die woorden van haar vader zijn bij deze mevrouw, ondanks haar dementie, blijven hangen. In die korte zin ‘Vergeet Hem niet!’ zat als het ware de hele geloofsoverdracht verpakt. Haar hart werd er nu weer door geraakt. Woorden waar de Heilige Geest gebruik van maakte. Ze gaven deze mevrouw houvast in Christus.

Heilig Avondmaal
Bij de bediening van het Heilig Avondmaal zie ik haar zitten. Ze neemt een stukje brood. Ze eet. Ik hoor de echo van haar woorden: ‘Vergeet Hem niet.’ Zo wordt haar geloof versterkt en mag ze zien en smaken dat de HEERE haar niet is vergeten. Hij gaf Zijn Zoon. Hij gaf Zijn leven voor haar. Zo klinkt de echo van dit Woord uit Jesaja 49:15, 16: ‘Kan een vrouw haar zuigeling vergeten, dat zij zich niet ontferme over de zoon van haar buik? Ofschoon deze vergate. Zo zal Ik toch u niet vergeten. Zie, Ik heb u in de beide handpalmen gegraveerd; uw muren zijn steeds voor Mij.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen