God hoort!

‘En God hoorde de stem van de jongen.’

Daar gaan moeder Hagar en haar zoon. Ze dwalen door de woestijn Berseba. Beeld van ons mensen die in het paradijs bij God zijn weggelopen, en sindsdien dwalen in deze wereld, in een woestijn van Godsvervreemding. En altijd maar weer bij de Heere vandaan lopen, ook na ontvangen genade.
Abraham heeft de twee reizigers nog brood en een fles met water meegegeven voor de reis. Wat kunnen we in onze liefde en zorg soms maar weinig doen voor elkaar. We proberen elkaar wat mee te geven voor onderweg. Maar we zijn zulke beperkte mensen. Alleen de Heere kan ons door het strijdperk van het leven heen leiden. Als een wolkkolom overdag en een vuurkolom ’s nachts. Voor levend Manna en Water moeten we bij Hem zijn. Dan kan het nog wonderlijk gaan.

Jonge raaf
Op zeker moment is de waterfles van moeder Hagar leeg. En dat in zo’n hete woestijn. De uitdroging slaat snel toe. Ismaël gaat klagen over dorst, maar er is niets meer. Hij kan niet meer. Hagar weet dat zijn einde nadert.
‘En God hoorde de stem van de jongen.’
Heeft Ismaël gebeden? Het staat er niet. Misschien heeft hij alleen maar gekreund, enorm zijn moeder geroepen. Hoe het zij: God heeft hem gehoord! Die jongen, die spotte. Die zich weg zondigde van het verbondserf. Luistert de Heere nog naar een Ismaël? Ja, Gods Woord zegt het ons hier. De Heere hoort zelfs de stem van de jonge raven. Een raaf brengt geen mooi geluid voort. Bij een jonge raaf is de stem bovendien nog zwak. Daar luistert de Heere zelfs naar!

Nodig voor levensreis
Wat een geweldige openbaring van de genade en de ontferming van God. Alles om Hem, Die op Golgotha bij het naderen van Zijn dood, geen verhoring kreeg, toen Hij kermde ‘Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten?’ Daar werd Hij geopenbaard als Degene, Die wij nodig hebben voor onderweg op onze levensreis, maar ook voor een veilig thuiskomen.
‘En God hoorde de stem van de jongen’.
Bent u een moeder, die de afstand zo ervaart tot uw kinderen, die een andere weg in sloegen? U weet het: dat gaat niet goed. De tekst geeft aanleiding de Heere te vragen: hoor naar hun stem. Misschien is het niet eens bidden te noemen. Alleen maar een schreeuw. Heere, luister naar hun stem als ze gaan roepen. En zult u zelf ook blijven roepen, zeker als u hier ziet hoe ver de God van het verbond gaat, om een afgedwaalde achterop te gaan.

Vlakbij de waterput
‘En God opende haar ogen, dat zij een waterput zag’. Aangrijpend, vlakbij een waterput van dorst bijna te sterven. Wat kunnen we verblind zijn. Christus kan naast ons lopen, zoals bij de Emmaüsgangers, en dat we Hem niet zien.
‘Heere, open onze ogen.’ Ismaël mocht drinken uit de bron waar de Heere de ogen voor open deed. En toen? Terug naar Abraham? Terug naar het erf van het verbond? Bekering? We lezen er niet van. Ismaël vond zijn thuis in de woestijn. Als boogschutter. En zijn moeder nam hem een vrouw uit Egypte! Wat een geweldig triest einde van deze geschiedenis. Wat worden we hier getekend in de neiging en de uitleving van ons hart. Gewoon doorgaan. Zelfs als we op het randje van de dood zijn geweest. En de Heere heeft nog wel zo van Zich laten weten. In Zijn genade, in Zijn goedheid en ontferming. Maar het leidde niet terug. Niet tot bekering. Ons hart zoekt de vrijheid buiten de veiligheid van Gods inzettingen en verbond. Maar wat heeft de woestijn en de wereld ons te bieden?

Gebed
Evenwel, wat een heerlijke openbaring hier van onze ontfermende God voor hen die door eigen schuld in de woestijn dwalen. Daarom roep tot de Heere. Hij hoorde zelfs de stem van een Ismaël. En het is ook vandaag nog waar:
‘Hij, Die het al kan zien en horen, merkt op de stem van mijn gebed!’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen