Homoseksualiteit

Soms blijken principes een beperkte houdbaarheid te hebben. Ik hoor het die gynaecoloog nog zeggen, in dat programma jaren geleden: ‘Ik heb heel wat principes op de deurmat zien sneuvelen.’ Het programma ging over abortus. Mannen die mordicus tegen waren, kwamen bij de vrouwenarts met hun dochter die ongewild toch zwanger was geworden. Heimelijk werd toch voor de abortus gekozen, om allerlei ‘sores’ te voorkomen. Met leerlingen spreken over allerlei ethische kwesties is helemaal niet moeilijk, zolang je er zelf niks mee te maken hebt. Je bent geestelijk een beetje aan het droogzwemmen en de kans om te verdrinken is nihil. Dat wordt anders, als je met je neus op de feiten wordt gedrukt.

Dit laatste gebeurde tijdens een les waarin twee leerlingen het onderwerp ‘homoseksualiteit’ ter sprake brachten. Allerlei aspecten kwamen voor het voetlicht en aan de leerlingen werd hun mening gevraagd. Die meningen liepen, zoals gewoonlijk, sterk uiteen. Hoe moeten we de Bijbel interpreteren in deze tijd waarin homoseksuele relaties breed geaccepteerd zijn? Kun je en mag je de woorden uit de Bijbel zomaar toepassen in deze tijd? En, hoe zit het dan met de naastenliefde? Is de mening van Paulus in Romeinen 1 een privé-mening of is dit ook Gods Woord? In hoeverre moeten wij de achtergronden van de tijd van Paulus in de uitleg van de Bijbel laten meewegen? Daarover ging het gesprek.

Midden in de les ging de deur open. Niemand had dat verwacht. Een jongen uit een parallelklas kwam binnen. Je zag de leerlingen denken: ‘Wat moet hij hier?’ ‘Ik zal het maar eerlijk zeggen, ik ben homo.’
Het werd muisstil. Die stilte sprak een duidelijke taal.
Niemand had dit verwacht.
Deze jongen kwam uit een onkerkelijk milieu. Kwam op onze school en is door de bezielende manier van lesgeven in de brugklas door een van de collega’s tot geloof gekomen. Hij ging iets vertellen over zijn ‘anders zijn’. ‘Mijn ouders hebben het feit dat ik anders geaard ben volledig geaccepteerd.’
Hij vertelde ook dat hij een week geleden bij mij is geweest om te vertellen dat hij homofiel was. Hij zag daar enorm tegen op. ‘Dat zullen ze op deze strenge school wel niet accepteren,’ had hij gedacht. Dat wordt een probleem. Het viel hem mee dat over dit onderwerp open gesproken kon worden. Hij vertelde aan de leerlingen hoe hij er achter kwam dat hij ‘anders’ was maar ook dat hij het van zichzelf kon accepteren dat hij niet zo was als de meeste andere leerlingen.
De discussie werd voortgezet op een eerlijke, open en veilige manier (iedereen kan en mag zeggen wat hij denkt, zonder dat iemand anders hem dat kwalijk neemt, laat staan belachelijk maakt). De belangrijkste vraag voor de leerlingen was natuurlijk of je, nu je zo’n verhaal net gehoord hebt, het nog kunt volhouden dat je op grond van de bijbelse gegevens geen homoseksuele relatie mag aangaan. De meeste leerlingen vonden van niet, anderen bleven bij hun standpunt, namelijk dat je nooit op de homofiele medemens mag neerkijken, maar dat het aangaan van een homoseksuele relatie op grond van de Bijbel niet kan.

In de rubriek ‘Christen zijn in de klas’ hoopt T. . Zuyderduyn, docent Godsdienst aan de protestants-christelijke Johannes Fontanusscholengemeenschap in Barneveld, de komende tijd in tweewekelijkse bijdragen ervaringen uit zijn schoolleven door te geven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen