Blasfemisch gedoe

De grote pauze is voorbij. De leerlingen van VWO-6 zoeken hun plek op. Twee van hen zijn een beetje gespannen en zenuwachtig. Zij moeten een presentatie houden over het onderwerp spiritisme.
Tussen haakjes: iedereen in de klas heeft de opdracht om één keer in het cursusjaar een presentatie te verzorgen. Het is de bedoeling dat leerlingen zich daarop grondig voorbereiden. Ze moeten zich inlezen in de stof, aantonen wat ze gelezen hebben en mij een plan van aanpak overhandigen. Dit wordt allemaal doorgesproken en als een en ander in orde wordt bevonden, staat de leerling voor de klas.
De leerlingen van vandaag beginnen de les met iets over het onderwerp te vertellen. Vervolgens laten ze een dvd zien met een gedeelte van het programma Char, destijds door RTL4 uitgezonden. We zien een mevrouw die contact met ‘de andere wereld’ onderhoudt. Ze spreekt mensen aan, stelt vragen en komt erachter dat iemand uit de familiekring van de geïnterviewden onlangs is overleden. Vervolgens geeft zij goede berichten door van gene zijde, waardoor de persoon die de vragen stelt opgebeurd wordt.
Twee leerlingen willen opstappen uit de les. Zij kunnen dit blasfemische gedoe niet aanzien.
Wat moet je als leraar in zo’n geval doen? De leerlingen die de presentatie verzorgden, wilden eerst dit filmpje laten zien om er vervolgens stevig over te discussiëren. Maar als leraar heb ik meer doelen.
Bijvoorbeeld dat leerlingen in de les een veilig gevoel hebben, dat ze niet in gewetensnood worden gebracht. Je wilt ook de mening van elke individuele leerling respecteren.
Op het moment dat ik zag dat twee leerlingen wilden opstappen, heb ik direct en in de eerste plaats begrip getoond. Ik heb het probleem de klas voorgelegd en gevraagd: ‘Wat is in dit geval wijsheid?’
De twee leerlingen stelden voor het lokaal uit te gaan om terug te keren als het filmpje vertoond was – het duurde nog 7 minuten – en daarna deel te nemen aan de discussie. Aldus geschiedde. De discussie die volgde, was stevig, geanimeerd, fair en eerlijk. Het is fijn als jonge mensen elkaar laten uitpraten en naar elkaar luisteren.
Een van de eerste vragen was: ‘Waarom liepen jullie weg? Als je geloof sterk is moet het tegen een stootje kunnen en moet je niet zo bang zijn om de confrontatie aan te gaan met verschijnselen die in de Bijbel duidelijk verboden worden met het oog op het welzijn van de mens.’
Een van de twee leerlingen herinnerde aan de verzoeking van Jezus door de duivel. ‘Spring van de tempel en de engelen zullen u opvangen.’ Jezus antwoordde: ‘Gij zult de Heere uw God niet verzoeken.’ Je moet je niet blootstellen aan zaken waardoor je geestelijk zou kunnen gaan wankelen en in verwarring komen. Ik vond het een verrassende reactie.
De cruciale vraag is telkens weer in hoeverre en op welke wijze je leerlingen moet confronteren met de gevaarlijke buitenwereld. Of moet je ze juist beschermen?
Confrontatie lijkt me voor vwo-leerlingen van achttien jaar het meest eerlijk en noodzakelijk, maar niet zonder een stevige discussie.
Daarin moet duidelijk naar voren komen dat God niet zomaar tegen de wereld van het occulte waarschuwt, maar dat Hij ons juist wil beschermen tegen machten en krachten die het op onze ondergang gemunt hebben.

T.C. Zuyderduyn is docent Godsdienst aan de protestants-christelijke Johannes Fontanusscholengemeenschap in Barneveld.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen