Een tijd van ontvangen

Maandag
Het thema van de conferentie is De hoop van het Evangelie. Ik zie uit naar de ontmoeting met collega's van overal vandaan. Eerlijk gezegd verlang ik vooral naar de ontmoeting met God. Aan het eind van de middag zijn de meesten in Gilbert Murray Hall van de universiteit in Leicester, Engeland, gearriveerd. Zo'n driehonderd predikanten uit alle windstreken.
Ds. Gerard Hemmings uit Twickenham (Engeland) houdt de openingspreek, God is liefde. Bekende dingen worden weer nieuw. Wat een zegen als je aan het eind bent met jezelf: 'Als je niets hebt dan God, heb je niets dan Liefde!' Als het erover gaat dat God de wereld liefheeft, gaat het niet over de kwantiteit maar over de kwaliteit van Gods liefde. Ze gaat uit naar een wereld die vierkant tegenover God staat en Zijn vijand is. Preken is een liefdeslied zingen. Preken we zo?
De eerste avondlezing gaat over Christus de overwinnaar. Prof. Sinclair B. Ferguson uit South Carolina (VS) brengt Christus naar voren. Heel mooi schildert hij de Bijbel als eenheid. Genesis 3:15 kun je zien als het thema van de Bijbel, het hele Oude Testament als kanttekeningen bij dit ene vers.
Ook het Nieuwe Testament tekent Jezus als overwinnaar.

Vandaag vroeg opgestaan en zo'n elf uur gereisd, maar na de eerste lezingen voel ik me aan het einde van de dag eerder bijgetankt dan afgemat. De dagen in Leicester zijn intensief. Elke dag vier lezingen/preken, plus een prayermeeting, een gebedsbijeenkomst, en nog wat extra's. Daarnaast is er de ontmoeting met collega's en studenten van her en der, vooral rondom de maaltijden. Ieder heeft zijn eigen kamer op de campus. Je komt er nauwelijks, behalve om te slapen.

Dinsdag
Ian Murray, het huidige boegbeeld van de Banner of Truth, sprak over John Newton (I725-I807). Newton was de slavenhandelaar die bekeerd werd en predikant is geworden. Het belangrijkste dat me van deze lezing is bijgebleven is dat genade in een gelovige langzaam volwassen wordt. Haar groei is eerder te vergelijken met die van een eik dan van een paddenstoel. Wanneer is een christen volwassen? Als hij van A naar B en naar C groeit, zal hij nooit zeggen: Ik ben in C. Want wie in C is weet het zelf niet. Het hoofdkenmerk van geestelijk gegroeid zijn is nederigheid.
In de wandelgangen ontmoette ik een oudere Engelse predikant uit Birmingham. Vijftien jaar was hij lid van de pinkstergemeenten geweest. Hij was het middel geweest waardoor John Osborne ook in Nederland samenkomsten ging beleggen. Maar begin van de jaren '70 werd hij gereformeerd. Hij is er nu sterk van overtuigd dat veel van wat voor gave van de Geest wordt gehouden het niet is. Spreken in tongen, uitlegging daarvan, profetie en gave van genezing zijn naar zijn mening terug te voeren op psychologie, op algemeen geestelijk en godsdienstig gebeuren. Het overtuigt me er nog weer van dat het wijs is om voorzichtig te zijn met charismatische vernieuwing.

Woensdag
In de Engelse wereld is het de gewoonte om doordeweeks een gebedsbijeenkomst te hebben. Die kent meestal een kleiner bezoekersaantal dan de dienst op zondag. Dat verschil is ook op de conferentie zichtbaar. Hoe komt dat? Er werd benadrukt dat er meer gebeden moet worden. Ds. Martin Holt uit Zuid-Afrika wijst erop hoe Jezus Zelf bad
(1) om Zijn kracht op de best mogelijke manier te vernieuwen;
(2) om Zichzelf voor te bereiden op de prediking;
(3) om Zijn hart uit te storten;
(4) om gereed te zijn voor verzoekingen.
Ds. Alun MacNabb, voorheen baptistenpredikant in Dudley (Engeland), wees op de apostelen die baden nadat het hen verboden was om nog iets te doen in de Naam van Jezus (Hand. 4) Ze baden om de Geest van God en om vrijmoedigheid om het Woord te spreken. En ze kregen wat ze baden. De Heere Jezus Zelf en Zijn apostelen mogen ook in hun bidden nagevolgd worden! Vanavond aan tafel raakte ik verwikkeld in een pittig gesprek over verbond en doop met een Reformed Baptist dominee. Het is een onderwerp dat je op de conferentie eigenlijk niet ter sprake moet brengen - maar het ging vanzelf. We hebben het gesprek halverwege afgebroken. In het besef dat we elkaar toch niet overtuigen. En ook in het besef dat we het in de wezenlijke dingen hartelijk eens waren. De onderlinge verbondenheid op de conferentie is groot! De preek van ds. Ian Hamilton van vanavond over Efeze 1:15-23 sprak me erg aan. God roept en dan is er hoop. Ons leven wordt gezegend  

De volgende predikantenconferentie in Leicester is van 31 maart tot en met 3 april 2008 DV. Informatie www.banneroftruth.org·

als we ook weet hebben wat die hoop inhoudt!

Donderdag
Gewoonlijk is er op de conferentie een spreker uit de Verenigde Staten. Dit jaar is dat ds. John MacArthur, predikant van een megagemeente in Sun Valley, Californië (meer dan tienduizend kerkgangers). Zijn drie toespraken op de morgens van de conferentie geven inzicht in hoe hij en zijn gemeente bezig zijn. Het evangelie van het kruis brengen. Tegen alle neigingen in om te proberen dat evangelie aanvaardbaar en begeerlijk te maken.
Vanuit 1 Korinthe 1 en 2 liet ds. MacArthur zien dat het evangelie van het kruis in zichzelf op alle manieren ergerniswekkend, onaanvaardbaar, vreemd en onthutsend is. Vanwege alle implicaties die het kruis heeft. Dit evangelie is niet zoeker-vriendelijk. We mogen het dat ook niet maken. We moeten echter het preken van Jezus Christus en Die gekruisigd beoefenen en niet opgeven. Zonder de boodschap geweld aan te doen. Zonder resultaatgericht bezig te zijn. We moeten maar geen populariteit verwachten. Laat het maar wezen: Ik heb geloofd, daarom heb ik gesproken.
In de uitwisseling met collega's uit de westerse wereld kom je eigenlijk overal hetzelfde tegen: we staan in een cultuur die verwereldlijkt is. De kerk wordt kleiner. Het werk van God is er - maar er komen naar verhouding maar zo weinig mensen tot bekering en geloof. En degenen die de Heere kennen leven vaak zo'n bedekt leven. Maar je komt ook mensen uit andere werelddelen tegen. Een dominee uit Ethiopië. Een zendeling die al meer dan dertig jaar in Pakistan heeft mogen werken. Een van oorsprong Indiase man, woonachtig in Engeland, die bij werk in India betrokken is. Dan hoor je dat God bezig is. De kerk groeit. Het woord doet kracht. The Spirit is moving. Wie durft dan nog te zeggen dat we van God geen verwachting mogen hebben in onze dagen?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen