GLOBAAL BEKEKEN

 In een serie Opzieners der gemeente werd in De Saambinder (tijdschrift van de Gereformeerde Gemeenten) aandacht gegeven aan Aart van Bochove (1870-1954) die jarenlang ouderling was van de gereformeerde gemeente in Nieuw-Beijerland. Uit dit artikel een aardige anekdote:
Jarenlang was Van Bochove in Nieuw-Beijerland degene die de preken las. Hij begon daarmee toen hij nauwelijks twintig jaar was. Maar de hele gemeente wist: Aart van Bochove heeft een heldere, duidelijke stem. Van Bochove begon als 'ambteloos' voorlezer, later werd hij diaken en ten slotte ouderling. Al die tijd was hij de man die preken las. In die tijd dat hij zelf nog geen ouderling was, werd dan het gebed gedaan door een ouderling. Bekend is het verhaal dat Van Bochove merkte dat tijdens het preeklezen de ouderling die op die dag moest bidden en danken vanwege grote vermoeidheid was ingedommeld. Met extra veel volume sloot Van Bochove de preek af met amen. De bewuste ouderling schrok wakker en liep half strompelend naar de lessenaar, waar hij het dankgebed voor na het eten uitsprak. De man was even de weg kwijt.
                                                      ***

Ter gelegenheid van het veertigjarig bestaan van de EO werd een fraai, rijk geïllustreerd gedenkboek uitgegeven onder de titel Altijd goed voor ... Hartkloppingen (uitg. Buijten & Schipperheijn, Amsterdam). Vele medewerkers blikten terug. Zo ook Ad de Boer, onder het kopje Ad de Boer radiopresentator.
Oud-directeur Ad de Boer, die in 2006 na 33 jaar afscheid neemt van de EO, staat alom bekend om zijn ijzeren geheugen. Handig, zeker als je op zoek bent naar leuke anekdotes: laat het woord 'radio' vallen en er komen er spontaan twee boven.

• Oorlog? Hoezo ... ?
In het begin, toen ik net bij de EO kwam in 1973, moest ik nog helemaal leren wat radio maken was. Ik had er voor die tijd nooit iets mee gedaan. De vraag was: hoe vind je onderwerpen en waar ga je aandacht aan besteden? Er was niemand die mij kon inwerken, dus ik moest echt in het zwembad springen en maar proberen boven water te blijven! Die zaterdag in de eerste week van oktober van 1973 was er -­ gelukkig - een Bondsdag van de Christelijke Gereformeerde Jeugdbond; een grote manifestatie in de Veluwehal in Barneveld. Dus ik dacht: daar ga ik heen en ik maak er een mooie reportage van twintig minuten. We hadden destijds op zaterdag rond 22.30 uur twintig minuten zendtijd, dus mijn idee was om daar de Klankbord-uitzending mee te vullen. Ik was de hele dag in die Veluwehal. Het was nog de tijd van voor de mobiele telefoon. Ik kwam die avond rond een uur of acht thuis en kreeg kort daarna een telefoontje van het toenmalige hoofd Radio bij de EO, Arie Baanstra, die mij vroeg: 'Wat doe jij vanavond met de oorlog in het Midden- Oosten?' Ik vroeg: 'Oorlog in het Midden-Oosten? Hoezo ... ? ' Het was Jom Kippoer (Grote verzoendag, red.) en wat bleek? In de loop van die dag waren de Arabische legers Israël binnengevallen, maar ik zat de hele dag in de Veluwehal, dus ik wist van niks. 's Avonds rond 20 .00 uur kwam ik pas tot de ontdekking dat Israël was aangevallen. Afijn, toen moest ik met een noodgang nog iets anders doen, wat trouwens nog redelijk gelukt is ook!

• Pech: geen slag in z'n band!
In het eerste jaar dat ik bij de EO in dienst was, 1974, werkten we nog met Nagra's: loodzware opnameapparatuur voor het programma Klankbord, de voorloper van Tijdsein Radio. Ze waren zó zwaar dat je er een beurse schouder aan overhield. Je werkte met bandjes, die je erin legde. In die eerste jaren moest je er altijd goed om denken dat je, voordat die banden langs de koppen liepen, er een slag in legde. Het zal iedere verslaggever zijn overkomen, dus ook mij ...
Ik was in Den Haag voor een interview met Hannie van Leeuwen - ze was er toen al werkzaam en ze was er nog toe ik wegging bij de EO!
Ze was destijds Tweede-Kamerlid voor de ARP en onder andere defensie-specialist. Ik had een prachtig interview met haar gemaakt en kwam in de studio in Hilversum, een halfuurtje voor de uitzending, om te monteren. Ik legde het bandje op de tafel van de technicus en toen hoorde ik een héééele lááááááge, zwááááááre, donkere stem van Hannie van Leeuwen, want ik had kennelijk geen slag in de band gelegd ... Daarmee was het tot mijn verdriet niet uit te zenden!

J. van der Graaf

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen