Bevrijd van getob

Beste Jan en Bert Karel,

Ik wil beginnen met jullie beiden hartelijk te bedanken voor de waardevolle zaken die jullie hebben aangedragen. Ik proef in de bijdragen niet alleen een verlangen het voorgeslacht in de hervormd-gereformeerde traditie recht te doen - ook dat is overigens alleszins geoorloofd - maar ook voor­al zorg rond het geestelijk klimaat vandaag onder ons en daarbuiten.
Ik proef ook de zorg, dat ik in mijn reactie niet alleen van een verkeerde bevindelijkheid afstand wil nemen, maar met het kind het badwater weggooi en onbedoeld zou bevorderen dat 'een sterk accent op 'het is geschied' heel veel onbekommerde dertigers en veertigers (...) nog luier maakt dan ze al vaak zijn' (Foppen).

Beeldend
Ik voel ook helemaal met jou mee, Bert Karel, wanneer jij in het begin van je bijdrage refereert aan een preek van ds. L. Vroegindeweij, die zo indrukwekkend was. Hoe komt het, vraag jij je bezorgd af, dat we vandaag van dat indrukwekkende van preken niet meer zoveel merken? Ligt dat ook aan de inhoud? Nu heb ik die preek, anders dan jij, 'toevallig' ook live gehoord. Twee dingen zijn mij bijgebleven, waardoor ik denk dat de herinnering ook nu nog bij me bovenkomt. In de eerste plaats het beeldende preken. Dat heeft nog niet zoveel met inhoud te maken, maar in het algemeen onderschatten wij als predikers zeer de kracht daarvan.
Nu, na zoveel jaren, zie ik nog de bouwer op de rots voor mij als iemand die alsmaar bezig was zand te scheppen om op de rots te komen, terwijl de ander allang klaar was. Of het exegetisch wel klopt, betwijfel ik, maar de beeldende kracht was heel sterk.
In de tweede plaats riep de preek iets op van: het is in het geloof alles of niets. Christus en Christus alleen is ons behoud en anders is er de verlorenheid. Gecombineerd met het beeldende en plastische taalgebruik had dat als resultaat dat je diep onder de indruk naar huis ging. Ik zou willen, dat we vandaag allemaal ook zo preekten, zo beeldend, zo praktisch en met zo'n geestelijk gezag, waarin duidelijk wordt dat we in de kerkdienst voor het aangezicht van God gesteld worden, waarin het gaat om de laatste ernst der dingen. Hier liggen dus niet onze verschilpunten, hier ontmoeten we juist elkaar in een gezamenlijk verlangen.

Wet of genade
Het verschil ligt daarin, dat ik blijkbaar ook nog niet in mijn tweede bijdrage heb kunnen duidelijk maken wat ik bedoel met 'relationele objectiviteit'. Ik ben van mening dat we met dit paradigma de discussie over objectief en subjectief, rationeel en bevindelijk, voorwerpelijk en onderwerpelijk te boven kunnen komen. Ik ben ook van mening dat we die discussie te boven moeten (er moet dus ook bij mij nog iets) komen om zowel het geestelijk klimaat dat Jan Siebelink karikaturaal schildert achter ons te laten als de postmoderne belevingscultuur te boven te komen.
'Er moet iets met een mens gebeuren.' Het is de toon die de muziek maakt, schrijf jij, Bert Karel. Dat is ook zo. Maar het gaat om meer dan een sfeerverschil. Hier heerst de wet of hier heerst de genade. Dat luistert bijzonder nauw. Misschien is het grootste gevaar dat het van allebei een beetje is: een beetje wet en een beetje genade. Maar juist dat is dodelijk gevaarlijk.
'Er moet iets met een mens gebeuren.' Helemaal akkoord, maar dan ook helemaal en uitsluitend gezegd als wilsbeschikking van Hem, Die de koning der genade is, Die de omkeer aan ons laat geschieden als het grootste wonder van ontferming dat ons kan overkomen.
Hoe nauw het hier luistert, blijkt bijvoorbeeld uit de verschillende manieren waarop de tekst uit Handelingen 4, die jij, Bert Karel, aan het einde van je bijdrage noemt, geciteerd kan worden.
Daar gaat het er niet over dat er iets moet gebeuren, maar daar gaat het over het goddelijke moeten, Gods genadig welbehagen. 'De naam van Jezus, door Welke wij moeten zalig worden!' Daar kan ik alleen maar van vreugde opspringen of me bitter tegen blijven verzetten, want het gaat over de beslissing van God Zelf om mij in Christus te redden!
Hier ligt voor een bevindelijk gereformeerde de bevrijding uit zijn getob en tegelijk de diepe ergernis, waardoor hij zegt: 'Zo makkelijk zal het niet gaan.' Hier ligt ook voor de postmoderne tobber, gedompeld in de belevingscultuur de bevrijding en de ergernis. De beleving waarom het gaat wanneer ik in de relatie met God in Christus wordt gezet, laat al het gewichtig doen over mijn eigen belevingen smelten als sneeuw voor de zon. Alleen Hij blijft over. In Hem besta ik, in Hem leef ik, in Hem is mijn vreugde. Maar zeker is er dan intussen iets met mij gebeurd. Ik ben in de nieuwe, enige echte relatie gezet, waarin mijn bevrijding (= redding, zaligheid) ligt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen