Majoor Bosshardt

Kortgeleden overleed dé majoor van het Leger des Heils in Nederland. Dat kan niemand zijn ontgaan. Haar verscheiden was voorpaginanieuws in kranten, het journaal opende ermee en radio en televisie deden zelfs live verslag van haar begrafenis. In een seculiere wereld is dat opvallend veel aandacht voor een christen die overlijdt.
Toch hoeven we ook weer niet heel verbaasd staan te kijken bij zoveel publiciteit. Deze kwam niet uit de lucht vallen; de majoor was gedurende haar lange leven een 'bekende Nederlander' geworden. Talloze malen werd ze geïnterviewd; eind jaren '50 al voor de televisie. Zoals het 'meest vreedzame leger' (Engelse afkorting: SA, Salvation Army) in brede kringen onder ons volk een goede naam heeft, zo mocht de majoor als de bekendste vertegenwoordiger van dat leger zich in een ruime populariteit verheugen. Meer dan een halve eeuw zette zij zich voor dat leger in. Het zal ook aan haar lange levenstijd toe te schrijven zijn dat haar status als 'ster' van het leger de kortstondige populariteit van sommige politici, sportmensen en televisiesterren overtrof.
Toch is het evenzeer opmerkelijk dat een 'gewone christin', zoals zij zichzelf beschouwde, de status van een icoon bereikte: iemand die een grote uitstraling heeft en daardoor aanbeden wordt als een heilige. In de 'wereld' zijn daarvan talloze voorbeelden te noemen.
Veelal zijn het vrouwen: Anne Frank, moeder Theresa, prinses Diana, Floris Nightingale. Soms zijn het mannen: Ghandi, Abbé Pierre, Roger Schutz, Pim Fortuyn.
De majoor verwierf haar bekendheid door haar diaconale arbeid, die zich hoofdzakelijk aan de zelfkant van de samenleving afspeelde, in de rosse buurt van Amsterdam. Die arbeid getuigde van simpele praktische vroomheid, maar ze liet niet na ervan te getuigen wie Jezus voor haar persoonlijk was. Dat getuigenis klonk ook door in de uitvaartdienst.
Het werd een begrafenis met koninklijke allure. Een kerkleider valt dat zelfs niet ten deel. Hoever in geestelijke en maatschappelijk opzicht de afstand geweest moge zijn, velen hebben ongetwijfeld iets authentieks in de persoon van de majoor herkend. Mogelijk spelen ook andere factoren een rol. Sowieso komen de meeste politici graag daar waar de camera's zoemen.
Intrigeerde misschien ook de relatie van de majoor - immers van onbesproken gedrag - met de zelfkant van de samenleving? Was het haar onbaatzuchtige inzet voor de hulpbehoevende medemens die appelleerde aan ons persoonlijk tekort, onze schuld in deze? Werd er iets goedgemaakt door haar, als het ware plaatsvervangend, tot icoon te verheffen? Was het de medemenselijkheid, ongeacht de bron daarvan, die de collectieve emotie verenigde?
De majoor gold als rechtzinnig protestants, maar als orthodox zal ze zichzelf niet getypeerd hebben, Ze heeft zich geen wetenschappelijke theologische pretenties aangemeten. Haar verlegenheid met de vraag wat het lot van de aanhangers van niet-christelijke godsdiensten is, bracht haar ertoe te denken dat al die godsdiensten naar dezelfde God leiden.
Majoor Bosshardt beschouwde zichzelf niet als een heilige, als een icoon, maar ze genoot ieders respect en mocht diverse onderscheidingen de hare noemen. De overlijdensadvertentie bericht dat ze is bevorderd tot heerlijkheid.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen