Ella Vogelaar en de islam

Het meeste venijn tegen het christelijk geloof - en daarmee ook tegen deze regering - zit nog altijd bij D66. Fractieleider Pechtold, nu aanvoerder van een driemansfractie, schijnt het moeilijk te vinden dat 1994 voorbij is, het jaar dat D66 met 24 zetels in de Kamer kwam.
Nooit is hij zo alert als wanneer hij vermoedt dat de overheid zich niet voldoende distantieert van kerkelijke organisaties. Zo wil zijn partij dat de Stichting interkerkelijke ledenregistratie van burgerlijke gemeenten geen gegevens meer mag ontvangen - in de hervormde kerkelijke traditie een zeer oud gebruik. In onze tijd van scheiding tussen staat en kerk wil Pechtold hiervan af. Alsof ons land geen grotere problemen kent om op te lossen.
Evenveel moeite heeft hij met de subsidie die minister Rouvoet van jeugd en gezin aan Youth for Christ toekende, omdat 'de overheid religieus onverschillig' moet zijn. YfC krijgt subsidie voor een project dat vrijwilligerswerk onder jongeren bevordert. Maar omdat kerk en staat elkaar niet te dicht moeten naderen, uit Pechtold zijn bezwaar. Gelukkig hield Rouvoet de rug recht vanuit de overtuiging dat waardeneutraal regeren niet kan.

Strijd
Haar gezag ontleent elke overheid aan God. Maar die belijdenis komt niet over de lippen van het gros van de kamerleden. Dat betekent spanning in veel beleidsvragen, beter: strijd, ten diepste een geestelijke strijd. Dat de geboden van God alle mensen gelden en dat ze het welzijn van alle mensen beogen, dat mag leidraad zijn voor politici die dagelijks met het Woord omgaan. Hoe dit principiële uitgangspunt in de politieke praktijk gerealiseerd kan worden, voor die vraag ziet de politicus zich gesteld, ook zij die in de gemeenteraden zich inzetten voor de plaatselijke bevolking.
Principiële geschilpunten blijven er, ook in een kabinet waarin naast de ChristenUnie het CDA deelneemt. Over de positie van gewetensbezwaarde trouwambtenaren is al veel geschreven. Maar we denken ook aan de eind juni aanvaarde mogelijkheid van adoptie van kinderen uit het buitenland door homoparen, waartegen binnen het CDA nauwelijks nog verzet geuit werd, alsof God het in Zijn wijsheid niet goed gedacht heeft kinderen geboren te laten worden in een gezin, dat uit man en vrouw bestaat. Wie de berichten uit Den Haag volgt, kan wekelijks voorbeelden op zijn lijstje bijschrijven. Dankbaarheid voor de deelname van christenen in het kabinet uit zich daarom vooral in voorbede voor hen, opdat ze in een klimaat waarin compromissen gesloten moeten worden, staande mogen blijven, zich voortdurend herinneren dat God hen met gezag heeft bekleed.

Integratieminister
Minister ElIa Vogelaar van Wonen, Wijken en Integratie heeft bijna twee weken geleden een lans gebroken voor de erkenning van de islam als (op termijn) behorend tot de Nederlandse traditie, die tot nu toe als een joods-christelijke is gezien. Dat is geen opmerking die genegeerd kan worden als een ongelukkige uitspraak, want ze is veel meer dan dat. Integratie bevorder je allerminst door de geschiedenis van ons land zo terzijde te schuiven. Als waar zou worden wat Vogelaar beoogt, verandert de grond waarin onze parlementaire democratie wortelt. Cultuur is immers de onderbouw van de politiek. Ons geheel aan gezamenlijk gedeelde waarden in vele eeuwen stempelt de vormgeving van onder andere ons politieke bestel. Het is daarom naïef van de PvdA-minister om de islam zomaar toe te willen voegen aan culturele traditie van Nederland. Daarmee stimuleer je niet de integratie maar bevorder je de polarisatie. Nederland zal vanuit zijn identiteit - hoe vervaagd die ook is door de teloorgang van veel christelijke waarden - een houding moeten zoeken ten opzichte van de islam, wat lastig genoeg is gezien de veelheid aan politieke opvattingen. Een goede opstelling ten opzichte van de islam, van honderdduizenden moslims is echter wat anders dan de islam 'toevoegen' aan je eigen identiteit.

Bereidheid tot geweld
Nederland heeft - ook bijbels gezien - een verantwoordelijkheid voor de vreemdeling binnen zijn poorten, veelal als gastarbeiders gelokt. 'We moeten wel met elkaar verder in dit land', zo eindigt dr. S. Janse heel onderkoeld zijn bijdrage over het karakter van de islam in de recente brochure Wie het zwaard opneemt. Janse waarschuwt ervoor de islam te typeren als een godsdienst van de vrede bijuitstek, uit reactie tegen het eeuwenlang neerzetten van Mohammed als een machtsbelust type. Al zijn er in meerderheid vredige moslims, dan blijft de opdracht van Allah staan om de wereld te veroveren, inclusief het Westen. De verbinding tussen religie en politiek is kenmerkend voor de islam. In de politiek is er bereidheid geweld te gebruiken, als hiermee de verbreiding van het geloof in Allah gediend is. Dat dit geen reactionaire visie is, blijkt wel uit wat we zien in die landen waar moslims de politieke macht uitoefenen. De beperkende en discriminerende maatregelen ten opzichte van joden en christenen zijn zodanig geweest dat van joods of christelijk godsdienstig leven weinig meer rest.

Naïef
Is het onkunde of naïviteit dat minister Vogelaar niet ziet, dan wel niet wil zien dat moslims in westerse landen godsdienstvrijheid claimen en tegelijkertijd in landen waarin hun cultuur dominant is, christenen onderdrukken of discrimineren? Een minister met een gevoelige portefeuille als de integratie van allochtone groepen, een thema dat onze samenleving zo verdeelt, kan slechts met gezag spreken als ze toont kennis van zaken te hebben, ook kennis van het karakter van de islam. Naïviteit heeft in de politiek al te vaak tot grote ongelukken geleid. Een vergelijking van moslim-extremisme met in Vogelaars ogen fundamentalistische opvattingen van de SGP over vrouwen en homoseksualiteit, zeker als die vergelijking vergoelijkend bedoeld is, raakt daarbij kant noch wal en toont hoe weinig zicht de minister heeft op de relatie tussen levensovertuiging en politieke standpunten.
Met de ChristenUnie in de regering gaat het niet vanzelf goed met de richting die de overheid wijst ten aanzien van de levensbeschouwelijke kant van maatschappelijke problemen. Soms lijken de spanningen toe te nemen, omdat een uit het christelijk geloof voortkomend geluid tot heftige reacties kan leiden. Betrokkenheid van christenen op de inrichting van de samenleving - landelijk en plaatselijk - is daarom hard nodig. We zijn ertoe geroepen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen