Verwarring rond herdoop

In het blad Confessioneel schreef dr. E.S. Klein Kranenburg een artikel over de dooppraktijk in de Protestantse Kerk in Nederland. De kerk moet zich volgens hem bezinnen op de herdoop. Hij zou willen dat het mogelijk wordt dat ambtsdragers zich kunnen laten overdopen, omdat zij verlangen naar een eigen doopervaring, die zij missen omdat zij alleen als kind gedoopt zijn. Hij is van mening dat de kerkorde op dit punt zou moeten worden aangepast. Het is duidelijk dat hier sprake is van een nieuw signaal dat de evangelicalisering in de Protestantse Kerk zich doorzet.

Klip en klaar kiezen
Ik ben het helemaal met dr. Klein Kranenburg eens, dat de kerk zich moet bezinnen op de dooppraktijk. Maar anders dan hij zou ik die bezinning zo willen opvatten dat de leiding van de kerk klip en klaar uitspreekt dat zij onvoorwaardelijk kiest voor de kinderdoop. Dat zij de herdoop duidelijk afwijst.
Er zijn hiervoor diverse redenen te noemen. Allereerst enkele praktische. Wanneer gebeurt wat dr. Klein Kranenburg wil, zal de verwarring over de doop alleen nog maar toenemen. Gemeenteleden weten bij zo'n ambivalent standpunt als van Klein Kranenburg echt niet meer waar ze aan toe zijn. Onlangs lieten enkele als kind gedoopte jongeren van de hervormde gemeente te Waddinxveen zich (in een opwelling?) overdopen in de Gouwe. Ze begrepen niet waarom dat zo verkeerd was: je mag toch zeker wel je doop beleven? Als het niet in de kerk kan, dan maar in de Gouwe. Is die jeugdige gedachtegang hen kwalijk te nemen, als de kerk gaat doen wat Klein Kranenburg wil? Gezien deze excessen moeten ambtsdragers hun verantwoordelijkheid verstaan, hun verstand gebruiken en goed weten wat zij doen en niet doen.
Waarom? Omdat de keus voor de kinderdoop en de afwijzing van herdoop niet alleen maar om praktische redenen van belang is, maar vooral om principiële redenen. De kinderdoop is namelijk de hartslag van het bijbelse geloof dat Gods genade in Jezus Christus de absolute prioriteit heeft in ons leven. Dat we delen in het heil van Christus Jezus, hangt niet af van onze keus, van onze ervaringen, maar van de vastheid en de betrouwbaarheid van Gods beloften, die aan al onze keuzes en ervaringen vooraf gaan. Daarom is een verschuiving op het punt van de vastheid van Gods beloften naar onze ervaring, waarvan de herdoop een expressie is, slecht voor de kerk. Het kerk-zijn zelf raakt in het geding, want de kerk zelf is er alleen maar omdat de Heere God haar in het aanzijn riep.

Tegenbeweging
Ik pleit voor een tegenbeweging tegen de evangelicalisering van de kerk in het algemeen en tegen de praktijk van herdoop in het bijzonder. Het wordt hoog tijd dat die tegenbeweging er komt en dat leidinggevende mensen daarbij het voortouw nemen.
Is dan beleving, geloofsbeleving niet belangrijk? Ik zal de laatste zijn die dat beweert. Ik meen in een heel rijke traditie te staan, als het gaat om de bevinding van het geloof. Maar we weten juist ook van die bevinding dat er zomaar dingen kunnen verschuiven, van de vastheid van Gods belofte en trouw naar de wankele mens, met zijn ups en downs. Met ervaring is niets mis, mits de inhoud van die ervaring voortkomt uit, gebonden is aan, gestuurd wordt door het objectieve Woord van Gods genade in Christus. In onze tijd willen velen iets bijzonders beleven, omdat het enige, echte bijzondere, namelijk Gods onvoorstelbare belofte van genade, te gewoon is. Daar moeten we echt mee stoppen. De herdoop is uitdrukking van een andere geloofsbeleving dan van die we van Luther. en Calvijn hebben geleerd. Het is die van Menno Simons en van Jean de Labadie. De ene ervaring bij herdoop roept de andere op, want al onze ervaringen gaan voorbij. Alleen het vaste Woord van God blijft van kracht. Je ziet het bij jong stervende kinderen, verstandelijk gehandicapten, zieken in coma, demente bejaarden, namelijk dán als er van onze eigen ervaring niets meer over blijft.

Doopkaart
We zullen veel meer aandacht moeten besteden aan de betekenis van de kinderdoop. Niet alleen door middel van doopcatechese, maar ook door allerlei creatieve leerprocessen om het geloof te ervaren vanuit onze doop. Boven mijn bed hangt mijn doopkaart. Een kleine kaart, maar overweldigend groot als teken van de trouw van God. Elke morgen als ik opsta en elke avond als ik naar bed ga, zie ik die doopkaart en denk ik: ik ben gedoopt. Dank U, Heere! Ooit schreef prof. H. Jonker, de leermeester van dr. Klein Kranenburg - die ik overigens hoog heb - in de RefIexen van Theologia Reformata over zijn laatste preek in Mastenbroek, waar zijn 'roots' lagen. Na de dienst kwam er een vrouw de consistoriekamer binnen en zei: 'Nu we oud geworden zijn, mogen we ons hoofd rustig neerleggen, want onze kinderen zijn gedoopt. God zal zijn belofte waarmaken.' Dat vind ik nou echt wijs.
Die tegenbeweging ... ik snak er naar. U niet?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen