De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

GLOBAAL BEKEKEN

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

GLOBAAL BEKEKEN

4 minuten leestijd

Enige tijd geleden ontving ds. G.H. Cohen Stuart een koninklijke onderscheiding (ridder) die hem werd uitgereikt in Albrandswaard, de gemeente waartoe ook Poortugaal behoort, waar hij in augustus I975 predikant werd. In zijn toespraak vertelde Cohen Stuart het volgende:

In augustus 1975 werd ik bevestigd als predikant hier in Poortugaal. In november 1975 kwam het bericht dat Lex Aronson, schoonzoon van de oude Van Dieijen, in Irak was gearresteerd. Als overlevende van de concentratiekampen wijdde hij zijn leven aan het helpen van hen die geen helper hebben. Zijn laatste reis had hem naar de in Irak vervolgde Koerden gebracht. Daar viel hij in handen van de Iraki's, die hem beschuldigden van spionage voor Israël. Samen met velen in dit goede dorp startten we de publiciteitscampagne 'Aronson moet vrij'. Begin december belden zijn beide, gescheiden ouders op: 'Stop alstublieft de actie. Buitenlandse Zaken heeft gezegd dat we het moesten overlaten aan geheime diplomatie.' Dus zwegen we. Op Tweede Kerstdag werd hij in Bagdad opgehangen door Saddam Hoessein. Later bleek dat enkele dagen voor het verzoek van BZ kwam, Irak de olie export naar Nederland had gestopt. Alex Aronson was opgeofferd ter wille van de olie.
Wij hebben daarmee onze wijze les geleerd. Ik zwijg nooit meer. Als het gaat om het redden van mensenlevens, mag je nooit zwijgen. (...) 

Ds. L.W. Smelt (de Bilt) maakte de aardbeving in Peru mee. Hij schreef erover op de voorpagina van Onderweg (SoW-gemeente Bussum), onder de titel Bewogen afscheid.

Wij aten ons laatste broodje in de kerkzaal op de eerste etage van Las Lomas in een arme wijk aan de noordkant van Lima. De avond ervoor belegden we een bewogen afscheid na dik drie weken werkvakantie met de Peruaanse 'hermanos'. (...). We hadden het al een aantal keren gezongen met Psalm 46 in het Spaans: ' ... aunque la tierra tiemble debemos de cantar.' Vertaald: Ook al beeft de aarde we zullen zingen! Nu dat deden we dus niet toen de aardbeving opeens geschiedde. Eerst dachten we dat het weer een kleine trilling ('tremor' in het Spaans, in onderscheid met 'terremoto' dat aardbeving betekent) was.
Alsof er een grote vrachtwagen langs dendert. Dat hadden we in de eerste week al meegemaakt. Maar de trilling hield aan en we gingen onder de 'columnas' van gewapend beton staan. Meestal houdt het dan inmiddels wel op. Maar nu niet. We begonnen paniekerig te worden en renden de trap af naar de voordeur en duwden elkaar zo snel mogelijk naar buiten. Op straat golfde de grond onder onze voeten. Lantaarnpalen bewogen als rietjes. We zagen het kerkgebouw bewegen. Een ontzagwekkend, bedreigend gevoel maakte zich van ons meester. We trokken ons nog meer terug van palen en bebouwing. Achter onze rug vielen de artikelen van de schappen in de buurtwinkel. De straatverlichting viel even uit.
Terwijl we samengedreven bij elkaar stonden zei iemand:' Laten we bidden!' Ik voelde me geroepen voor te gaan en kon mij langzamerhand weer wat concentreren. Ik heb iets verwoord van het gevoel ons als mensenkinderen zo ontzettend klein te weten tegenover dit soort kolossale bedreigingen van ons bestaan. Mij schoot te binnen een regel uit Psalm 93
'Maar, HEER, Gij zijt veel sterker dan 't geweld ...' Ik dacht in een flits aan Psalm 121, die we al zo vaak hadden gezongen als we dagtrips maakten. 'Uw wank'le voeten zet Hij vast, als gij geen uitkomst ziet: uw wachter sluimert niet!' Ook begonnen we onze zonden te belijden. Wij verdienen het niet om gespaard te blijven in tegenstelling tot anderen die onder puin worden bedolven.
Tijdens het bidden wordt het geloof geschonken dat het zin heeft om God aan te roepen en te vertrouwen in de nood . Dat God de pantocrator, allesbeheerser is. Dat geloven ook de kinderen van een broeder die alleen thuis waren en het voetbalplein opgelopen waren.
Daar ontmoette hun vader hen biddend en in vol vertrouwen (...).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 20 september 2007

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's

GLOBAAL BEKEKEN

Bekijk de hele uitgave van donderdag 20 september 2007

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's