GLOBAAL BEKEKEN

Een lezer stuurde mij een kopie uit een uit het Duits vertaald boek met het ontroerende bekeringsverhaal van de Vietnamese diplomaat Tran Thuyen (Ik koos Jezus Christus, uitg. T. Wever, Franeker). Afkomstig uit de kring van confucianisme en boeddhisme, werd Tran Thuyen van anti-religieus dan wel anti-christen christen, toen hij met een evangelist in aanraking kwam in een sanatorium in Frankrijk, waar hij twee jaar werd verpleegd.
Ik zocht het gezelschap van ware christenen en ’s zondags vergaderden wij ons tot aanbidding van God en om het brood en de wijn onder elkander te delen tot gedachtenis aan onze Heer. Tijdens een van die diensten had ik een heerlijke ervaring. Reeds had ik toen het sanatorium van Plateau d’Assy (Haute Savoie) verlaten en woonde ik in Sallanches, een plaats op ongeveer 11 km afstand van het sanatorium gelegen. De zending van Thonon had bijeenkomsten in die plaats en ik ging geregeld naar haar zondagsdienst. Deze eenvoudige evangelische godsdienstoefening, waardig en bezielend, trof mij telkens diep, want zij stond in zo’n gelukkig contrast met wat ik gekend had in een aantal pagodes, tempels of kerken. Zo’n dienst wordt niet gehouden in een dier tempels waar alles zo is ingericht dat de gelovige er een bijzondere sfeer vindt, waar hij zich ten volle in zijn vrome praktijken kan verlustigen en zich als het ware in een lauw, weldadig bad van godsdienstigheid kan dompelen. Monniken of priesters in weelderige kleding vindt men er niet, geen kleurig schouwspel, geen heilige plaats met brandend wierook, geen beeltenissen ter versiering, noch fraaie schilderstukken of standbeelden van secundaire godheden, fresco’s op de muren, opwindende muziek, welriekende bloemen en brandende kaarsen. Men vindt er geen in de schemering flikkerend lampje voor de tabernakel, noch versierde altaren, wijwater en wierookstokken, noch amuletten, kostbaar kant, fijne klederen, enzovoort.
Neen, niets van al deze pronk en praal gericht op het oproepen van psychische emoties en op de bekoring van de zinnen, kunstzin of andere, geen bedrieglijk decorum dat zich als het ware tussen u en God stelt en dat van Hem de aandacht afleidt, geen ongezonde mengelmoes van christendom en heidense godsdienstigheid, door de Openbaring in strenge bewoordingen veroordeeld. Alles in dat kleine zaaltje was eenvoudig en proper. Christus nodigt ieder van ons om tot Hem te komen in waarheid en in ootmoed, en om ons in staat te stellen gemakkelijker tot Hem te naderen, heeft Hij het nederige mens-zijn geaccepteerd en zich vereenzelvigd met armen, verdrukten en verachten. God is Geest. Hij behoeft geen paleis, hoe weelderig ook, om in te wonen en wij die hem aanbidden moeten dat doen in geest en in waarheid. De eredienst moet een handeling zijn die volkomen beslag op ons legt, niet een schouwspel dat wij bijwonen. In dat eenvoudige, welhaast kale zaaltje, omringd door medechristenen, was ik niet alleen zeker van de aanwezigheid des Heren in ons midden op grond Zijner belofte: 'Waar twee of drie vergaderd zijn in mijn naam, daar ben Ik in hun midden', maar altijd gevoelde, ontwaarde en zag ik Zijn Tegenwoordigheid aan mijn zijde.
Op een zekere zondagmorgen na het heilig Avondmaal en terwijl ik bad, doorstroomden mij een grote innerlijke vrede en een vreugde die ik nooit tevoren had ervaren. Ik verwierf de zekerheid behouden te zijn, dat mijn zonden vergeven waren en dat ik vrede had met God. Ik had de zekerheid, evenals Paulus, dat niets mij zou kunnen scheiden van de liefde Gods en dat ik het eeuwig leven bezat. Het eeuwige leven! Vanaf die dag heb ik geen twijfel aangaande mijn heil meer gehad.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen