Ramp, revolutie of reflectie

Als ds. W. van Laar aandacht vraagt voor de noordzuidverschuiving in de wereldkerk, lees ik krantenkoppen als: Aardverschuiving, De wereld staat op zijn kop (RD) en boven dit artikel: Klimaatverandering. Is er sprake van een ramp, een revolutie? Moeten we ons zorgen maken, moet het echt helemaal anders in de zending?
Realiseren we ons wel dat het zwaartepunt van de kerk in het zuiden ligt? Welke vragen stelt ons dat? Of steken we – zoals zo vaak bij rampen – onze koppen weer snel in het zand? Dat zal niet meevallen met al die mensen uit andere landen en culturen om ons heen. We moeten het ook niet willen. We belijden immers elke zondag ‘een heilige, algemene, christelijke Kerk’?
Een ‘ramp’ kan het dus niet zijn. Wel een revolutie? In elk geval forse verandering: in het ‘christelijke westen’ moeten we (gaan) rekenen met feit dat de meeste christenen in het zuiden wonen. Wat doet ons dat? Enkele overwegingen.

Vooralsnog heb ik de indruk dat de meeste christenen die met de migrantenstroom ons land binnenkomen, hier vooral een nieuwe toekomst zoeken. Hoeveel komen er inderdaad als evangelisten deze kant op? Feit is wel dat we als GZB’ers op het veld in toenemende mate collegazendingswerkers uit het Zuiden (bv. Latijns-Amerika!) tegenkomen.
Ik weet niet hoe missionair de vele migrantenkerken zijn.
Wel naar mensen van eigen achtergrond, maar naar ‘echte’ Nederlanders? Of ligt het aan de onbereikbaarheid van onze geseculariseerde en ongelovige volksgenoten? Daarmee wil ik echter niet voorbijgaan aan de verlegenheid die ik als GZB’er ervaar als ik in ons beleidsplan lees dat we openstaan voor mogelijkheden om met hen te onderzoeken ‘hoe we elkaar kunnen dienen in het uitvoeren van de gezamenlijke missionaire opdracht’ (§51). Van Laar daagt ons uit daar werk van te maken; feitelijk hebben we daar nog niet veel ervaring mee.
Ik hoop in elk geval dat we bij deze omslag in het kader van kerk en zending niet blijven steken in allerlei zendingsbeelden. Mijn verlangen is dat de bezinning op zending die binnen onze Protestantse Kerk weer op gang gekomen is, een verreikende impuls mag ontvangen van onze broeders en zusters uit het Zuiden.
Hoe? Door een gezamenlijke en diepgaande, bijbelse bezinning op zending. En dan inderdaad de hand samen aan de ploeg slaan in de uitvoering van de onveranderde zendingsopdracht.
Dat gaat veel verder dan stoppen met het uitzenden van Nederlanders en voortaan alleen nog maar zendingswerkers ontvangen. Juist als we ons heel bewust deel weten van de ene algemene christelijke Kerk, dan mogen we elkaar wereldwijd versterken. En leren samen ‘vreemdeling’ te zijn, op weg naar Christus’ toekomst. Een ramp? Nee dus. Een revolutie? Liever: bekering. En vooral reflectie op het Woord van de Zender.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen