Leven in moreel mijnenveld

Bepaalde beroepen en ook terreinen van de moderne samenleving lijken voor christenen ontoegankelijk te worden. We signaleren bijvoorbeeld dat sommige christenjongeren de verpleging en heel de medische wereld links laten liggen omdat je daar als principieel mens steeds minder uit de voeten zou kunnen. Deze terughoudendheid brengt ons op een dwaalspoor.
Christus roept ons om midden in deze wereld Zijn getuigen te zijn. Zich terugtrekken op ‘nog’ veilige terreinen is een onvruchtbare reactie, ja zelfs een gestalte van ongehoorzaamheid aan de roeping een lichtend licht en een zoutend zout te zijn. Laat in de christelijke gemeente het besef levendig blijven dat we vanuit gehoorzaamheid aan Koning Jezus overal waar dat maar enigszins mogelijk is op onze post hebben te blijven: in ziekenhuis en laboratorium, in kaderfuncties binnen het bedrijfsleven of de bankwereld, in militaire functies, op wetenschappelijk terrein, in de kunst, in de politiek enzovoort. Christenen in de vuurlinie!

Luxe interieur
Ook in de 21e eeuw blijft de wereld, de geschapen werkelijkheid in alle facetten, de plek waar ik door mijn Schepper geroepen ben om met de mij geschonken gaven te arbeiden tot Zijn eer. Het is daarbij niet toevallig, maar gevolg van Gods voorzienige leiding dat ik niet in de zestiende of negentiende, maar in de 21e eeuw leef.
In de wereld, niet van de wereld. Wat betekent dit bijvoorbeeld voor onze omgang met geld en goed? Denk aan de heilige koe die auto heet, het roken, het bestedingspatroon, het tegen elkaar opbieden met mooie huizen en luxe interieurs. Hebben we ons levensgeluk mede afhankelijk gemaakt van onze hoge levensstandaard? Gemeenteberaad is hard nodig om bewust te worden van de relatie tussen spiritualiteit, levensheiliging en missionaire uitstraling.

Abortusboot
Aan het begin van de 21e eeuw bevindt de mensheid zich meer dan ooit in een moreel doolhof of sterker nog: een moreel mijnenveld. De toename van het menselijk kennen en kunnen gaat gepaard met een dieptepunt aan moreel besef.
Zo gaan binnen de Amerikaanse Nationale Academie van Wetenschappen al geruime tijd stemmen op om te beginnen met het kloneren van mensen. Het gaat om een zeer omstreden techniek waarmee door middel van het splitsen van cellen en het samenvoegen van erfelijk materiaal ‘kopieën’ van mensen worden gemaakt. Men wil bij mensen dezelfde methode gaan gebruiken als die op het gekloonde schaap Dolly is toegepast. Het kost geen enkele moeite om ook van andere terreinen dan dat van de biomedische techniek reeksen verontrustende voorbeelden op te sommen.
Enkele maanden geleden was de zogenaamde ‘abortusboot’ van Women on the waves weer eens in het nieuws. Eén van de meevarende artsen gaf in een radio-interview af op die ‘pro life-mensen’.
Die naam deugde volgens haar helemaal niet. In plaats van pro life, voor het leven, zouden de tegenstanders van abortus anti choice moeten worden genoemd. Tégen de vrije keus voor de zwangere vrouw, die zelf mag weten of ze de zwangerschap wil uitdragen of niet, omdat het tenslotte haar lichaam en haar leven is.
Onbegrijpelijk vond zij het dat er nog mensen waren die hun privé-overtuigingen wilden opleggen aan anderen. De nood van de vrouwen in strenge roomse landen werd breed uitgemeten en daartegenover de hulpvaardigheid van de reddende engelen uit Nederland bewierookt.
Dit interview onderstreepte voor mij dat het een uitdaging voor christenen in de 21e eeuw is om duidelijk te maken waarom zij op de bres blijven staan voor het leven.

Hazenlip
Wij menen in de discussie een inbreng te hebben die van ander orde is dan een particuliere mening of een argumentatie voor een groepsbelang. Het gaat mis met de samenleving wanneer het respect voor menselijk leven wordt ondermijnd. Zijn christenen anti choice? Willen ze de vrijheid van hun medemensen inperken? Nee, maar absolute vrijheid is een onmogelijkheid. De vrijheid van de één stuit op zijn grens waar zij de vrijheid van de ander bedreigt of zelfs opheft.
De vrijheid van de ongewenst zwangere vrouw wordt begrensd door het levensbelang van het kind in haar schoot. Bij abortus provocatus is er altijd een onschuldig kind in het spel. Wie komt op voor de zwakste, het kind dus, wanneer het voortbestaan van dit kind afhankelijk wordt gemaakt van de persoonlijke afwegingen van de aanstaande moeder? Schrikt Nederland nog van een abortus provocatus vanwege een mogelijke hazenlip bij het ongeboren kind? Denk ook aan de stervenden. Het VN-mensenrechtencomité heeft zijn verontrusting geuit over het euthanasiebeleid in Nederland en gewezen op routineus handelen rond het sterfbed en op ongepaste druk die van derden uitgaat om mensen de zogenaamde keus voor euthanasie op te dringen.
Terugdraaien van de wetgeving op dit punt is voor het grootste deel van de Nederlandse bevolking helaas onbespreekbaar.

Wars van compromissen
Wij moeten ons overigens niet eenzijdig op één bepaalde bedreiging van het leven concentreren, maar de verschillende bedreigingen gelijktijdig in het oog vatten.
Wie ten strijde trekt tegen abortus provocatus moet zich ook bekommeren om de bedreiging van het milieu of om de verhongerende kinderen in de Derde Wereld. Het gaat om een totaalvisie op het leven. Hier ligt een grote verantwoordelijkheid voor de kerken om met name jonge mensen op te voeden bij de eerbied voor het leven en de verwondering over zwangerschap en geboorte. Het is de roeping van de kerken een heldere boodschap in de samenleving af te geven en de christelijke politiek moet wars zijn van die compromissen waardoor de bescherming van het leven wordt ondermijnd en goeddeels prijsgegeven.
Laatst hoorde ik een opmerkelijke uitspraak van een mevrouw die jarenlang in de hulpverlening op de Wallen in Amsterdam had gewerkt en daar ook had gewoond. Ze zei: ‘Midden in de rosse buurt heb ik de wet van God leren waarderen, daar ben ik Psalm 119, de ellenlange lofprijzing op Gods Torah, op Gods richtingwijzend Woord, gaan verstaan.
Vroeger dacht ik dat de geboden van God alleen maar lastige hinderpalen waren: je mocht geen ijsje kopen op zondag of je mocht nooit eens een klein beetje ongehoorzaam zijn aan je ouders. Nu zag ik de rijke betekenis van Gods woorden.
Immers, die vrouwen die daar werken en die ik daar ontmoette, hebben geen notie van wat ‘trouw’ voor mannen zou kunnen betekenen. Ze kunnen zich niet voorstellen dat een man echt trouw blijft aan zijn vrouw en nooit vreemd gaat. Zulke monogame mannen bestaan eenvoudig niet in hun ogen en stabiele relaties waarin man en vrouw elkaar volledig respecteren en schouder aan schouder door het leven gaan, kennen ze al evenmin.’
Trouw. Dat is nu juist wat God vraagt in alle intermenselijke relaties, in het bijzonder in de man/vrouwrelatie binnen het huwelijksverbond. ‘Gij zult niet echtbreken’, het zevende gebod, is een vuurbaak in de nacht van de relatiechaos.

Kinderopvang
Christenen in de 21e eeuw hebben de roeping gestalte te geven aan onvoorwaardelijke trouw – binnen het huwelijk, maar ook breder in allerlei verbanden. Het is van groot belang te beseffen dat het huwelijk principieel meer is dan een afspraak tussen twee mensen. Het huwelijk als instituut waar je op je trouwdag binnentreedt, heeft een beschermende en dragende kracht. Het instituut van het huwelijk verdient het dat we ons er sterk voor maken, met name ook door als gehuwden voor te leven hoe zegenrijk deze verbintenis voor elkaar en voor anderen is.
Gezinsvorming vraagt om principiële bezinning. Binnen het huwelijk is er voor gelovigen een positieve grondhouding ten opzichte van het krijgen van kinderen.
Allerlei materialistische overwegingen mogen er niet toe leiden dat het kindertal zo beperkt mogelijk blijft of het krijgen van kinderen bewust vele jaren wordt uitgesteld.
Moeder is voor kleine kinderen onvervangbaar. Het is funest jonge moeders de arbeidsmarkt op te dwingen onder het mom van emancipatie. Er zijn allerlei mogelijkheden voor kinderopvang, maar kinderen missen veel wanneer gehaaste ouders slechts weinig tijd voor hen kunnen vrij maken. Dat kan zelfs desastreus zijn voor hun ontwikkeling in de cruciale eerste jaren van hun leven. En hoe moet het dan met de geloofsopvoeding?

Flitsscheiding
Echtscheiding is volgens velen niet anders dan een betreurenswaardig incident, waarna een meer bevredigende nieuwe relatie kan worden gestart. Vandaar pleidooien voor flitsscheiding zonder rechterlijke toets. In het licht van Gods bedoelen met het verbond van man en vrouw kan echtscheiding echter nooit als een normaal verschijnsel worden gezien. Bij de ingrijpende pastorale en menselijke vragen die zich voordoen rond echtscheiding moet volhardend gezocht worden naar de extra bronnen, die juist vanuit het geloof kunnen worden aangeboord om elkaar te vergeven en te verdragen en nog weer eens een mijl verder te gaan in welwillendheid en inzet voor elkaar.
Wat een geweldig kompas heeft God ons gegeven in de Heilige Schrift. In dit Boek der boeken is ook op de 21e eeuw gerekend. De Bijbel is geen tijdloos boek met abstracte formules, maar het is een bloedwarm, levensecht boek, dat de sporen draagt van de tijd waarin het is ontstaan.
Tegelijkertijd overstijgt de zeggingskracht van Gods Woord alle tijden. Zo is het ook een Woord voor deze tijd en voor mensen van hier en heden. Wat een uitdaging om met dit kompas zelf het rechte spoor te zoeken en dit spoor anderen aan te wijzen. ‘Leer ons, o God van zaligheden, ons leven in Uw dienst besteden.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen