dr. C.A. Tukker (1938-2007)

‘De jonge Tukker’– zo werd hij in de mond van het kerkvolk onderscheiden van zijn oom W.L. Tukker – preekte als kandidaat tot de heilige dienst in ’t Harde, waar ik militair was. Lang geleden dus. En toch … alsof het vorige week geschiedde dat wij elkaar ontmoetten in het Woord.
Jaren later kwam het tot een persoonlijke kennismaking. Dr. Tukker vroeg mij bij hem te komen werken. Ik kon dat combineren met vicariaat, zei hij. ‘Ja maar, ik ben al vicaris bij ds. L. Kievit.’ Hij weer: ‘Des te beter. Zo leer je wat er gaande is zowel in een stads- als in een dorpsgemeente.’ Een jaar lang was ik zijn leerling in Kamerik (zijn tweede gemeente). Van nabij mocht ik, bijvoorbeeld, beleven hoe Kees zijn preken voorbereidde. Grondig bestudeerde hij de oorspronkelijke bijbeltekst, Hebreeuws en Grieks.
Dr. Tukker heeft zich bovengemiddeld onderscheiden door zijn wetenschappelijke arbeid. Nog slechts 27 jaren telde hij, toen hij promoveerde tot doctor theologiae aan de Universiteit van Leiden.
Hoogleraar had hij kunnen worden binnen de grenzen van ons land. Wel werd hij professor te Leuven. Docent en adjunct-directeur was hij aan de Evangelische Hogeschool te Amersfoort, hoofddocent aan de opleiding te Ede, verbonden was hij aan de theologische faculteit te Leiden, waar hij veel heeft betekend voor huidige predikanten, ook in onze kring. Bovendien doceerde hij in Komarno (Slowakije), in Zuid- Afrika, in de Verenigde Staten en in India. Tel hierbij zijn ‘afstandsonderwijs’ met zijn team van het International Theological Institute. Als gasthoogleraar begeleidde hij een (r.k.-) priesteropleiding in het Zwarte Woud. Ook in het Groot-Seminarium te Rolduc heeft hij zijn sporen getrokken. Hij was niet in een hokje te vangen. Hij líet zich niet vangen, laat staan kooien. De brede vleugelslag van een echte ‘katholiek’ kenmerkten hem, diep geworteld als hij was in de Reformatie, de Nadere Reformatie, de Middeleeuwen en de Vroege Kerk. Jarenlang heeft hij geijverd voor de praktijk van ‘de Getijden’ (Gebedstijden) op het protestantse erf. Tegelijk bleef hij zich beschouwen als een leerling van Frans Breukelman, bij wie hij als student een aantal jaren heeft gewerkt in Simonshaven. In zijn exegese van de Bijbel treffen ons trekken uit de Amsterdamse School.
Velen hebben hem niet begrepen, niet verstaan. Ik citeer zijn eigen woorden, gesproken bij de bevestiging van een arbeider in Gods wijngaard: ‘…wacht niet af wat de wereld, wat de vrome wereld van u verwacht, maar wees als David, die – zo blijkt uit zijn Psalmen – wilde weten en moest weten wie hij voor Gód was (…) er is maar één weg om ambtsdrager te zijn. Dat is de weg waarop ‘ik’ niet meer leef, maar 'Christus in mij leeft'. Bij wie dit geheim niet kent, bent u – een door God gezondene – niet welkom, omdat God Zelf niet welkom is. Maar het omgekeerde is ook waar: Wie dit geheim wél kent, is het werk mét de werkers welkom, omdat God door deze dienst mensen met Zichzelf verzoent.’ Heel actueel!
Kees Tukker heeft geleden binnen de kerk, geleden aan de kerk, ten dienste van de katholieke Kerk. Partijganger was hij niet. Van kerkpolitiek had hij geen verstand.
Wie een overzicht krijgt te zien van zijn publicaties, begrijpt niet dat één mensenkind dat allemaal kan hebben verzorgd. Goddank heeft hij zijn standaardwerk Bronnen bij de Belijdenis nog kunnen voltooien. Samen met Vera! Zonder haar was heel veel onmogelijk geweest. Onze trouwe God trooste haar in de stilte van het Groningse land, waar zij nu achterblijft met de Heere en met haar hond. Onze Heere behoede ook de kinderen en kleinkinderen.
Kees Tukker was een orgel- en pianovirtuoos. En dat niet alleen. De ouderen in Kamerik zullen zich zijn carillonspel herinneren. Vooral op zaterdagavond. Dan liet hij na klokslag 18.00 uur de tonen van Laat ons de rustdag wijden over dorp en weiland galmen.
Ten slotte: ruim een jaar geleden toetste ik het bekende telefoonnummer te Spijk in. ‘Kees Tukker’ hoorde ik. ‘Kees, weet je dat je niet zei wat je altijd placht te zeggen? ’ (‘Tukker’).
‘Ja (…), een mens moet alles loslaten … ook zijn titels en dat hij ‘dominee’ is. Ik ben weer gewoon Kees. Zo is het goed.’

Mijn vrouw en ik hadden het voornemen in de week van Kees’ geboortedag hem en Vera te bezoeken. Alles verliep anders dan gepland. Op zijn verjaardag is het lichaam van deze dienaar van het goddelijk Woord ‘gezaaid’ in de akker te Spijk. Wij zien uit naar de oogst, de opstanding der doden. Gezongen hebben wij wat op de rouwcirculaire staat afgedrukt:

‘… blij vooruitzicht dat mij streelt, ik zal, ontwaakt, Uw lof ontvouwen, U in gerechtigheid aanschouwen, verzadigd met Uw godd’lijk beeld’. (Ps. 17)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen